"ความหวัง..." เอเลน่าทวนคำ สีหน้าของเธอครุ่นคิด ดวงตาจับจ้องไปยังโอลิเวอร์ที่ยืนอยู่เบื้องหน้า "ความหวังที่ว่าคืออะไรกันแน่? ที่นี่ดูเหมือนสวรรค์บนดิน แต่เบื้องหลังมัน... กลับเต็มไปด้วยเงื่อนงำ" โอลิเวอร์ยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ดูเหนื่อยอ่อน "ความหวังของพวกเรา... คือการมีชีวิตรอดต่อไปครับกัปตัน" เขาผายมือออกไปรอบๆ "ที่นี่คือ 'สวนแห่งดวงดาว' ที่สุดยอดสิ่งมีชีวิตได้สร้างขึ้นเพื่อรักษาเผ่าพันธุ์ของตนเองจากการสูญสิ้น เหมือนกับที่เรากำลังเผชิญอยู่" "แต่ 'ความขัดแย้ง' ที่คุณพูดถึง... มันคืออะไร?" ซามูเอลถาม เขายังคงมีท่าทีไม่ไว้วางใจนัก "มันทำให้เกิด 'ผู้กลืนกิน' ขึ้นมาได้อย่างไร?" "ความขัดแย้ง... คือการไม่เห็นด้วย" โอลิเวอร์อธิบาย "เมื่อผู้สร้างมีความคิดที่แตกต่างกันเกี่ยวกับทิศทางของ 'สวน' พวกเขาเริ่มสร้าง 'ผู้ถูกสร้าง' ขึ้นมา เพื่อให้ทำตามเจตจำนงของตนเอง แต่เมื่อผู้ถูกสร้างมีเจตจำนงของตนเอง... ความขัดแย้งก็ยิ่งทวีคูณ" "แล้ว 'ผู้ถูกสร้าง' ก็คือ 'ผู้กลืนกิน'?" ทาร่าสรุป "ที่พยายามจะทำลายทุกสิ่ง?" "ไม่ทั้งหมดครับ" โอลิเวอร์ส่ายหน้าเบาๆ "บางส่วนของ 'ผู้ถูกสร้าง' ยังคงทำหน้าที่ของตนเองอยู่ คือการดูแล 'สวน' แต่บางส่วน... ได้รับผลกระทบจากพลังงานที่มากเกินไป จนเกิดการบิดเบือน พวกมันกลายเป็น 'ผู้กลืนกิน' ที่ไร้สติ พวกมันดูดกลืนทุกอย่าง... เพื่อพยายามหาความสมดุลที่สูญเสียไป" "แล้วเราจะเชื่อใจพวกท่านได้อย่างไร?" ซามูเอลถามเสียงแข็ง "ท่านบอกว่าท่านคือผู้สร้าง แต่ท่านก็ยังปล่อยให้ 'ผู้กลืนกิน' เหล่านี้อาละวาดอยู่" "เราไม่ได้ปล่อยให้พวกมันอาละวาด" โอลิเวอร์ตอบ "เราพยายามควบคุมพวกมันมาตลอด แต่พลังงานของเรา... ไม่เพียงพอที่จะยับยั้งพวกมันได้ทั้งหมด เราจึงต้องสร้าง 'ประตู' ขึ้นมา... เพื่อกักเก็บส่วนที่อันตรายที่สุดไว้" "ประตู?" เอเลน่าเลิกคิ้ว "ที่ที่เราเพิ่งจะผ่านเข้ามา?" "ใช่ครับ" โอลิเวอร์พยักหน้า "มันคือกลไกป้องกันสุดท้ายของเรา... เป็นเหมือนกับ... ทับทิมสีดำที่เก็บกักพลังงานอันมหาศาลและอันตรายไว้" "แล้วทำไมท่านไม่ใช้ประตูนั้น... เพื่อกำจัด 'ผู้กลืนกิน' ทั้งหมดล่ะ?" ทาร่าสงสัย "เพราะมันคือ 'สมดุล' ครับ" โอลิเวอร์กล่าว "ถ้าเราทำลาย 'ผู้กลืนกิน' ทั้งหมด... 'สวน' ก็จะสูญเสียสมดุลไปเช่นกัน... พลังงานที่พวกมันครอบครองอยู่... จำเป็นต่อการดำรงอยู่ของดวงดาวที่นี่" "นี่มันย้อนแย้งกันไปหมด" ซามูเอลบ่น "พวกท่านต้องการพลังงานของเรา... เพื่อมาสร้างสมดุล... แต่พวกท่านก็ไม่สามารถควบคุม 'ผู้กลืนกิน' ที่เกิดจากความไม่สมดุลของท่านเองได้" "เราต้องการพลังงานของท่าน... เพื่อ 'ฟื้นฟู' สภาพแวดล้อม" โอลิเวอร์อธิบายอย่างใจเย็น "พลังงานจากโลกของท่าน... มีความบริสุทธิ์และสมดุล... มันจะช่วยปรับสภาพพลังงานภายใน 'สวน' ให้เสถียรขึ้น... ทำให้ 'ผู้กลืนกิน' ที่ยังคงมีสติ... สามารถทำงานของตนเองต่อไปได้... และทำให้ 'ผู้กลืนกิน' ที่บิดเบี้ยว... ลดทอนพลังงานลง... จนไม่เป็นอันตรายอีกต่อไป" "แล้วถ้าเราไม่ยอมล่ะ?" เอเลน่าถาม สายตาของเธอมองตรงไปยังโอลิเวอร์ "ถ้าเราต้องการเดินทางต่อไปยังเซเรเนีย?" โอลิเวอร์เงียบไปครู่หนึ่ง เขาดูราวกับกำลังประมวลผลคำถามนั้น "เซเรเนีย... คือปลายทางสุดท้าย... สำหรับผู้ที่เลือกที่จะไม่... อยู่ที่นี่" เขาตอบเสียงเบา "แต่... เส้นทางสู่เซเรเนีย... นั้นอันตรายยิ่งกว่า" "อันตรายกว่าที่นี่?" ทาร่าถามด้วยความกังวล "ใช่ครับ" โอลิเวอร์ยืนยัน "เบื้องนอกของ 'สวนแห่งดวงดาว' คือความว่างเปล่า... ที่เต็มไปด้วย... 'ความปั่นป่วน' ของพลังงาน... และ 'ผู้กลืนกิน' ที่ยังคง... คุกคามอยู่... พวกมันจะ... โจมตีทุกสิ่งที่... เคลื่อนไหว" "แล้วยานอวกาศของเรา... จะทนทานต่อการโจมตีเหล่านั้นได้นานแค่ไหน?" ซามูเอลถาม "ไม่นานครับ" โอลิเวอร์ตอบตรงๆ "ยานของพวกท่าน... ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อ... ต้านทานพลังงานระดับนั้น" เอเลน่ากอดอกแน่น เธอเดินไปรอบๆ ห้องควบคุมเล็กๆ บนยานอาร์คาเดีย "นี่มัน... ทางเลือกที่ยากลำบากเหลือเกิน" "พวกท่านมีเวลา... ที่จะตัดสินใจ" โอลิเวอร์กล่าว "พวกเราจะ... เปิด 'สวน' ให้พวกท่าน... ได้สำรวจ... และทำความเข้าใจ... มากขึ้น... แต่... เมื่อถึงเวลา... พวกท่านต้องตัดสินใจ" "ถ้าเราอยู่ที่นี่..." ทาร่าเอ่ยถาม "เราจะได้ใช้ชีวิตอย่างปกติสุขจริงๆ หรือ?" "ใช่ครับ" โอลิเวอร์ตอบ "ที่นี่... มีทุกสิ่ง... ที่พวกท่านต้องการ... เพื่อสร้างชีวิตใหม่... พวกเราจะ... ช่วยเหลือท่าน... ในการปรับตัว... และหาที่ยืน... ใน 'สวน' แห่งนี้" "แล้ว 'ผู้สร้าง' คนอื่นๆ ล่ะ?" เอเลน่าถาม "พวกท่านอยู่ไหนกันหมด?" "หลายคน... ได้เดินทาง... ไปยัง 'จุดหมายปลายทาง' ของตนเองแล้ว" โอลิเวอร์ตอบ "บางคน... เลือกที่จะ... สละชีวิต... เพื่อรักษา 'สวน'... บางคน... ก็เลือกที่จะ... อยู่ในสภาวะ... ที่เรียกว่า... 'การหลับใหล' ... เพื่อรอคอย... การฟื้นฟูที่แท้จริง" "การฟื้นฟูที่แท้จริง?" ซามูเอลทวนคำ "ใช่ครับ" โอลิเวอร์พยักหน้า "การฟื้นฟู... คือการนำ 'สวน' กลับสู่... สภาพที่สมบูรณ์... และสมดุล... โดยไม่ต้องพึ่งพา... พลังงานจากภายนอก... ซึ่ง... อาจจะ... เกิดขึ้น... ได้... ในอนาคตอันไกลโพ้น" เอเลน่าถอนหายใจยาว "ฟังดูเหมือนว่า... พวกเราไม่มีทางเลือกมากนัก" "ทางเลือก... มีอยู่เสมอครับกัปตัน" โอลิเวอร์กล่าว "แต่บางครั้ง... ทางเลือกที่ดีที่สุด... อาจไม่ใช่... ทางเลือกที่ง่ายที่สุด" "เราต้องการเวลา... ในการคิด" เอเลน่ากล่าว "ขอให้พวกท่าน... แสดง 'สวน' ให้เราเห็น... อย่างละเอียด... เราอยากรู้... ทุกแง่มุม... ก่อนที่จะตัดสินใจ" "แน่นอนครับ" โอลิเวอร์ยิ้ม "พวกเรายินดี... ที่จะแบ่งปัน... ทุกสิ่ง... ที่นี่... กับพวกท่าน"