ปรางรู้สึกถึงพื้นหญ้านุ่มๆ ใต้ฝ่ามือ เธอลืมตาขึ้น พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่กลางทุ่งหญ้าสีเขียวขจี แสงแดดอ่อนๆ ส่องลงมา อากาศบริสุทธิ์ยามเช้าพัดโชยมา ปราศจากความหนาวเหน็บหรือความรู้สึกถูกบีบคั้น “ฉัน… กลับมาแล้ว?” เธอพึมพำ ความรู้สึกสับสนแล่นเข้ามาในหัว เธอมองไปรอบๆ พยายามนึกว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ภาพสุดท้ายที่จำได้คือความมืดมิด และเสียงกรีดร้อง “ปราง! เธอตื่นแล้ว!” เสียงคุ้นเคยดังขึ้น ปรางหันไปมอง เห็นอคินยืนอยู่ข้างๆ เขาดูสดชื่นกว่าตอนที่เธอรู้สึกตัวครั้งสุดท้าย แต่ก็ยังมีแววตาแห่งความงุนงง “อคิน… เรา… เราอยู่ที่ไหน?” ปรางถาม “เกิดอะไรขึ้น? ฉันจำอะไรไม่ได้เลย…” อคินยิ้มอย่างอ่อนโยน “ผมก็เหมือนกัน… ผมจำได้แค่ว่า… เรากำลังจะ… เอ่อ… บางอย่าง… แล้วจู่ๆ… เราก็มาอยู่ที่นี่…” เขาโบกมือไปรอบๆ “นี่มัน… สวนสาธารณะ… ในเมืองของเรา… ใช่ไหม?” ปรางมองไปรอบๆ ภาพของต้นไม้สูงใหญ่ สนามหญ้ากว้าง และอาคารที่คุ้นเคยปรากฏขึ้น “ใช่… ใช่แล้ว… เรากลับมาบ้านแล้ว…” เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ก็ยังมีความรู้สึกบางอย่างที่ขาดหายไป “แต่… ทำไมเราถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?” อคินถาม “แล้วเรื่อง… เอ่อ… เรื่องที่มันวุ่นวายก่อนหน้านี้… มันเป็นยังไง?” “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน…” ปรางตอบ “ฉันรู้สึกเหมือน… มีบางอย่าง… ถูกดึงออกไป… จากหัวของฉัน…” ขณะที่พวกเขากำลังพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวที่ขาดหายไปนั้น จู่ๆ โทรศัพท์มือถือของอคินก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดู ก่อนจะขมวดคิ้ว “ใครโทรมา?” ปรางถาม “ไม่รู้… เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย…” อคินกดรับสาย “ฮัลโหล… ครับ… อะไรนะครับ?... ไม่จริงน่า!… เมื่อไหร่ครับ?... เอ่อ… ครับ… ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้…” เขาวางสายลงด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “มีเรื่องด่วน… ที่ห้องทดลองของผม…” “เกิดอะไรขึ้น?” ปรางถาม “ดูเหมือนว่า… มีบางอย่าง… ถูกบุกรุก… ที่ห้องทดลอง… และ… บางอย่าง… ที่ผมเก็บไว้… หายไป…” อคินกล่าว “มันเป็น… ข้อมูล… เกี่ยวกับ… การวิจัยของผม… และ… เอกสารบางอย่าง… ที่เกี่ยวกับ… พลังจิต…” “เอกสารเกี่ยวกับพลังจิต?” ปรางทวนคำ “คุณเก็บมันไว้ที่นั่นเหรอ?” “ใช่… มันเป็นข้อมูลที่ผมรวบรวมมา… ตั้งแต่ก่อน… ที่ผมจะเจอคุณ…” อคินตอบ “แต่ผมไม่ได้คิดว่า… มันจะมีค่า… มากพอ… ที่ใครจะมาขโมย…” “แต่ถ้ามีคนบุกรุกเข้ามา… และขโมยข้อมูลนั้นไป… มันต้องมีเหตุผลบางอย่าง…” ปรางกล่าว “บางที… มันอาจจะเกี่ยวข้องกับ… สิ่งที่เราเพิ่งเจอมา…” “ผมก็คิดอย่างนั้น…” อคินพยักหน้า “แต่ผมจำรายละเอียดไม่ได้เลย… ว่ามันคืออะไร…” “ถ้าอย่างนั้น… เราไปดูที่ห้องทดลองกันเถอะ…” ปรางเสนอ “บางที… การได้เห็นสถานที่นั้น… อาจจะช่วยให้เรา… นึกอะไรบางอย่างออก…” “ดี… เราไปกันเลย…” อคินตอบ ทั้งสองรีบมุ่งหน้าไปยังห้องทดลองของอคิน ซึ่งตั้งอยู่นอกเมืองเล็กน้อย เมื่อไปถึง พวกเขาก็พบว่าประตูห้องทดลองถูกงัดแงะจนพังเสียหาย ร่องรอยของการต่อสู้ปรากฏให้เห็นอยู่ทั่วบริเวณ “ดูเหมือน… จะมีคนเข้ามาจริงๆ…” อคินกล่าว เขามองไปรอบๆ ด้วยความกังวล “ตรงนี้…” ปรางชี้ไปที่มุมหนึ่งของห้อง “มีรอยเท้า… และ… เป็นรอยเท้าที่… ไม่ใช่ของคนทั่วไป…” อคินก้มลงมอง รอยเท้านั้นดูแปลกประหลาด มีลักษณะคล้ายกับกรงเล็บ แต่ก็มีความยาวผิดปกติ “คุณแน่ใจเหรอ?” “ฉันรู้สึกได้ถึงพลังงานที่ตกค้างอยู่…” ปรางกล่าว “มันเป็นพลังงานที่… คุ้นเคย… เหมือนกับ… ที่เราเคยเจอ… ในอดีต…” “พลังงานที่คุ้นเคย… คุณหมายถึง… พลังงานที่เกี่ยวข้องกับ… ผู้พิทักษ์… หรือ?” อคินถาม “อาจจะ… หรืออาจจะ… เป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องกับ… องค์กร… ที่อยู่เบื้องหลัง…” ปรางตอบ “ฉันรู้สึกเหมือน… มีบางอย่าง… กำลังถูกปกปิด… และ… พวกมัน… กำลังพยายาม… ที่จะ… ควบคุม… ทุกอย่าง…” อคินหยิบกล่องที่ถูกเปิดออกอยู่ขึ้นมาดู “นี่มัน… กล่องเก็บข้อมูล… ของผม… เอกสาร… หายไปหมดเลย…” “เอกสารเกี่ยวกับพลังจิต… มันหายไปหมดเลยจริงๆ…” ปรางกล่าว “แต่… ฉันรู้สึกว่า… มันไม่ใช่แค่เอกสาร… มันคือ… ข้อมูล… ที่จะช่วยให้เรา… เข้าใจ… ทุกสิ่งทุกอย่าง…” ทันใดนั้นเอง แสงสีเขียวอ่อนๆ ก็สว่างวาบขึ้นที่มุมหนึ่งของห้อง ปรากฏเป็นเงาของชายคนหนึ่ง เขายืนมองทั้งสองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยอำนาจ “ดูเหมือนว่า… พวกเจ้า… จะเริ่มจำอะไรได้บ้างแล้ว…” ชายคนนั้นกล่าว เสียงของเขาเย็นชาและเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “คุณ… คือใคร?” อคินถาม “ข้าคือ… ผู้บริหาร… ของ… องค์กร… ที่ดูแล… เรื่องราว… ทั้งหมด…” ชายคนนั้นตอบ “และ… พวกเจ้า… ได้เข้าไป… ยุ่งเกี่ยวกับ… สิ่งที่ไม่ควร… ข้าจึงต้อง… มาจัดการ…” “องค์กร? คุณกำลังพูดถึงอะไร?” ปรางถาม “พวกเจ้า… ไม่จำเป็นต้องรู้… ทุกสิ่งทุกอย่าง…” ชายคนนั้นกล่าว “สิ่งที่สำคัญที่สุด… คือ… พวกเจ้า… ได้สร้าง… ปัญหา… ขึ้นมา… และ… ข้า… จะต้อง… แก้ไข… ปัญหานั้น…” “แก้ไข? คุณหมายความว่าไง?” อคินถาม “หมายความว่า… พวกเจ้า… คือ… ตัวปัญหา… และ… ข้า… จะต้อง… ทำให้… ปัญหา… นั้น… หายไป…” ชายคนนั้นกล่าว เขายกมือขึ้น แสงสีเขียวเข้มเริ่มก่อตัวขึ้นในมือของเขา “และ… ตอนนี้… คือ… เวลา… ที่พวกเจ้า… จะต้อง… จ่าย… ค่า… สิ่งที่… พวกเจ้า… ได้ทำ…”