หลังจากออกจากออฟฟิศของคุณวิชัย ต้นก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เขาเดินไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้จุดหมายปลายทาง ภาพใบหน้าของคุณนฤมลที่ดูจริงใจ และข้อความในสัญญาที่ดูเหมือนจะเอารัดเอาเปรียบ สลับกันไปมาในหัวของเขา “20% เองเหรอ...” เขาพึมพำกับตัวเอง “แล้วยังจะให้เขาเอาเพลงไปใช้ได้ตลอดไปอีก” ความฝันที่เคยสดใส ตอนนี้กลับดูมัวหม่นลงไปถนัดตา เขาจินตนาการถึงตัวเองในอนาคต กำลังนั่งทำงานหนักเป็นเด็กส่งของต่อไป โดยที่เพลงที่เขาแต่งอย่างสุดหัวใจ กลับกลายเป็นทรัพย์สินของบริษัทอื่นไปเสียแล้ว “ไม่เอา... ฉันไม่เอาแบบนั้นแน่” ต้นตัดสินใจในใจ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็นึกถึงคำพูดของคุณวิชัย “ถ้าเขาอธิบายได้ดี และยอมปรับแก้ข้อสัญญาบางอย่างให้เป็นธรรมกับต้นมากขึ้น นั่นก็เป็นสัญญาณที่ดี” “บางที... ฉันอาจจะลองคุยกับคุณนฤมลอีกครั้งดูก็ได้” ต้นคิด “อย่างน้อยก็ต้องลองถามให้เคลียร์ที่สุดก่อน” เขาตัดสินใจกลับไปที่ห้องพัก และเปิดอีเมลสัญญาขึ้นมาดูอีกครั้ง คราวนี้เขาอ่านอย่างละเอียดมากขึ้น จดประเด็นที่เขาต้องการจะถามคุณนฤมลลงในสมุดบันทึก วันรุ่งขึ้น ต้นตัดสินใจโทรหาคุณนฤมล เขารอจนถึงช่วงบ่ายที่คิดว่าน่าจะเป็นเวลาที่เหมาะสม “สวัสดีค่ะ คุณต้น” เสียงของคุณนฤมลดังขึ้นอย่างสดใส “สวัสดีครับคุณนฤมล” ต้นตอบ “ผมโทรมาเพื่อจะขอคุยกับคุณอีกครั้งเกี่ยวกับข้อเสนอที่ผมได้รับครับ” “อ๋อ ได้สิคะ” คุณนฤมลตอบ “มีอะไรที่ต้นอยากจะสอบถามเพิ่มเติมหรือเปล่า” “ครับ” ต้นสูดหายใจลึก “คือผมได้อ่านสัญญาอย่างละเอียดแล้ว แล้วก็พอจะมีข้อสงสัยบางประการครับ” “ว่ามาได้เลยค่ะ” คุณนฤมลฟังอย่างตั้งใจ “ข้อแรกเลยครับ คือเรื่องส่วนแบ่งรายได้” ต้นเอ่ย “ในสัญญาแจ้งว่าผมจะได้รับส่วนแบ่ง 20% ของรายได้ทั้งหมด ผมอยากจะทราบว่า ทำไมถึงเป็นจำนวนนี้ครับ แล้วพอจะมีการปรับเพิ่มได้อีกไหมครับ” เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะที่ปลายสาย ต้นรู้สึกใจเต้นแรง “เอ่อ... เรื่องส่วนแบ่งรายได้น่ะค่ะ” คุณนฤมลตอบด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย “มันเป็นไปตามนโยบายของบริษัทนะคะ ต้นเพิ่งเริ่มต้นในวงการ การได้ส่วนแบ่ง 20% ถือว่าค่อนข้างดีแล้วค่ะ” “แต่... คุณวิชัยซึ่งเป็นทนายความ เขาบอกว่ามันค่อนข้างน้อยนะครับ” ต้นกล่าวอย่างตรงไปตรงมา คุณนฤมลเงียบไปอีกครั้ง “ทนายความของคุณต้น?” เธอถาม “เขาเป็นทนายความด้านไหนคะ” “เขาเป็นทนายความที่พี่เล็กแนะนำมาครับ” ต้นตอบ “อ๋อ... พี่เล็ก” คุณนฤมลพึมพำ “เข้าใจแล้วค่ะ” เสียงของเธอดูเย็นชาลงเล็กน้อย “เรื่องส่วนแบ่งรายได้ พี่ขอยืนยันตามเดิมนะคะต้น” ต้นรู้สึกผิดหวัง แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ “แล้วเรื่องที่บริษัทจะมีสิทธิ์นำเพลงของผมไปใช้ในเชิงพาณิชย์ได้ตลอดไป โดยไม่ต้องขออนุญาตอีก ผมก็ยังไม่ค่อยสบายใจกับข้อนี้ครับ” “เรื่องนั้น... มันก็เป็นส่วนหนึ่งของสัญญามาตรฐานค่ะ” คุณนฤมลกล่าว “เพื่อให้บริษัทสามารถบริหารจัดการผลงานของต้นได้อย่างเต็มที่” “แต่ถ้าผมอยากจะเก็บสิทธิ์บางส่วนไว้ หรืออยากจะมีส่วนร่วมในการตัดสินใจว่าเพลงของผมจะถูกนำไปใช้อย่างไรบ้างล่ะครับ” ต้นถาม “ต้นคะ” คุณนฤมลเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น “ข้อเสนอนี้เป็นโอกาสที่ดีมากๆ สำหรับต้นนะคะ มันจะช่วยเปิดประตูให้ต้นได้ก้าวเข้าสู่วงการเพลงอย่างเป็นทางการ ถ้าต้นคิดมากเกินไป หรือพยายามต่อรองมากเกินไป อาจจะทำให้โอกาสนี้หลุดลอยไปนะคะ” คำพูดของคุณนฤมลทำให้ต้นรู้สึกอึดอัด เขาเริ่มสัมผัสได้ถึงแรงกดดัน “ผมเข้าใจครับคุณนฤมล” ต้นกล่าว “แต่ผมก็แค่อยากจะให้สัญญามันเป็นธรรมกับทั้งสองฝ่ายมากที่สุด” “พี่เข้าใจค่ะ” คุณนฤมลตอบ “แต่บางครั้ง ในวงการนี้ เราก็ต้องรู้จักประนีประนอมบ้างค่ะ” ต้นรู้สึกว่าบทสนทนากำลังจะวนกลับมาที่เดิม และดูเหมือนว่าคุณนฤมลจะไม่พร้อมที่จะปรับแก้สัญญาให้เขาอย่างที่หวังไว้ “ผมขอเวลาคิดอีกสักครู่นะครับคุณนฤมล” ต้นกล่าว “ได้ค่ะ” คุณนฤมลตอบ “แต่ต้นคะ พี่อยากให้ต้นคิดให้ดีๆ นะคะ โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีเข้ามาบ่อยๆ” หลังจากวางสาย ต้นก็นั่งนิ่งอยู่พักใหญ่ เขารู้สึกเหนื่อยล้า และสับสน ปลายสายของคุณนฤมลแสดงให้เห็นชัดเจนว่า บริษัทของเธอไม่เต็มใจที่จะปรับแก้สัญญาให้เขา “แล้วฉันจะทำยังไงดี” เขาถามตัวเอง “จะเซ็นสัญญา แล้วยอมรับส่วนแบ่งน้อยนิด กับอำนาจที่เขาจะนำเพลงฉันไปใช้ได้ตลอดเวลา หรือจะปฏิเสธ แล้วกลับไปสู่จุดเดิม” ความฝันที่จะเป็นนักดนตรีเหมือนจะอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่ก็กลับดูห่างไกลเกินกว่าที่เขาจะคว้าถึง ต้นมองไปที่กีตาร์โปร่งตัวเก่าที่วางพิงอยู่มุมห้อง มันคือสิ่งที่จุดประกายความฝันของเขาขึ้นมา เขาจับมันขึ้นมา สตาร์ทเสียงกีตาร์เบาๆ แล้วเริ่มดีดเพลงที่เขาแต่งขึ้นมาเอง เพลงที่เต็มไปด้วยความหวัง ความฝัน และความมุ่งมั่น ขณะที่นิ้วของเขากระทบลงบนสายกีตาร์ เสียงเพลงที่ดังออกมา มันไม่ใช่แค่เสียงดนตรี แต่มันคือเสียงหัวใจของเขา เสียงที่บอกว่าเขาจะไม่ยอมแพ้ “ไม่ว่ายังไงก็ตาม” ต้นพึมพำขณะที่ยังคงดีดกีตาร์ “ฉันจะเดินหน้าต่อไป” การตัดสินใจครั้งนี้ เป็นการตัดสินใจที่ยากลำบากที่สุดในชีวิตของเขา มันไม่ใช่แค่เรื่องของอาชีพ แต่มันคือเรื่องของศักดิ์ศรี และการรักษาตัวตนของเขาไว้