โทรศัพท์ของภาคินดังขึ้น เป็นสายจากศาสตราจารย์อัครา เขาตัดสินใจรับสายทันที "สารวัตรภาคินครับ" ภาคินกล่าว "ผม... ผมอยากจะบอกอะไรบางอย่างเกี่ยวกับปราโมทย์" เสียงของศาสตราจารย์อัคราดังมาจากปลายสาย ฟังดูอ่อนแรงและเต็มไปด้วยความกังวล "เกี่ยวกับปราโมทย์?" ภาคินถาม "ใช่... เมื่อสิบปีก่อน... ในโครงการวิจัยของเรา ไม่ได้มีแค่อุบัติเหตุที่ทำให้ปราโมทย์เสียการควบคุม" ศาสตราจารย์อัคราหยุดไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังรวบรวมสติ "แต่ยังมี... การทดลองลับๆ ที่เราทำกับเขา" "การทดลองลับๆ?" ภาคินทวนคำ "เราพยายามจะ... ดึงเอาพลังจิตดิบๆ ของเขาออกมา" ศาสตราจารย์อัคราเล่าด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "แต่เราไม่รู้เลยว่า... นั่นเป็นการปลดปล่อยบางสิ่งบางอย่างที่อันตรายกว่านั้นออกมา" "สิ่งนั้นคืออะไรครับ" ภาคินถามอย่างเร่งรีบ "มันคือ... สัญญาณเตือนจากโลกวิญญาณ" ศาสตราจารย์อัครากล่าว "ปราโมทย์... เขาสามารถสัมผัสได้ถึงพลังงานของคนที่ใกล้จะตาย... หรือคนที่กำลังจะถูกพรากชีวิตไป" "หมายความว่า... เขาไม่ได้เป็นคนลงมือฆ่า?" นทีที่นั่งอยู่ข้างๆ ถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง "ไม่ใช่โดยตรง" ศาสตราจารย์อัคราตอบ "แต่เขาสามารถ... ชี้เป้าให้กับ 'บางสิ่งบางอย่าง' ที่จะเข้ามาพรากชีวิตเหล่านั้นไป" "แล้ว 'บางสิ่งบางอย่าง' ที่ว่านั่นคืออะไรครับ" ภาคินถาม "ผมก็ไม่แน่ใจ" ศาสตราจารย์อัครายอมรับ "ผมเคยได้ยินเรื่องเล่า... เกี่ยวกับ 'เงาไร้ตัวตน' ที่สามารถสิงสู่อยู่ในจิตใจของผู้คนได้... แล้วก็... สั่งการให้พวกเขาทำในสิ่งที่โหดร้าย" "สิงสู่อยู่ในจิตใจ?" ภาคินพึมพำ "ใช่... และมันจะเลือกเหยื่อที่อ่อนแอทางจิตใจ... หรือผู้ที่มีความแค้นฝังลึก" ศาสตราจารย์อัครากล่าว "ผมกลัวว่า... ปราโมทย์อาจจะกำลังตกเป็นเครื่องมือของมันอยู่... หรือไม่ก็... ตัวเขาเองกำลังกลายเป็น 'เงาไร้ตัวตน' นั้นไปแล้ว" "แล้วเราจะหาตัว 'เงาไร้ตัวตน' นั้นได้อย่างไรครับ" ภาคินถาม "ผมไม่รู้จริงๆ ครับสารวัตร" ศาสตราจารย์อัคราตอบอย่างสิ้นหวัง "แต่ผมเชื่อว่า... กิตติศักดิ์, สุพจน์, และนริศรา... พวกเขาทั้งสามคน... อาจจะเคยทำอะไรบางอย่างที่ทำให้ 'เงาไร้ตัวตน' นั่นโกรธแค้น" "อะไรที่เกี่ยวกับโครงการวิจัยพลังจิตเมื่อสิบปีก่อน?" ภาคินคาดคั้น "ผม... ผมต้องขอโทษจริงๆ ครับสารวัตร" ศาสตราจารย์อัครากล่าว "ผมไม่สามารถบอกอะไรไปมากกว่านี้ได้" ภาคินวางสายโทรศัพท์ลง เขารู้สึกถึงความหนักอึ้งที่ถาโถมเข้ามา "นที... เรื่องมันซับซ้อนกว่าที่เราคิดมาก" "หมายความว่า... ปราโมทย์ไม่ได้เป็นฆาตกรใช่ไหมครับ" นทีถาม "ไม่ใช่โดยตรง" ภาคินตอบ "แต่เขาอาจจะเป็น 'ผู้ชี้เป้า' ให้กับฆาตกรตัวจริง... หรือไม่ก็... ตัวเขาเองได้กลายเป็นฆาตกรไปแล้ว" "แล้ว 'เงาไร้ตัวตน' ที่ว่านั่น... มันคืออะไรกันแน่ครับ" นทีถาม "นั่นคือคำถามที่เราต้องหาคำตอบ" ภาคินกล่าว "ฉันรู้สึกว่า... เรากำลังก้าวเข้าสู่โลกที่อันตรายกว่าที่เคยจินตนาการไว้" เขาหยิบภาพถ่ายของเหยื่อทั้งสามคนขึ้นมาอีกครั้ง กิตติศักดิ์, สุพจน์, นริศรา... ใบหน้าของพวกเขาดูเหมือนจะเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่มีวันหาคำตอบได้ "ความลับของโครงการวิจัยพลังจิตเมื่อสิบปีก่อน... มันต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่ๆ" ภาคินพึมพำ ขณะเดียวกัน ที่โรงพยาบาลจิตเวช แผนกผู้ป่วยอาการหนัก แพทย์หญิงอรพินกำลังตรวจสอบประวัติผู้ป่วยรายหนึ่งอย่างละเอียด ชายคนนั้นมีอาการสับสน มักจะพึมพำถึง 'เงา' และ 'การแก้แค้น' อยู่ตลอดเวลา "ประวัติระบุว่า ผู้ป่วยรายนี้ถูกส่งตัวมาเมื่อสิบปีก่อน หลังเกิดอุบัติเหตุในสถาบันวิจัยแห่งหนึ่ง" แพทย์หญิงอรพินกล่าวกับพยาบาลที่ยืนอยู่ข้างๆ "และเขาคือ 'ปราโมทย์' ที่นักข่าวเคยตามหา" "อาการของเขาดูเหมือนจะแย่ลงเรื่อยๆ ค่ะคุณหมอ" พยาบาลกล่าว "เขาเริ่มมีอาการหวาดระแวงอย่างรุนแรง" "น่าสงสัย..." แพทย์หญิงอรพินพึมพำ "ทำไมจู่ๆ อาการของเขาถึงได้กำเริบขึ้นมาตอนนี้... พร้อมๆ กับคดีฆาตกรรมที่เกิดขึ้น" เธอเปิดดูรายงานทางการแพทย์ของปราโมทย์อีกครั้ง มีบันทึกหนึ่งที่เธอไม่เคยสังเกตมาก่อน " 'ผู้ป่วยมักจะอ้างว่า... เขาสามารถมองเห็น 'เงา' ที่อยู่รอบตัวผู้คนได้... และ 'เงา' นั้น... กำลังกระซิบบอกให้เขาทำในสิ่งที่โหดร้าย' " แพทย์หญิงอรพินอ่านข้อความนั้น ใบหน้าของเธอซีดเผือดลง "เป็นไปได้ไหมว่า..." เธอขมวดคิ้ว "ปราโมทย์... ไม่ได้เป็นเพียงแค่ผู้ป่วยจิตเวช... แต่เขากำลังเชื่อมโยงกับบางสิ่งบางอย่างที่เหนือธรรมชาติอยู่จริงๆ"