เส้นทางที่เอเลน่าเลือกนั้นคดเคี้ยวและเต็มไปด้วยอุปสรรค ยานอาร์คาเดียเคลื่อนตัวผ่านกลุ่มเมฆฝุ่นอวกาศหนาทึบและสนามพลังงานที่แปรปรวน ซึ่งซามูเอลได้คำนวณไว้ว่าน่าจะช่วยบดบังการตรวจจับจากพวกผู้รุกรานได้ แม้ว่ามันจะทำให้การเดินทางช้าลงกว่าเดิมมากก็ตาม พลังงานที่ได้รับจาก 'สวน' นั้นมีจำกัด และต้องถูกใช้อย่างประหยัดที่สุด "เรายังคงตรวจจับร่องรอยพลังงานได้" ซามูเอลรายงานด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด มือของเขากำลังควบคุมเครื่องมือสแกนอย่างระมัดระวัง "แต่ดูเหมือนว่า... พวกมันกำลังจะสูญเสียการติดตามเราไปแล้ว" "นั่นเป็นข่าวดี" เอเลน่ากล่าว "แต่เราประมาทไม่ได้... พวกมันอาจจะมีการพัฒนาเทคโนโลยีใหม่ๆ ในการตรวจจับ... หรืออาจจะมีวิธีอื่นในการหาตำแหน่งของเรา" "เราจะไปถึงขอบของกลุ่มเมฆฝุ่นในอีกประมาณสิบชั่วโมง" ทาร่ารายงาน "เมื่อเราพ้นจากที่นี่... เราจะกลายเป็นเป้าหมายที่ชัดเจนอีกครั้ง" "เราต้องคิดหาวิธีอื่น... ที่จะอำพรางตัวเราให้ได้ดีกว่านี้" ซามูเอลกล่าว "หรือบางที... เราอาจจะต้องเผชิญหน้ากับพวกมัน... ถ้าจำเป็น" "เผชิญหน้า?" ทาร่าอุทาน "ด้วยพลังงานแค่นี้... เราจะสู้พวกมันได้อย่างไร?" "เราอาจจะไม่ต้องสู้โดยตรง" เอเลน่าตอบ "เราอาจจะใช้สภาพแวดล้อมให้เป็นประโยชน์... หรืออาจจะ... ล่อพวกมันเข้าไปกับอันตรายอื่น" "อันตรายอื่น?" ซามูเอลเลิกคิ้ว "คุณหมายถึง... หลุมดำที่เราเพิ่งผ่านมาอย่างนั้นหรือ?" "ไม่เชิง" เอเลน่าส่ายหน้า "แต่ในเส้นทางข้างหน้า... มีปรากฏการณ์ทางอวกาศบางอย่างที่อาจจะเป็นประโยชน์กับเรา... ฉันกำลังตรวจสอบข้อมูลอยู่" เธอจ้องมองหน้าจอด้วยความตั้งใจ "มี... แถบพลังงานที่ไม่เสถียร... คล้ายๆ กับ... รอยแยกของมิติ... ถ้าเราสามารถใช้มันได้... มันอาจจะพาเราไปไกล... และทำให้พวกมันตามเราไม่ทัน" "รอยแยกของมิติ?" ซามูเอลทวนคำ "นั่นมันอันตรายเกินไปหรือเปล่า?" "ทุกอย่างที่นี่มันอันตรายไปหมดแล้ว" เอเลน่าตอบ "แต่ถ้าเราคำนวณเส้นทางได้แม่นยำ... และควบคุมการเข้าออกได้ดี... มันอาจจะเป็นทางรอดเดียวของเรา" "แล้ว... พลังงานจาก 'สวน' ล่ะ?" ทาร่าถาม "มันจะเพียงพอสำหรับการเดินทางผ่านรอยแยกของมิติหรือไม่?" "นั่นคือปัญหา" เอเลน่าถอนหายใจ "การเดินทางผ่านรอยแยกมิติจะต้องใช้พลังงานมหาศาล... พลังงานที่เรามี... อาจจะไม่เพียงพอ... เว้นแต่ว่า..." "เว้นแต่ว่าอะไร?" ซามูเอลเร่ง "เว้นแต่ว่า... เราจะสามารถหาแหล่งพลังงานอื่น... หรือ... เราจะต้องยอมสละบางสิ่งบางอย่าง... เพื่อให้ได้พลังงานนั้นมา" เอเลน่ากล่าว สายตาของเธอทอดยาวออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังมองเห็นบางสิ่งที่อยู่ไกลเกินกว่าที่ใครจะรับรู้ได้ "สละอะไร?" ทาร่าถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา "เราจะเสียสละอะไรได้อีก? เราสูญเสียทุกอย่างมามากพอแล้ว" "ฉันไม่รู้" เอเลน่าตอบ "แต่เราต้องหาคำตอบ... และต้องหาให้เร็วที่สุด" ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันนั้น สัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงเตือนที่แตกต่างออกไป "ตรวจพบ... สัญญาณแปลกปลอม!" ทาร่ารายงาน ใบหน้าของเธอซีดเผือด "มันไม่ใช่สัญญาณของผู้รุกราน... แต่มัน... มันมาจาก... ภายในยานของเรา!" "ภายในยาน?" ซามูเอลขมวดคิ้ว "เป็นไปได้อย่างไร? เราปิดระบบทั้งหมดที่ไม่ได้ใช้งานไปแล้วนี่" "ฉันไม่แน่ใจ" ทาร่าตอบ "แต่มันเป็นสัญญาณพลังงานที่อ่อนแอ... และ... มันกำลังเคลื่อนที่... เข้ามาใกล้ห้องเครื่องยนต์หลัก" ทั้งสามคนมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจระคนหวาดระแวง "สัญญาณนั้น... มาจากไหนกัน?" เอเลน่าถาม "ดูเหมือนว่า... มันจะมาจาก... ส่วนที่เก็บ... 'แก่นแท้' ของโอลิเวอร์" ทาร่าตอบ เสียงของเธอสั่นเครือ "แก่นแท้ของโอลิเวอร์?" ซามูเอลทวนคำ "หมายความว่า... มันกำลัง... ตื่นขึ้น?" "เป็นไปได้" เอเลน่ากล่าว "หลังจากที่เราใช้พลังงานทั้งหมด... เพื่อสร้างม่านพลังงานฉุกเฉิน... พลังงานจาก 'แก่นแท้' อาจจะถูกกระตุ้น... และกำลังพยายาม... ช่วยเราอีกครั้ง" "แต่นั่น... มันอันตรายเกินไป" ซามูเอลกล่าว "เราไม่รู้ว่า 'แก่นแท้' ของโอลิเวอร์... จะทำอะไร... หรือมันจะสามารถควบคุมตัวเองได้หรือไม่" "เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว" เอเลน่ากล่าว "ถ้า 'แก่นแท้' สามารถให้พลังงานเพิ่มเติมแก่เราได้... มันอาจจะเป็นทางเดียวที่เราจะสามารถเดินทางผ่านรอยแยกของมิติ... และหนีรอดจากการตามล่าของผู้รุกราน" "แต่ถ้ามันควบคุมตัวเองไม่ได้ล่ะ?" ทาร่าถาม "ถ้ามันทำลายยานของเราจากภายใน?" "เราต้องเสี่ยง" เอเลน่าตอบ "ฉันจะลอง... ติดต่อกับ 'แก่นแท้' ผ่านระบบสื่อสาร... ฉันหวังว่า... โอลิเวอร์จะยังคง... มีสติสัมปชัญญะอยู่บ้าง" เธอเริ่มพิมพ์คำสั่งลงบนแผงควบคุมอย่างรวดเร็ว พยายามสร้างช่องทางการสื่อสารกับแหล่งพลังงานปริศนาภายในยาน แสงสีทองจาก 'สวน' ยังคงส่องสว่างอยู่ แต่ดูเหมือนว่ามันจะถูกบดบังด้วยเงาของความไม่แน่นอนที่กำลังก่อตัวขึ้น "โอลิเวอร์?" เอเลน่าเอ่ยเสียงเบา "คุณได้ยินผมไหม? เราต้องการความช่วยเหลือ..." ไม่มีเสียงตอบกลับมา มีเพียงเสียงสัญญาณพลังงานที่ดังขึ้นเป็นระยะๆ ราวกับกำลังตอบรับอย่างอึมครึม "แก่นแท้" กำลังเคลื่อนไหว และมันกำลังจะนำพายานอาร์คาเดียไปสู่อีกบททดสอบหนึ่งที่คาดเดาไม่ได้ "ฉันรู้สึกได้ถึง... การเปลี่ยนแปลงของพลังงาน" ซามูเอลรายงาน "มันกำลัง... เพิ่มขึ้น... อย่างรวดเร็ว... และ... มันกำลัง... ผสานรวมกับพลังงานจาก 'สวน'..." "มันกำลัง... พยายามช่วยเราจริงๆ..." ทาร่าพึมพำด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความหวังและความกลัว ยานอาร์คาเดียสั่นสะเทือนอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้เกิดจากแรงภายนอก แต่เกิดจากการรวมตัวของพลังงานที่ไม่เคยมีใครคาดคิดมาก่อน พลังงานแห่งชีวิตจาก 'สวน' และพลังงานแห่งจิตวิญญาณจาก 'แก่นแท้' ของโอลิเวอร์ กำลังจะขับเคลื่อนยานอวกาศลำสุดท้ายของมนุษยชาติไปสู่อีกฟากหนึ่งของจักรวาล