เวลาผ่านไปเกือบสองเดือน ยาน "สเปซวอล์กเกอร์" ยังคงเดินทางผ่านห้วงอวกาศอันเวิ้งว้าง แสงดาวที่เคยสว่างไสวบัดนี้กลายเป็นเส้นแสงสีขาวที่ยาวเหยียด แสดงถึงความเร็วอันมหาศาลที่ยานกำลังเคลื่อนที่ไป บรรยากาศภายในยานเริ่มมีความคุ้นเคยมากขึ้น แต่ความตึงเครียดและความคาดหวังก็ยังคงอยู่ กัปตันเรย์ยังคงประจำอยู่ที่ห้องนักบิน ตรวจสอบระบบต่างๆ อย่างสม่ำเสมอ แม้ว่าทุกอย่างจะทำงานได้เป็นอย่างดี แต่เขาก็ไม่เคยประมาท เขาได้สร้างความสัมพันธ์อันดีกับลูกเรือทุกคน โดยเฉพาะ ดร.เอวา ที่มักจะแวะเวียนมาพูดคุยในห้องนักบินเป็นประจำ "วันนี้อากาศเป็นไงบ้างคะกัปตัน?" ดร.เอวาถาม เมื่อเธอเดินเข้ามาในห้องนักบินพร้อมกับแก้วกาแฟ กัปตันเรย์หันมายิ้ม "ปกติสุขดีครับคุณเอวา ระบบทุกอย่างทำงานราบรื่นเหมือนเดิม ไม่มีความผิดปกติใดๆ" "ดีค่ะ" ดร.เอวาตอบ "ฉันก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นตลอดการเดินทาง" เธอจิบกาแฟเล็กน้อย "คุณเคยรู้สึกเบื่อบ้างไหมคะ กับการเดินทางที่ยาวนานแบบนี้?" "ก็มีบ้างครับ" กัปตันเรย์ยอมรับ "แต่ผมจะพยายามหากิจกรรมทำอยู่เสมอ อ่านหนังสือ ดูหนัง หรือไม่ก็ฝึกซ้อมการบินจำลอง" "น่าสนใจค่ะ" ดร.เอวาพยักหน้า "ส่วนฉันก็หมกมุ่นอยู่กับการวิเคราะห์ข้อมูลที่เราเก็บได้ระหว่างทางค่ะ" "มีอะไรน่าสนใจบ้างไหมครับ?" กัปตันเรย์ถาม "ก็มีข้อมูลเกี่ยวกับอนุภาคพลังงานบางชนิดที่เราไม่เคยพบเจอมาก่อนค่ะ" ดร.เอวาเล่า "มันมีความเข้มข้นสูงผิดปกติ และดูเหมือนจะมาจากทิศทางที่เรากำลังมุ่งหน้าไป" "อาจจะเป็นเพราะเรากำลังเข้าใกล้เขตอวกาศที่ยังไม่เคยมีใครสำรวจมาก่อนก็ได้ครับ" กัปตันเรย์กล่าว "มันย่อมมีความแปลกใหม่เสมอ" "นั่นก็เป็นไปได้ค่ะ" ดร.เอวาพยักหน้า "แต่ฉันก็ยังอดกังวลไม่ได้" ทันใดนั้น สัญญาณเตือนสีแดงก็ดังขึ้นภายในห้องนักบิน แสงไฟสีแดงกะพริบถี่ๆ "เกิดอะไรขึ้น?" กัปตันเรย์ถามด้วยน้ำเสียงตึงเครียด "ตรวจพบการรบกวนของสนามพลังงานครับ!" เสียงของเคนดังขึ้นมาจากระบบสื่อสาร "ความเข้มข้นสูงมาก กำลังส่งผลกระทบต่อระบบนำทางของเรา!" "สนามพลังงาน?" กัปตันเรย์มองไปที่แผงควบคุม "มันมาจากไหน?" "ไม่สามารถระบุแหล่งที่มาได้แน่ชัดครับ! แต่ดูเหมือนจะกระจายอยู่ทั่วบริเวณนี้!" เคนตอบด้วยน้ำเสียงร้อนรน "ให้ตายสิ" กัปตันเรย์สบถ "ระบบนำทางเริ่มรวนแล้ว! เรากำลังเสียการควบคุม!" "พยายามรักษาเสถียรภาพยานไว้เรย์!" เสียงของพลเรือเอกอีธานดังเข้ามาจากสถานี "ทีมวิเคราะห์กำลังหาวิธีแก้ไข" "ผมกำลังพยายามอยู่ครับท่าน! แต่แรงดึงดูดของสนามพลังงานนี่มันรุนแรงจริงๆ!" กัปตันเรย์ตอบ สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงขึ้นของยาน ดร.เอวาจับที่เท้าแขนของเก้าอี้แน่น "มันเหมือนกับเรากำลังถูกดูดเข้าไปในบางสิ่งบางอย่าง" "ใช่ครับ! ยานกำลังเคลื่อนที่เข้าหาจุดศูนย์กลางของสนามพลังงาน!" เคนรายงาน "ความเร็วเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว!" "เรย์! ใช้เครื่องยนต์ช่วยแรง! พยายามต้านแรงดึงดูดนั้น!" พลเรือเอกอีธานสั่งการ "ผมทำอยู่ครับ! แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล!" กัปตันเรย์ตะโกน เขากำลังต่อสู้กับแรงที่มองไม่เห็น ซึ่งพยายามจะฉีกกระชากยานของเขาให้แหลกสลาย "ยานกำลังเสียการควบคุมอย่างสมบูรณ์!" เคนตะโกน "การรบกวนของสนามพลังงานรุนแรงเกินกว่าที่เราจะรับมือได้!" "ทุกคน! เกาะไว้ให้แน่น!" กัปตันเรย์ตะโกนสั่งลูกเรือ ยาน "สเปซวอล์กเกอร์" หมุนคว้างกลางอวกาศ แสงไฟภายในยานดับๆ ติดๆ ท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนที่ดังระงม ดร.เอวาหลับตาลง เธอรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังลอยเคว้งคว้าง "นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?" เธอพึมพำ "ไม่รู้สิ! แต่ฉันไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อนเลย!" กัปตันเรย์ตอบ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความสิ้นหวัง ทันใดนั้นเอง ยานก็ถูกกระชากอย่างรุนแรงอีกครั้ง แสงสว่างเจิดจ้าสีขาวโพลนเข้าครอบงำทุกสิ่งทุกอย่าง ดร.เอวา และกัปตันเรย์ รู้สึกเหมือนร่างกายถูกบีบอัดอย่างแสนสาหัส "อ๊ากกก!" เสียงร้องดังขึ้นจากกัปตันเรย์ "วู้ววววว!" เสียงของ ดร.เอวา แล้วทุกอย่างก็พลันเงียบสงัด... เมื่อ ดร.เอวา ลืมตาขึ้น เธอพบว่าตัวเองยังคงนั่งอยู่บนที่นั่งนักบิน แต่สภาพภายในยานเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แผงควบคุมบางส่วนเสียหาย แสงไฟยังคงติดๆ ดับๆ แต่ที่น่าแปลกใจคือ ยานไม่ได้ลอยคว้างอยู่อีกต่อไป "กัปตันเรย์? คุณเป็นอะไรไหม?" เธอถาม กัปตันเรย์ลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล "ผม... ผมไม่เป็นไร คุณล่ะ?" "ฉันก็... ไม่เป็นไรค่ะ" ดร.เอวาตอบ "แต่เกิดอะไรขึ้น? เราอยู่ที่ไหน?" กัปตันเรย์มองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำให้เขาแทบไม่อยากเชื่อสายตา "ไม่... ไม่น่าจะเป็นไปได้" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "อะไรคะ? อะไรอยู่ข้างนอกนั่น?" ดร.เอวาถาม เธอหันไปมองตาม ภาพที่เห็นคือท้องฟ้าสีม่วงเข้ม มีดวงอาทิตย์ส่องแสงสีเขียวอ่อนๆ อยู่เบื้องบน มีเมฆสีทองลอยเอื่อยๆ เป็นภาพที่เหนือจินตนาการอย่างแท้จริง "เรา... เราอยู่ที่ไหนกันแน่?" กัปตันเรย์ถาม "ฉัน... ฉันไม่รู้" ดร.เอวาตอบ "แต่นี่ไม่น่าจะใช่ระบบดาวอัลฟ่า เพอร์เซอุส แน่นอน" "แล้วยานล่ะ? มีใครตอบสนองบ้างไหม?" กัปตันเรย์พยายามติดต่อกับสถานีควบคุม "ไม่มีสัญญาณตอบรับเลยครับ!" เสียงของเคนดังขึ้นมาอย่างแผ่วเบา "เรา... เราถูกตัดขาดจากการสื่อสารโดยสิ้นเชิง!" "แย่แล้ว" กัปตันเรย์สบถ "เรากำลังหลงทาง... ในมิติที่ไม่รู้จัก" ดร.เอวาถอนหายใจยาว "ดูเหมือนว่าการเดินทางของเราจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบอย่างที่คิดนะคะ" "นั่นสินะ" กัปตันเรย์มองไปรอบๆ ยานอย่างพิจารณา "อย่างน้อยเราก็รอดมาได้ แต่ตอนนี้เราต้องหาทางกลับบ้านให้เจอ" "แต่เราจะเริ่มต้นจากตรงไหนคะ?" ดร.เอวาถาม "อันดับแรก เราต้องประเมินความเสียหายของยาน และหาแหล่งพลังงานสำรอง" กัปตันเรย์กล่าว "จากนั้น... เราต้องสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัวเรา" "สำรวจ?" ดร.เอวาเลิกคิ้ว "หมายความว่าเราจะต้องออกไปข้างนอก?" "จำเป็นครับคุณเอวา" กัปตันเรย์ตอบ "เราไม่รู้ว่าเราอยู่ที่ไหน หรือมีอะไรอยู่รอบๆ ตัวเราบ้าง นี่อาจจะเป็นดาวเคราะห์ที่ไม่เคยมีใครค้นพบมาก่อน หรืออาจจะเป็น... อะไรที่อันตรายกว่านั้น" "ฉันเข้าใจค่ะ" ดร.เอวาตอบรับ "เราต้องทำอย่างเต็มที่เพื่อความอยู่รอด" "ดีมาก" กัปตันเรย์กล่าว "เตรียมตัวให้พร้อม คุณเอวา เราจะออกไปสำรวจกัน" เขาหยิบชุดอวกาศพิเศษที่เตรียมไว้สำหรับการสำรวจดาวเคราะห์ที่ไม่ทราบสภาพแวดล้อมขึ้นมา มันเป็นชุดที่แข็งแรงทนทานกว่าชุดปกติ และมีระบบกรองอากาศขั้นสูง "หวังว่าชุดนี้จะช่วยเราได้นะครับ" กัปตันเรย์กล่าว "ฉันก็หวังเช่นนั้นค่ะ" ดร.เอวาตอบ เธอรู้สึกได้ถึงความตื่นเต้นที่ปนเปกับความหวาดกลัว การผจญภัยครั้งนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และมันก็ดูเหมือนจะอันตรายกว่าที่คาดไว้มาก