การรวมตัวของพลังงานจาก "สวน" และ "แก่นแท้" ของโอลิเวอร์นั้นน่าอัศจรรย์อย่างยิ่ง มันไม่ใช่การปะทะกันของพลังงาน แต่เป็นการผสานรวมที่ราบรื่นและทรงพลัง แสงสีทองจาก "สวน" สว่างเจิดจ้าขึ้นกว่าเดิม และถูกเสริมด้วยแสงสีฟ้าอ่อนๆ ที่เปล่งประกายออกมาจาก "แก่นแท้" แสงทั้งสองสีผสมผสานกัน เกิดเป็นลำแสงสีเขียวมรกตที่ทรงพลังแผ่กระจายไปทั่วทั้งยาน "พลังงาน... เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล!" ทาร่าตะโกนด้วยความตื่นเต้น "ระบบนำทางหลัก... กลับมาทำงานได้เต็มที่แล้ว! และ... พลังงานขับเคลื่อนก็... เกินกว่าที่เราคาดการณ์ไว้!" "ยอดเยี่ยม!" เอเลน่าอุทาน เธอรีบป้อนคำสั่งไปยังระบบนำทาง "ฉันจะตั้งค่าเส้นทางผ่านรอยแยกของมิติ... เตรียมพร้อมสำหรับการเดินทาง!" ซามูเอลยังคงจับจ้องไปที่หน้าจอแสดงผล "สัญญาณของผู้รุกราน... เริ่มจางหายไปแล้ว! พวกมันดูเหมือนจะ... สูญเสียการติดตามเราไปจริงๆ!" "นั่นเป็นเพราะเราใช้พลังงานที่เพียงพอ... เพื่อสร้างคลื่นความปั่นป่วนรอบยาน" เอเลน่าอธิบาย "และตอนนี้... เรามีพลังงานมากพอ... ที่จะใช้ประโยชน์จากรอยแยกของมิติ" เธอเริ่มทำการคำนวณเส้นทางอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเธอสแกนข้อมูลที่ซับซ้อนบนหน้าจอ "รอยแยกของมิติ... อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่นาทีแสง... เราต้องเข้าถึงมันให้เร็วที่สุด... ก่อนที่ผู้รุกรานจะ... ค้นพบวิธีติดตามเราอีกครั้ง" ยานอาร์คาเดียเร่งความเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แสงสีเขียวมรกตที่เปล่งประกายออกมาจากยาน ทำให้มันดูราวกับอัญมณีที่กำลังเคลื่อนที่ผ่านความมืดมิดของอวกาศ ความรู้สึกของความหวังกลับมาเต็มเปี่ยมอีกครั้ง พวกเขากำลังจะมีโอกาสรอด "เราใกล้ถึงแล้ว" ทาร่ารายงาน "กำลังจะเข้าสู่บริเวณที่... มีความผันผวนของแรงโน้มถ่วงสูง... นั่นคือจุดที่จะเกิดรอยแยกของมิติ" ทันใดนั้นเอง เสียงเตือนภัยก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นเสียงที่แตกต่างออกไป ไม่ใช่เสียงเตือนจากผู้รุกราน หรือจากระบบภายในยาน แต่เป็นเสียง... เสียงที่ดังมาจากที่ไหนสักแห่ง... เสียงที่เหมือนเสียงกระซิบ... เสียงที่ดูเหมือนจะมาจาก... "สวน" "อะไรน่ะ?" ซามูเอลถาม เขาหันไปมองรอบๆ ห้องควบคุมด้วยความแปลกใจ "ฉันได้ยินเสียง... เหมือนเสียงใครบางคนกำลังพูด..." "ฉันก็ได้ยิน!" ทาร่าอุทาน "มัน... มันเหมือนกับ... เสียงของโอลิเวอร์..." เอเลน่าหยุดมือที่กำลังบังคับยานชะงัก "ไม่... มันไม่ใช่เสียงของโอลิเวอร์... มันคือ... เสียงของ 'สวน'..." เสียงกระซิบนั้นดังขึ้นเรื่อยๆ และเริ่มชัดเจนขึ้น มันไม่ใช่เสียงพูดเป็นคำ แต่เป็นคลื่นพลังงานที่สื่อสารโดยตรงกับจิตใจของพวกเขา เป็นความรู้สึก... เป็นภาพ... เป็นความทรงจำ... "พวกเขากำลัง... เตือนเรา..." เอเลน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "กำลังเตือนเราเกี่ยวกับ... การเดินทางผ่านรอยแยกของมิติ..." "เตือนว่าอย่างไร?" ซามูเอลถาม "กำลังบอกว่า... รอยแยกนี้... ไม่ใช่รอยแยกปกติ... มันถูก... บิดเบี้ยว... โดยพลังงานที่ไม่รู้จัก... มันอาจจะพาเรา... ไปยังที่ที่ไม่คาดคิด..." "ไม่คาดคิด? หมายความว่าอย่างไร?" ทาร่าถาม "อาจจะ... ไม่ใช่ที่ที่เราต้องการจะไป... หรือ... อาจจะ... ทำให้เรา... หายไปตลอดกาล..." เอเลน่าตอบ ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก "แล้วเราจะทำอย่างไร?" ซามูเอลถาม "เรามีพลังงานมากพอที่จะ... เปลี่ยนเส้นทาง หรือ... กลับลำหรือไม่?" "ไม่" เอเลน่าส่ายหน้า "พลังงานที่เราใช้... เพื่อรักษาเสถียรภาพของยาน... และเพื่อเข้าสู่รอยแยก... มันมีมากเกินไปแล้ว... ตอนนี้... เราไม่มีทางเลือกอื่น... นอกจากการ... เดินหน้าต่อไป..." ทันใดนั้นเอง ยานอาร์คาเดียก็ถูกกระชากอย่างรุนแรง มันถูกดึงเข้าไปในม่านพลังงานสีเขียวมรกตที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ภาพของดวงดาวและกาแล็กซีรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยวและยืดออก กลายเป็นเส้นแสงที่ยาวเหยียด "เรากำลัง... เข้าไปแล้ว!" ทาร่าตะโกน เธอจับที่จับของเก้าอี้แน่น พยายามยึดตัวเองไว้ "รักษาเสถียรภาพของยาน!" เอเลน่าสั่งการด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่ เธอต่อสู้กับแรงที่พยายามฉีกกระชากยานออกเป็นชิ้นๆ "แรงดึง... ทวีความรุนแรงขึ้น!" ซามูเอลรายงาน "โครงสร้างยาน... กำลังรับแรงกดดันมหาศาล!" ภายในกระแสแห่งมิติที่บิดเบี้ยว ภาพต่างๆ รอบตัวพวกเขามีรูปร่างผิดเพี้ยนไปหมด บางครั้งก็เห็นภาพของอดีตอันเลือนราง บางครั้งก็เห็นภาพของอนาคตที่ไม่แน่นอน พวกเขากำลังเดินทางผ่านมิติที่ไม่มีใครเคยรู้จักมาก่อน "เราต้อง... หาทาง... ควบคุม... การเดินทางนี้..." เอเลน่ากล่าว เธอกำลังพยายามใช้พลังงานที่ได้รับจาก "สวน" และ "แก่นแท้" เพื่อควบคุมทิศทางของยาน "ฉันรู้สึกได้ว่า... 'สวน' กำลัง... ปรับตัว... มันพยายาม... สร้าง... เกราะป้องกัน... รอบยาน..." ทาร่ารายงาน "และ 'แก่นแท้' ของโอลิเวอร์... ก็กำลัง... พยายาม... นำทาง..." ซามูเอลกล่าวเสริม พวกเขาทั้งสามคนรู้สึกถึงการเชื่อมโยงที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นกับพลังงานทั้งสองที่กำลังหล่อเลี้ยงยานอยู่ ราวกับว่า "สวน" และ "แก่นแท้" กำลังร่วมมือกัน เพื่อนำพาทุกคนไปสู่จุดหมายที่ปลอดภัย "เรากำลัง... ออกจาก... กระแสหลักแล้ว..." เอเลน่ากล่าว "เรากำลัง... มุ่งหน้า... สู่..." ภาพเบื้องหน้าเริ่มชัดเจนขึ้นอีกครั้ง พวกเขาไม่ได้อยู่ในม่านพลังงานที่บิดเบี้ยวอีกต่อไป แต่ปรากฏเป็นภาพของ... อวกาศ... ที่ดูแปลกตา... ท้องฟ้าเป็นสีม่วงเข้ม... ดวงดาวมีรูปร่างประหลาด... และ... มี... บางสิ่ง... บางอย่าง... กำลังลอยอยู่... อยู่ไม่ไกลจากพวกเขา... "ที่นี่... ที่ไหนกัน?" ทาร่าถาม ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง "ฉัน... ฉันไม่รู้..." เอเลน่าตอบ "แต่... ดูเหมือนว่า... เราจะมาถึงแล้ว... สถานที่... ที่ 'สวน' และ 'แก่นแท้' ต้องการจะพาเรามา..."