การเดินทางสู่ซากอารยธรรมโบราณกลางทะเลทรายนั้นไม่ง่ายเลย อากาศที่ร้อนระอุ แผดเผาพื้นผิวดินจนแทบจะหลอมละลาย ทัศนวิสัยถูกบดบังด้วยพายุทรายที่โหมกระหน่ำเป็นระยะๆ ทำให้การขับรถยนต์รุ่นพิเศษที่ดัดแปลงมาเพื่อการผจญภัยกลางทะเลทรายเป็นไปอย่างยากลำบาก “อีกไกลแค่ไหนคะ?” ปรางเอ่ยถามผ่านระบบสื่อสารภายในรถ ใบหน้าของเธอซีดเซียวเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้า แต่สายตายังคงจับจ้องไปยังทิวทัศน์เบื้องนอกด้วยความหวัง “ตามแผนที่… เราใกล้จะถึงแล้ว” อคินตอบ สายตาของเขามุ่งมั่นอยู่ที่การบังคับพวงมาลัย “แต่… สภาพอากาศตอนนี้… ทำให้เราช้าลงไปมาก” “ฉันรู้สึกถึงมัน… แรงขึ้นเรื่อยๆ…” ปรางกล่าวเสียงเบา “เหมือนกับว่า… สถานที่นั้น… กำลังรอเราอยู่…” หลังจากอีกหลายชั่วโมงของการเดินทางที่เต็มไปด้วยความยากลำบาก ท่ามกลางพายุทรายที่ดูเหมือนจะไม่มีทีท่าว่าจะสงบลง ในที่สุด รถยนต์ของพวกเขาก็มาถึงบริเวณที่ดูเหมือนจะเป็นใจกลางของทะเลทรายอันเวิ้งว้าง แสงอาทิตย์ยามบ่ายแก่ๆ สาดส่องลงมาอย่างรุนแรง ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างดูพร่ามัวไปหมด “นั่นไง!” อคินอุทาน “ตามที่ข้อมูลบอก… ซากเมืองโบราณ… มันควรจะอยู่แถวนี้…” พวกเขาลงจากรถที่จอดนิ่งอยู่บนพื้นทรายอันร้อนระอุ ปรากฏการณ์ประหลาดเกิดขึ้นทันทีที่ก้าวเท้าลงจากรถ ลมทรายที่เคยพัดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง กลับสงบลงอย่างน่าอัศจรรย์ ราวกับว่ามีพลังงานบางอย่างกำลังควบคุมมันอยู่ “เหมือนมีกำแพงล่องหน… คอยป้องกันเราอยู่…” ปรางกล่าว พลางสูดอากาศบริสุทธิ์ที่ปราศจากฝุ่นทราย “คุณรู้สึกถึงมันได้ยังไง?” อคินถาม พลางหยิบอุปกรณ์บางอย่างออกมาจากกระเป๋า “ฉันไม่แน่ใจค่ะ… มันเป็นความรู้สึก… เหมือนกับว่า… อากาศรอบตัวเรา… เปลี่ยนแปลงไป… ที่นี่… มันมีความเงียบ… ที่แตกต่างจากความเงียบของทะเลทรายทั่วไป…” ปรางอธิบาย “ผมก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกตินะ” อคินกล่าว “สนามพลังงานที่นี่… มันมีความหนาแน่น… และ… คงที่… ซึ่งไม่ควรจะเป็นแบบนี้…” พวกเขาเริ่มออกสำรวจบริเวณโดยรอบ ท่ามกลางเนินทรายที่ทอดตัวยาวสุดลูกหูลูกตา ทันใดนั้นเอง ปรางก็ชี้ไปยังจุดหนึ่งบนพื้นทราย “ตรงนั้นค่ะ! ฉันเห็นมัน!” อคินหันไปมองตามที่ปรางชี้ ก่อนจะเบิกตากว้าง “สัญลักษณ์นั่น…!” บนพื้นทรายที่ถูกลมพัดจนเป็นลอนคลื่น ปรากฏสัญลักษณ์สีเขียวอ่อนที่กำลังหมุนวนอย่างเชื่องช้า มันสว่างไสวด้วยแสงในตัวเอง และดูเหมือนว่ามันกำลังมีชีวิตจริงๆ อย่างที่ปรางเคยบรรยายไว้ “มันคือ ‘รอยประทับแห่งผู้พิทักษ์แห่งกาลเวลา’ จริงๆ ด้วย!” อคินอุทาน “และมันอยู่ที่นี่… ในสถานที่แห่งนี้…” “มันดู… ทรงพลังมาก…” ปรางกล่าวด้วยความรู้สึกยำเกรง “ฉันรู้สึกได้ถึงพลังงานโบราณ… ที่ไหลเวียนอยู่รอบๆ สัญลักษณ์นี้…” “เราต้องเข้าไปใกล้กว่านี้” อคินกล่าว พลางหยิบ ‘กล้องจุลทรรศน์ควอนตัม’ ที่เขาซ่อมแซมขึ้นมา “ผมจะลองใช้มัน… เพื่อวิเคราะห์โครงสร้างของพลังงาน…” ขณะที่อคินกำลังตั้งค่ากล้อง ปรางก็ก้าวเข้าไปใกล้สัญลักษณ์นั้นอย่างช้าๆ ความรู้สึกที่คุ้นเคยแล่นผ่านเข้ามาในจิตใจ ราวกับว่าเธอเคยมาที่นี่มาก่อน “ปราง! ระวัง!” อคินตะโกนเมื่อเห็นว่าปรางกำลังจะสัมผัสกับสัญลักษณ์นั้น แต่ก็สายเกินไป เมื่อนิ้วของปรางแตะลงบนพื้นทรายที่เรืองแสงนั้น โลกทั้งใบก็ดูเหมือนจะบิดเบี้ยว ภาพตรงหน้าของเธอพร่าเลือนไปอย่างรวดเร็ว “อ๊าก!” ปรางร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนที่ร่างกายจะถูกดูดเข้าไปในสัญลักษณ์นั้นอย่างรวดเร็ว “ปราง!” อคินร้องเรียกด้วยความตกใจ เขาพยายามจะคว้าตัวเธอไว้ แต่ก็ทำได้เพียงแต่มองดูเธอหายวับไปต่อหน้าต่อตา “เกิดอะไรขึ้น?” อคินถามกับตัวเองอย่างสับสน “สัญลักษณ์นั่น… มันคือประตู… หรือว่า…?” เขามองไปยัง ‘กล้องจุลทรรศน์ควอนตัม’ ในมือ “ข้อมูล… ผมต้องได้ข้อมูล!” อคินรีบกดปุ่มบันทึกภาพและข้อมูลพลังงานทันที เขาเห็นภาพสัญลักษณ์ที่กำลังเรืองแสงและบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง ก่อนที่มันจะค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงพื้นทรายธรรมดา “ปราง… คุณไปอยู่ที่ไหน?” อคินพึมพำ เขารู้สึกถึงความกังวลอย่างรุนแรงที่เกาะกุมหัวใจ เขามองไปรอบๆ บริเวณอีกครั้ง ท่ามกลางความเงียบสงัดของทะเลทรายที่กลับคืนมา เขาไม่เห็นร่องรอยของปรางแม้แต่น้อย “ผมต้องทำอะไรสักอย่าง” อคินตัดสินใจ “ผมต้องตามหาปรางให้เจอ… และต้องหาทางแก้ไขเรื่องนี้ให้ได้” เขาเดินสำรวจบริเวณโดยรอบอีกครั้ง พยายามมองหาสิ่งผิดปกติอื่นใด แต่ก็ไม่พบ “นี่มันอะไรกันแน่? สัญลักษณ์นั่น… มันนำปรางไปที่ไหน? แล้ว ‘องค์กร’ นั้น… พวกเขารู้เรื่องนี้หรือไม่?” คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวของอคิน ทันใดนั้นเอง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นวัตถุบางอย่างที่ตกอยู่บนพื้นทราย ใกล้กับจุดที่สัญลักษณ์เคยปรากฏ มันเป็นเศษเสี้ยวของ ‘ผลึกเวลา’ ที่แตกหัก… “นี่มัน… เป็นไปไม่ได้!” อคินอุทาน “ผลึกเวลามันแตกสลายไปแล้ว… แล้วนี่มันมาจากไหน?” เขารีบก้มลงไปหยิบเศษผลึกนั้นขึ้นมา มันยังคงมีความเย็นและพลังงานบางอย่างแฝงอยู่ แม้ว่าจะแตกหักก็ตาม “บางที… นี่อาจจะเป็นเบาะแส…” อคินพึมพำ “บางที… ผลึกนี้… อาจจะเชื่อมโยงกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับปราง…” เขาเก็บเศษผลึกนั้นไว้อย่างดี ก่อนจะหันกลับไปมองยังบริเวณที่สัญลักษณ์เคยปรากฏ “ปราง… ผมสัญญา… ผมจะหาคุณให้เจอ… และเราจะไขความลับนี้ไปด้วยกัน” อคินเดินกลับไปที่รถด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและกังวล เขาจะต้องหาทางตามปรางไปให้ได้ และหยุดยั้งแผนการของ ‘องค์กร’ ที่ดูเหมือนจะซับซ้อนและอันตรายเกินกว่าที่เขาจะคาดคิด