"ไม่... มันไม่ใช่เสียงของโอลิเวอร์... มันคือ... เสียงของ... ตัวตน... ที่กำลังจะถูกกลืนกิน!" เอเลน่ากล่าว น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความตกใจและสับสน ภาพในหัวของเธอพร่ามัว ราวกับมีภาพหลอนปรากฏขึ้นเป็นเงารางๆ อยู่รอบตัวเธอ เสียงกระซิบนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันชัดเจนกว่าเดิม ราวกับเสียงที่ดังมาจากภายในจิตใจของเธอเอง "อย่า... อย่าให้มัน... กลืนกิน... พลังงาน... ของเรา..." "คุณพูดถึงอะไรเอเลน่า?" ซามูเอลถาม เขาก้าวเข้ามาใกล้เอเลน่า ยื่นมือออกไปแตะที่ไหล่ของเธอ "คุณเห็นอะไร? หรือได้ยินอะไร?" "ฉัน... ฉันไม่แน่ใจ" เอเลน่าตอบ เธอพยายามรวบรวมสติ "มันเหมือนกับ... 'สวน'... กำลังสื่อสารกับฉัน... มันกำลังเตือน... ว่ามีบางอย่างผิดปกติ... กับ 'แก่นแท้' ของโอลิเวอร์" "ผิดปกติ? หมายความว่ายังไง?" ทาร่าถาม ใบหน้าของเธอแสดงความกังวล เธอหันไปมองที่แผงควบคุม "ระบบยังคงรายงานว่าพลังงานเสถียรดี... ทั้งพลังงานจาก 'สวน' และจาก 'แก่นแท้'..." "ระบบอาจจะยังตรวจจับไม่ได้" เอเลน่ากล่าว "เสียงนั้น... มันไม่ใช่แค่เสียง... มันเหมือนกับ... ความรู้สึก... ความเจ็บปวด... ที่แผ่กระจายออกมา... ราวกับว่า 'แก่นแท้' กำลังต่อสู้ดิ้นรน... กับบางสิ่งบางอย่าง..." ทันใดนั้นเอง แสงสีเขียวมรกตที่ส่องสว่างทั่วห้องควบคุมก็เริ่มกะพริบถี่ขึ้น สัญญาณเตือนภัยดังระงมไปทั่วทั้งยาน เสียงที่ดังขึ้นมานั้นไม่ใช่เสียงเตือนจากผู้รุกราน แต่เป็นเสียงที่บ่งบอกถึงความผิดปกติร้ายแรงภายในระบบ "เกิดอะไรขึ้น?!" ซามูเอลตะโกน เขาพุ่งกลับไปที่แผงควบคุม "พลังงาน... พลังงานกำลังลดลงอย่างรวดเร็ว! และ... สัญญาณของ 'แก่นแท้'... มันกำลังอ่อนลง!" "เป็นไปได้อย่างไร?" ทาร่าอุทาน เธอรีบตรวจสอบข้อมูล "เราเพิ่งรวมพลังงานไปแท้ๆ... มันควรจะเพิ่มขึ้นสิ!" "ไม่ใช่แค่ลดลง... มันกำลังถูกดูดกลืน!" เอเลน่าพูดเสียงเครียด เธอจ้องมองไปยังหน้าจอแสดงผลที่เต็มไปด้วยตัวเลขและกราฟที่กำลังแปรปรวนอย่างรุนแรง "เสียงนั้น... มันคือเสียงของ 'สวน'... ที่กำลังร้องขอความช่วยเหลือ... มันกำลังพยายามบอกเราว่า... 'แก่นแท้' กำลังถูกกลืนกิน... โดยอะไรบางอย่าง... ที่อยู่ภายในตัวมันเอง!" "กลืนกิน? หมายความว่ายังไง?" ซามูเอลถาม "คุณหมายถึง... โอลิเวอร์กำลัง...?" "ไม่ใช่โอลิเวอร์" เอเลน่าขัดจังหวะ "มันคือ... พลังงาน... หรือบางสิ่งบางอย่าง... ที่แฝงตัวอยู่ภายใน 'แก่นแท้' มาตลอด... โอลิเวอร์อาจจะไม่เคยรู้ตัว... และเมื่อเราดึงพลังงานของมันออกมา... มันก็ปลดปล่อยสิ่งที่ซ่อนอยู่ออกมา..." "แต่นั่นมัน... เป็นไปไม่ได้!" ทาร่าแย้ง "โอลิเวอร์บริสุทธิ์... เขาไม่เคยทำร้ายใคร... เขาอุทิศตนเพื่อช่วยพวกเรา..." "ฉันไม่ได้บอกว่าโอลิเวอร์เป็นคนไม่ดี" เอเลน่ากล่าว "ฉันกำลังบอกว่า... 'แก่นแท้' ของเขา... อาจจะมีบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่... บางสิ่งที่เก่าแก่... และทรงพลัง... และมันกำลังตื่นขึ้น... เพราะพลังงานที่เราดึงออกมา... และตอนนี้... มันกำลังกินพลังงานของตัวเอง... เพื่อเพิ่มกำลัง... เพื่อ... ทำลายทุกสิ่ง!" ยานอาร์คาเดียเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสีเขียวมรกตที่เคยสว่างไสว บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับเลือดที่กำลังเดือดพล่าน "เราต้องออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้!" ซามูเอลตะโกน "พลังงานหลักกำลังจะหมด! ระบบขับเคลื่อนกำลังจะล้มเหลว!" "รอยแยกของมิติ!" เอเลน่ากล่าว เธอพยายามบังคับยานที่กำลังสั่นอย่างรุนแรง "เราต้องเข้าสู่รอยแยกของมิติ... มันคือทางเดียว... ที่จะหนีจากพลังงานนี้ได้!" "แต่พลังงานของเราไม่พอแล้ว!" ทาร่าโต้แย้ง "เราจะเข้าสู่รอยแยกได้อย่างไร... โดยที่ระบบขับเคลื่อนใกล้จะดับแบบนี้?" "เราอาจจะต้อง... เสี่ยง" เอเลน่ากล่าว ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ฉันจะสั่งให้ระบบจ่ายพลังงานทั้งหมด... ที่เหลืออยู่... ไปที่เครื่องยนต์หลัก... และใช้พลังงานที่เก็บสำรองไว้... จาก 'สวน'... เพื่อสร้างแรงผลักดันสุดท้าย... เราอาจจะ... กระเด็นเข้าไปในรอยแยก... แทนที่จะควบคุมมัน..." "คุณแน่ใจนะเอเลน่า?" ซามูเอลถามด้วยความเป็นห่วง "นั่นมันอันตรายมากนะ... ถ้าเราควบคุมทิศทางไม่ได้... เราอาจจะไปโผล่ที่ไหนก็ไม่รู้... หรือแย่กว่านั้น... อาจจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ..." "เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว" เอเลน่าตอบ "ถ้าเราอยู่ที่นี่... เราจะถูกกลืนกิน... ไปพร้อมกับ 'แก่นแท้' ของโอลิเวอร์... เตรียมตัวให้พร้อม!" เธอออกคำสั่งอย่างเด็ดขาดไปยังระบบคอมพิวเตอร์ของยาน พลังงานทั้งหมดที่เหลืออยู่ถูกส่งไปยังเครื่องยนต์หลัก เสียงคำรามของเครื่องยนต์ดังสนั่นหวั่นไหว แสงสีแดงฉานยิ่งสว่างวาบขึ้นไปอีก ยานอาร์คาเดียพุ่งทะยานออกไปอย่างบ้าคลั่ง มุ่งหน้าไปยังจุดที่คาดว่าจะเป็นรอยแยกของมิติ "ใกล้แล้ว!" ทาร่าตะโกน "อีกไม่กี่อึดใจแสง! เร็วเข้า!" ยานอาร์คาเดียพุ่งเข้าสู่บริเวณที่มีความปั่นป่วนของแรงโน้มถ่วงอย่างรุนแรง สัญญาณเตือนภัยดังไม่หยุดหย่อน ภาพนอกหน้าต่างบิดเบี้ยวผิดรูป ร่างกายของทุกคนบนยานถูกแรงเหวี่ยงอย่างรุนแรง "อีกนิดเดียว!" เอเลน่าตะโกน มือของเธอจับพวงมาลัยยานแน่น ใบหน้าของเธอซีดเผือด แต่ดวงตายังคงฉายแววแห่งความมุ่งมั่น "เราต้องทำสำเร็จ!" วินาทีต่อมา ยานอาร์คาเดียก็พุ่งทะยานเข้าไปในม่านพลังงานสีฟ้าอมม่วงที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า มันคือรอยแยกของมิติที่เอเลน่าคาดการณ์ไว้ ท่ามกลางความสับสนอลหม่านของพลังงานที่กำลังจะหมดลง และเสียงเตือนภัยที่ดังไม่หยุด ยานอาร์คาเดียก็ถูกดูดกลืนหายเข้าไปในกระแสแห่งมิติที่บิดเบี้ยว