เช้าวันอาทิตย์ ต้นตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นที่แตกต่างจากทุกๆ วัน ความเหนื่อยล้าจากการเล่นดนตรีเมื่อคืนยังคงหลงเหลืออยู่บ้าง แต่ก็ถูกแทนที่ด้วยความสุขและความภาคภูมิใจในตัวเอง เขารู้สึกว่าร่างกายต้องการการพักผ่อน แต่ในขณะเดียวกัน จิตใจก็กระตือรือร้นที่จะได้สัมผัสกับบรรยากาศของร้านเสียงทิพย์อีกครั้ง "วันนี้คงจะยังไม่ได้เล่นสินะ" ต้นคิดในใจ "แต่ก็อยากไปดูบรรยากาศ แล้วก็อาจจะไปคุยกับพี่เล็กเรื่องการเล่นประจำ" เขาจัดการกับข้าวเช้าง่ายๆ อย่างรวดเร็ว แล้วก็ตัดสินใจว่าจะไปที่ร้านเสียงทิพย์ในช่วงบ่ายๆ วันนี้วันหยุดของเขา เขาตั้งใจว่าจะใช้เวลาให้คุ้มค่าที่สุดเท่าที่จะทำได้ หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ ต้นก็หยิบกีตาร์คู่ใจออกมาจากกระเป๋า เขานั่งลงบนเตียงเล็กๆ ในห้องเช่า แล้วเริ่มดีดเพลงที่เขาแต่งค้างไว้เมื่อไม่นานมานี้ เพลงเกี่ยวกับความรู้สึกของคนที่ต้องจากบ้านเกิดมาเผชิญโลกกว้างตามลำพัง แต่ก็ยังคงมีความหวังว่าจะได้กลับไปหาครอบครัวพร้อมกับความสำเร็จ เสียงกีตาร์ของเขาดังเบาๆ อยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ นั้น ราวกับจะสะท้อนความรู้สึกของเขาที่กำลังเผชิญอยู่ ต้นใช้เวลาอยู่กับการเล่นดนตรีเกือบสองชั่วโมง เขารู้สึกว่าตัวเองได้ปลดปล่อยอารมณ์ออกมาได้อย่างเต็มที่ผ่านบทเพลงต่างๆ เขาคิดถึงพ่อแม่ที่บ้านเกิด คิดถึงเพื่อนๆ ที่ยังคงอยู่ที่หมู่บ้าน เขาหวังว่าสักวันหนึ่ง เขาจะสามารถสร้างชื่อเสียงให้ครอบครัวได้ ภูมิใจในตัวเขา "ถ้าเราได้เล่นเพลงนี้ให้พ่อแม่ฟัง คงจะดี" ต้นพึมพำกับตัวเอง เมื่อได้เวลาประมาณบ่ายโมง ต้นก็เตรียมตัวออกเดินทางไปยังร้านเสียงทิพย์ เขาไม่ได้บอกใครว่าจะไป เพราะอยากจะเซอร์ไพรส์ทุกคน "สวัสดีครับพี่เล็ก" ต้นเดินเข้าไปในร้าน และเจอพี่เล็กกำลังจัดดอกไม้ใส่แจกันอยู่บนเคาน์เตอร์ "อ้าว ต้น มาแล้วเหรอ" พี่เล็กเงยหน้าขึ้นมามอง "วันนี้วันหยุด มาพักผ่อนเหรอ" "เปล่าครับพี่ ผมแค่อยากมาดูบรรยากาศเฉยๆ ครับ" ต้นตอบ "อ้อ ดีๆ วันนี้ลูกค้าน้อยหน่อย จะได้คุยกันสบายๆ" พี่เล็กยิ้ม "เมื่อคืนเป็นไงบ้าง" "เมื่อคืน... สนุกมากครับพี่" ต้นตอบด้วยรอยยิ้ม "มีลูกค้าเข้ามาทักทายเยอะเลยครับ" "เยี่ยมเลย! พี่ว่าแล้วว่านายต้องทำได้ดี" พี่เล็กกล่าว "ถ้าเสียงตอบรับดีแบบนี้ พี่อาจจะให้นายเล่นทุกคืนวันศุกร์กับเสาร์จริงๆ แล้วนะ" "จริงเหรอครับพี่!" ต้นดีใจจนแทบกระโดด "จริงสิ" พี่เล็กหัวเราะ "แต่นายต้องแบ่งเวลาให้ดีนะ งานส่งของก็สำคัญเหมือนกัน" "ครับพี่ ผมจัดการได้ครับ" ต้นตอบอย่างมั่นใจ "ดีแล้ว" พี่เล็กพยักหน้า "เอ้า ลองไปซ้อมกีตาร์บนเวทีดูสิ วันนี้ให้โอกาสนายเต็มที่เลย" ต้นรู้สึกขอบคุณพี่เล็กจากใจจริง เขารีบนำกีตาร์ออกมาจากกระเป๋า แล้วเดินขึ้นไปบนเวทีเล็กๆ ที่คุ้นเคย เขาลองดีดเพลงที่เขาเพิ่งแต่งเสร็จเมื่อเช้านี้ เสียงกีตาร์ของเขาดังไปทั่วร้านที่ค่อนข้างเงียบในยามบ่าย ลูกค้าที่เข้ามาบ้างประปราย ต่างก็หันมามองเขาด้วยความสนใจ "เพลงเพราะนะน้อง" ลูกค้าคนหนึ่งกล่าวชม "เพิ่งแต่งเสร็จเหรอ" "ใช่ครับ เพิ่งแต่งเสร็จเมื่อเช้านี้ครับ" ต้นตอบ "แต่งเกี่ยวกับอะไรเหรอ" "เกี่ยวกับความรู้สึกของคนที่ต้องจากบ้านมาทำงานที่นี่ครับ" ต้นอธิบาย "อ้อ เข้าใจเลย" ลูกค้าคนนั้นพยักหน้า "พี่ก็มาจากต่างจังหวัดเหมือนกัน มาทำงานที่นี่นานแล้ว" "แล้วพี่ไหวเหรอครับ" ต้นถามด้วยความเป็นห่วง "ก็ไหวอยู่หรอก" ลูกค้าคนนั้นถอนหายใจ "แต่บางทีก็คิดถึงบ้าน คิดถึงครอบครัวเหมือนกัน" "ผมก็เหมือนกันครับ" ต้นตอบ "หวังว่าสักวันเราจะประสบความสำเร็จ แล้วกลับไปหาครอบครัวได้นะครับ" "เออ สู้ๆ นะน้อง" ลูกค้าคนนั้นให้กำลังใจ ต้นยิ้มรับ "ขอบคุณครับ" เขากลับมาเล่นกีตาร์ต่อ แต่คราวนี้เขาปรับเปลี่ยนเพลงเล็กน้อย เพื่อให้เข้ากับบรรยากาศที่มากขึ้น ต้นเล่นกีตาร์ไปเรื่อยๆ สลับกับการร้องเพลงที่เขาเตรียมมา เขาไม่ได้เล่นเพื่อการแสดงเหมือนเมื่อคืน แต่เล่นเพื่อปลดปล่อยความรู้สึก และแบ่งปันให้กับผู้คนที่เข้ามาในร้าน "น้องต้น" เสียงเรียกจากพี่วินดังขึ้น "มาช่วยพี่ขนของหน่อยสิ" ต้นละจากกีตาร์ แล้วเดินลงจากเวที "ครับพี่" เขาเดินไปช่วยพี่วินขนลังเครื่องดื่มเย็นๆ เข้าไปเก็บในครัว "หนักไหมครับพี่" ต้นถาม "ก็ไม่เท่าไหร่หรอก" พี่วินยิ้ม "แต่ถ้ามีน้องมาช่วยก็เบาแรงไปเยอะเลย" "ครับพี่ ผมยินดีช่วยครับ" ต้นตอบ "ว่าแต่ วันนี้มาทำอะไรที่นี่เหรอ" พี่วินถาม "ก็... มาซ้อมกีตาร์เฉยๆ ครับพี่" ต้นตอบ "แล้วก็อยากจะคุยกับพี่เล็กเรื่องการเล่นประจำด้วยครับ" "อ้อ ดีๆ" พี่วินพยักหน้า "พี่ว่านายมีแววนะ ถ้าตั้งใจทำจริงๆ โอกาสดีๆ มาแน่" "ขอบคุณครับพี่" ต้นรู้สึกดีใจที่ได้รับกำลังใจจากพี่วินอีกครั้ง "เอ้า ขนเสร็จแล้ว ไปกินน้ำกัน" พี่วินชวน ต้นพยักหน้า เขาทั้งสองคนเดินกลับมาที่เคาน์เตอร์ และนั่งลงดื่มน้ำเย็นๆ "ว่าแต่... คืนนี้มีนัดกับใครหรือเปล่า" พี่วินถาม "ไม่มีครับพี่ ทำไมเหรอครับ" ต้นสงสัย "เปล่าหรอก แค่ถามเฉยๆ" พี่วินยิ้ม "ถ้าคืนนี้ว่างๆ มาช่วยพี่จัดร้านหน่อยก็ดีนะ เดี๋ยววันจันทร์จะได้เปิดร้านได้เร็วๆ" "ได้เลยครับพี่" ต้นตอบทันที "ไม่ต้องห่วงครับ" เขาดีใจที่จะได้ใช้เวลาอยู่ในร้านเสียงทิพย์ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ ต้นรู้ดีว่าเส้นทางที่เขากำลังเดินอยู่นั้น ไม่ใช่เรื่องง่าย มันต้องแลกมาด้วยหยาดเหงื่อ แรงกาย และแรงใจ แต่ทุกครั้งที่เขาได้จับกีตาร์ ได้ร้องเพลง ได้รับเสียงตอบรับที่ดีจากผู้คน เขาก็รู้สึกว่าทุกอย่างที่ทำไปมันคุ้มค่า เขารู้สึกว่าเขาได้เข้ามาใกล้ความฝันมากขึ้นทุกวัน และนั่นคือสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเขา