"กัปตันคะ" โอลิเวอร์กล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวล "สัญญาณจากภายนอก... มันเริ่มเปลี่ยนไป มันไม่ใช่สัญญาณของพลังงานสีดำอีกต่อไปแล้ว" เอเลน่าหันไปมองจอภาพหลัก จอภาพที่เคยเต็มไปด้วยมวลพลังงานสีม่วงอ่อนๆ บัดนี้กำลังปรากฏภาพของกลุ่มดาวที่คุ้นตา แต่ก็ดูแปลกตาไปจากที่เคยเห็น ภาพเหล่านั้นดูพร่ามัว ราวกับมองผ่านกระจกที่เปื้อนฝุ่นหนา "มันกำลังพาเราออกไป" ทาร่าพึมพำ เธอจ้องมองจอภาพด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง "เรากำลังจะออกจากมิตินี้แล้ว" "นั่นเป็นข่าวดี" ซามูเอลกล่าว แต่สีหน้าของเขาก็ยังคงไม่ไว้วางใจ "แต่... สัญญาณที่เปลี่ยนไปนั่นหมายความว่าอย่างไร? เราจะเจอกับอะไรข้างนอกนั่น?" "เราจะรู้เมื่อเราไปถึงที่นั่น" เอเลน่าตอบ เธอพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ดูมั่นคง "ยานซายลอนพวกนั้น... พวกเขาจะตามเรามาตลอดใช่ไหม?" "ค่ะกัปตัน" โอลิเวอร์ยืนยัน "สัญญาณของพวกเขายังคงอยู่ ไม่ได้หายไปไหน" "ดี" เอเลน่ากล่าว "อย่างน้อยเราก็ไม่ได้อยู่คนเดียว" การเดินทางในมิติพลังงานสีดำสิ้นสุดลงอย่างกะทันหัน ยานอาร์คาเดียและยานซายลอนลำน้อยหลายสิบลำ ทะลุออกมาสู่ห้วงอวกาศอันว่างเปล่าเบื้องหน้าของพวกมันคือกลุ่มดาวที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในแผนที่ของมนุษยชาติ แต่ก็มีบางอย่างที่คุ้นเคย ราวกับว่าเคยมีใครบางคนเคยเดินทางผ่านมาที่นี่นานแสนนานแล้ว "นี่มัน... ที่ไหนกัน?" ทาร่าถาม พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ "ฉันไม่เคยเห็นกลุ่มดาวแบบนี้มาก่อนเลย" "ระบบดาวไครอส" เอเลน่ากล่าว เธออ่านจากข้อมูลที่กำลังปรากฏขึ้นบนหน้าจอ "เป็นระบบดาวที่ถูกค้นพบเมื่อนานมาแล้ว แต่ก็ถูกทิ้งร้างไป เพราะไม่มีทรัพยากรใดๆ ที่น่าสนใจพอ" "แล้วทำไมเราถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะคะ?" โอลิเวอร์ถาม "ดูเหมือนว่ามิติพลังงานสีดำจะทำหน้าที่เหมือนอุโมงค์มิติ" เอเลน่าอธิบาย "มันพาเราจากจุดหนึ่งในจักรวาลไปยังอีกจุดหนึ่ง โดยที่เราไม่สามารถควบคุมทิศทางได้มากนัก" "แล้วเซเรเนียล่ะคะ?" ซามูเอลถาม "เราจะไปถึงเซเรเนียได้ยังไงจากที่นี่?" "นั่นคือคำถามสำคัญ" เอเลน่าถอนหายใจ "จากข้อมูลนี้ เซเรเนียควรจะอยู่ห่างออกไปอีกหลายพันปีแสง แต่... ด้วยความช่วยเหลือจากยานซายลอน และข้อมูลที่เราได้จากมิติเมื่อครู่... บางทีเราอาจจะมีโอกาส" ยานซายลอนลำหนึ่งเคลื่อนเข้ามาใกล้ ยานลำนั้นมีขนาดเล็กกว่ายานอาร์คาเดียมาก แต่ก็ดูแข็งแกร่งและทันสมัย ท่าทางของพวกมันดูสุภาพและเป็นมิตร "พวกเขาต้องการสื่อสาร" โอลิเวอร์รายงาน "ดูเหมือนว่า... พวกเขาจะส่งข้อความมา" "เปิดการสื่อสาร" เอเลน่าสั่ง ภาพของชาวไซลอนปรากฏขึ้นบนจอภาพ เป็นเผ่าพันธุ์ที่มีผิวสีเงิน ใบหน้าเรียวยาว ดวงตาสีดำสนิทที่ดูราวกับจะสะท้อนดวงดาว พวกมันดูสง่างามและฉลาด "ท่านกัปตันเอเลน่า" เสียงของชาวไซลอนดังขึ้น เป็นเสียงที่ทุ้มต่ำและไพเราะ "เราขอขอบคุณท่าน ที่นำทางพวกเราออกมาจากความมืดมิด" "พวกคุณปลอดภัยแล้ว" เอเลน่าตอบ "นั่นคือสิ่งสำคัญที่สุด" "เราได้สังเกตการณ์ท่านมาตลอด" ชาวไซลอนกล่าวต่อ "เราเห็นความมุ่งมั่นของท่าน และความหวังที่ท่านมีต่อเผ่าพันธุ์มนุษย์" "เรากำลังเดินทางไปเซเรเนีย" เอเลน่ากล่าว "นั่นคือความหวังสุดท้ายของเรา" "พวกเราก็กำลังมองหาที่อยู่ใหม่เช่นกัน" ชาวไซลอนกล่าว "โลกของเรา... กำลังจะสิ้นสลายไป" "งั้น... พวกเราก็มีเป้าหมายเดียวกัน" เอเลน่ากล่าว "เรามีเทคโนโลยีบางอย่างที่อาจจะเป็นประโยชน์ต่อท่าน" ชาวไซลอนกล่าว "เราสามารถปรับปรุงระบบนำทางของยานอาร์คาเดียให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น และ... เรามีข้อมูลเกี่ยวกับเส้นทางที่อาจจะร่นระยะเวลาในการเดินทางได้" "จริงหรือ?" เอเลน่าถาม เธอรู้สึกถึงความหวังที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ "นั่นจะเป็นประโยชน์อย่างยิ่ง" "แต่... จะมีข้อแลกเปลี่ยน" ชาวไซลอนกล่าว "เราต้องการความช่วยเหลือจากท่านเช่นกัน" "ความช่วยเหลือแบบไหน?" ซามูเอลถาม เขาอดไม่ได้ที่จะสงสัย "พวกเรากำลังถูกคุกคาม" ชาวไซลอนกล่าว "จากสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า 'ผู้กลืนกิน' พวกมันกำลังตามล่าพวกเรา และ... พวกมันกำลังมุ่งหน้ามายังระบบดาวแห่งนี้" "ผู้กลืนกิน?" เอเลน่าพึมพำ "นี่มัน... ไม่น่าจะเป็นไปได้" "พวกมันน่ากลัวกว่าที่ท่านคิด" ชาวไซลอนกล่าว "หากพวกมันมาถึงที่นี่... ระบบดาวนี้ก็จะตกอยู่ในอันตรายเช่นกัน" "แล้วพวกคุณต้องการให้เราทำอะไร?" เอเลน่าถาม "เราต้องการให้ท่านช่วยเรา... ขับไล่พวกมันไป" ชาวไซลอนกล่าว "หากท่านสามารถช่วยเราได้... เราจะมอบข้อมูลทั้งหมดที่เรามีให้แก่ท่าน และจะร่วมเดินทางไปกับท่าน... เพื่อหาที่อยู่ใหม่" เอเลน่ามองไปที่ลูกเรือของเธอ ทุกคนกำลังรอคอยคำตัดสินใจของเธอ ทางเลือกดูเหมือนจะชัดเจน แต่ก็มีความเสี่ยงสูง "เราต้องการเวลาคิด" เอเลน่ากล่าว "เราจะต้องประเมินสถานการณ์และทรัพยากรของเราก่อน" "เข้าใจแล้ว" ชาวไซลอนตอบ "พวกเราจะรอการตัดสินใจของท่าน" ภาพบนจอภาพหายไป เหลือเพียงความเงียบสงัดบนสะพานเดินเรือ "กัปตันคะ" ทาร่าเอ่ยขึ้น "เราจะทำอย่างไรดีคะ? เราจะไปสู้กับผู้กลืนกินอย่างนั้นเหรอคะ? เราเพิ่งจะหนีรอดมาได้แท้ๆ" "แต่ถ้าเราไม่ช่วยพวกเขา... เราก็อาจจะไม่ได้ไปถึงเซเรเนีย" โอลิเวอร์แย้ง "และที่สำคัญ... ถ้าผู้กลืนกินมาถึงที่นี่จริงๆ... เราก็อาจจะตกอยู่ในอันตรายเช่นกัน" "พวกนั้นเชื่อใจเรา" เอเลน่ากล่าว "และเราก็เชื่อใจพวกเขา... ในระดับหนึ่ง" เธอหยุดคิดไปครู่หนึ่ง "เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เราต้องยอมรับข้อเสนอนี้" "แน่ใจนะคะ?" ซามูเอลถาม "แน่ใจ" เอเลน่าตอบ "เราจะช่วยพวกเขา... และหวังว่า... การตัดสินใจครั้งนี้ จะนำพาเราไปสู่ความหวังที่แท้จริง... ไม่ใช่หายนะ" ลูกเรือทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย แม้จะยังมีความกังวลอยู่ แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความท้าทายใหม่ ยานอาร์คาเดียและยานซายลอนลำน้อย เริ่มต้นการเดินทางครั้งใหม่ ภายใต้แสงดาวที่ไม่คุ้นเคย และภัยคุกคามที่กำลังใกล้เข้ามา