วันเวลาผ่านไปไม่นานนัก "น้ำพริกมะลิ" ก็เริ่มเป็นที่รู้จักในวงกว้างมากขึ้น ไม่ใช่แค่ในตลาดสดท่าพระ แต่ยังรวมถึงในโลกออนไลน์ เสียงชื่นชมในรสชาติและความสดใหม่ของน้ำพริกมะลิมีมาไม่ขาดสาย แผงผักของมะลิที่เคยขายแต่ผักสดและเซ็ตยำ ตอนนี้ก็มีกระปุกน้ำพริกสีสันน่ารับประทานวางเรียงรายอยู่เป็นจำนวนมาก "มะลิ วันนี้ดูหน้าตาสดใสเป็นพิเศษนะ" ป้าสมศรีทักทายขณะที่มะลิกำลังจัดเรียงกระปุกน้ำพริกบนแผง "ก็มีกำลังใจขึ้นเยอะเลยค่ะป้า" มะลิตอบพร้อมรอยยิ้ม "น้ำพริกไปได้ดีมากเลยค่ะ ลูกค้าชอบกันใหญ่เลย" "ป้าบอกแล้วไงว่าของดีใครๆ ก็ชอบ" ป้าสมศรีพยักหน้าอย่างเห็นด้วย "แต่ก็อย่าประมาทนะหนู โลกแห่งการแข่งขันมันก็เป็นแบบนี้แหละ" คำพูดของป้าสมศรียังคงก้องอยู่ในหัวของมะลิ เธอรู้ดีว่าความสำเร็จที่ได้รับมานั้นเปราะบาง และอาจมีอันตรายที่มองไม่เห็นคืบคลานเข้ามาเสมอ วันหนึ่ง ขณะที่มะลิกำลังวุ่นอยู่กับการจัดเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำน้ำพริกตามออเดอร์ที่เข้ามาไม่ขาดสาย เธอก็สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง "พี่ชานนท์คะ" มะลิเรียกชานนท์ที่กำลังช่วยจัดเรียงผัก "สังเกตไหมคะว่าช่วงนี้มีคนแปลกหน้ามาเดินวนเวียนแถวแผงเราบ่อยๆ" ชานนท์มองตามสายตาของมะลิ "อืม... ใช่ๆ เหมือนจะเคยเห็นหน้าอยู่สองสามคน ไม่แน่ใจว่าเป็นลูกค้าหรือเปล่า" "แล้วก็... เวลาเราหยิบของ หรือตอนลูกค้าเยอะๆ เขาก็จะแอบมองกระปุกน้ำพริกของเรา" มะลิกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีความกังวล "เหมือนจะจดจำอะไรบางอย่าง" "แปลกๆ นะ" ชานนท์ขมวดคิ้ว "พวกนั้นมาจากไหนกันนะ" ความกังวลของมะลิเริ่มก่อตัวเป็นรูปธรรมมากขึ้น เมื่อวันต่อมา เจ๊สมจิต เจ้าของร้านขายกับข้าวชื่อดังอีกร้านในตลาด เดินตรงเข้ามาที่แผงของเธอด้วยท่าทีที่ไม่เป็นมิตรนัก "นี่ มะลิ" เจ๊สมจิตกล่าวเสียงดัง "ได้ยินว่าช่วงนี้ขายน้ำพริกดีนะ" "สวัสดีค่ะเจ๊" มะลิพยายามตอบกลับอย่างสุภาพ "ก็เรื่อยๆ ค่ะ" "เรื่อยๆ ของเธอน่ะ มันไปเบียดเบียนคนอื่นเขาหรือเปล่า" เจ๊สมจิตย้อนถาม "ของฉันขายมาตั้งนานแล้ว ไม่เคยเห็นใครทำน้ำพริกออกมาขายแข่งแบบนี้เลย" "มะลิขอโทษนะคะ ถ้าทำให้เจ๊ไม่พอใจ" มะลิกล่าว "แต่มะลิก็มีสิทธิ์ขายของของมะลิเหมือนกันนะคะ" "สิทธิ์ของเธอ มันก็มีขอบเขตของมันนะ" เจ๊สมจิตเชิดหน้า "ถ้ายังไงก็ไปหาอะไรอย่างอื่นมาขายซะ น้ำพริกนี่มันไม่เหมาะกับเธอหรอก" "มะลิทำน้ำพริกด้วยใจนะคะเจ๊" มะลิพยายามอธิบาย "มันเป็นสูตรที่ป้าสมศรีสอนให้" "ป้าสมศรีเหรอ!" เจ๊สมจิตหัวเราะเสียงดัง "สูตรของป้าสมศรีน่ะ ฉันก็รู้อยู่แล้ว ไม่เห็นจะต้องมาให้เธอมาทำขายแข่งเลย" บทสนทนาของทั้งสองเริ่มดึงดูดความสนใจจากคนรอบข้าง ลูกค้าบางคนเริ่มซุบซิบ และบางคนก็หลบไปซื้อของที่แผงอื่น "มะลิ ผมว่าเราไปคุยกันที่อื่นดีกว่านะ" ชานนท์เข้ามาขวางระหว่างมะลิกับเจ๊สมจิต "อย่าให้เสียบรรยากาศตลาด" "หึ!" เจ๊สมจิตสบถเบาๆ ก่อนจะเดินสะบัดหน้าจากไป ทิ้งไว้เพียงความอึดอัดและความรู้สึกไม่ปลอดภัยให้กับมะลิ "ป้าสมศรีว่าแล้วเชียว" มะลิพูดกับตัวเองเบาๆ "ว่าต้องมีคนไม่พอใจ" "อย่าไปคิดมากนะหนู" ป้าสมศรีเดินเข้ามาหา "เขาเป็นแบบนี้มานานแล้ว อิจฉาตาร้อนคนอื่นเขา" "แต่ถ้าเขาจะมาป่วนแบบนี้อีก มะลิจะทำยังไงคะ" มะลิถามอย่างกังวล "แล้วไหนจะเรื่องที่เขาบอกว่ารู้สูตรของป้าอีก" "เรื่องสูตรน่ะ หนูไม่ต้องห่วง" ป้าสมศรีกล่าวอย่างมั่นใจ "ป้าทำน้ำพริกมาเป็นสิบๆ ปี ปรับปรุงสูตรมาเรื่อยๆ มันไม่ใช่แค่ส่วนผสม แต่มันคือ 'เทคนิค' ต่างหาก" "เทคนิคเหรอคะ" มะลิทวนคำ "ใช่" ป้าสมศรีพยักหน้า "อย่างน้ำพริกกะปิ ถ้าหนูตำให้กะปิแตกตัวดีๆ หอมๆ มันก็อร่อยไปอีกแบบ น้ำพริกเผาก็เหมือนกัน การคั่ว การผัด การปรุงรส มันมีรายละเอียดปลีกย่อยที่ต้องใช้ความชำนาญ" "แล้วเจ๊สมจิตเขาจะทำยังไงคะ" มะลิยังคงอดสงสัยไม่ได้ "เขาอาจจะพยายามเลียนแบบสูตรที่เราบอกไป" ป้าสมศรีคาดเดา "แต่คงทำได้ไม่เหมือนของเราหรอก" หลังจากเหตุการณ์นั้น มะลิก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติที่ชัดเจนขึ้น เธอพบว่ามีลูกค้าบางคนเข้ามาซื้อน้ำพริกของเธอ แล้วก็สังเกตดูวิธีการบรรจุ หรือบางครั้งก็แอบถ่ายรูปกระปุกน้ำพริก "พฤติกรรมพวกนี้มันดูน่าสงสัยนะพี่ชานนท์" มะลิกระซิบกับชานนท์ "เหมือนเขาจะมาสืบอะไรบางอย่าง" "นั่นสิ" ชานนท์พยักหน้า "ผมว่าเราต้องระวังตัวให้มากขึ้นแล้ว" ในที่สุด ความจริงก็ปรากฏ เมื่อวันหนึ่ง มะลิบังเอิญไปเห็นเจ๊สมจิตกำลังสาธิตการทำน้ำพริกให้กับลูกน้องของเธอที่ร้าน ที่น่าตกใจคือ น้ำพริกที่เจ๊สมจิตกำลังทำนั้น มีลักษณะและกลิ่นที่คล้ายคลึงกับน้ำพริกมะลิของเธออย่างมาก "ดูนะ" เจ๊สมจิตพูดกับลูกน้อง "เราต้องใส่น้ำปลาประมาณนี้ พริกเท่านี้ น้ำตาลปี๊บเท่านี้นะ" มะลิยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งตกใจ โกรธ และผิดหวัง เธอมองเห็นกระปุกน้ำพริกที่วางอยู่ข้างๆ ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับกระปุกน้ำพริกมะลิของเธอ แต่มีป้ายชื่อร้านของเจ๊สมจิตติดอยู่ "นี่มัน... นี่มันสูตรของมะลิชัดๆ!" มะลิอุทานออกมาเบาๆ ชานนท์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เห็นเช่นกัน "มะลิ ผมว่าเขาคงแอบมาดูตอนที่เราขาย หรือไม่ก็ตอนที่เราสาธิตให้ลูกค้าชิม" "แล้วไหนจะเรื่องที่ลูกค้าบางคนแอบถ่ายรูปอีก!" มะลิกล่าวอย่างหัวเสีย "แสดงว่าพวกนั้นก็เป็นคนของเจ๊สมจิต" "ผมว่าเขาคงพยายามจะเลียนแบบเรา" ชานนท์บอก "แต่ยังไงก็ตาม สูตรของมะลิมันมีอะไรมากกว่านั้น" "แต่มันก็ทำให้มะลิเสียความรู้สึกมากเลยค่ะ" มะลิถอนหายใจ "คิดว่าจะทำธุรกิจด้วยความซื่อสัตย์ แต่กลับต้องมาเจออะไรแบบนี้" "อย่าไปยอมแพ้สิ มะลิ" ป้าสมศรีที่เดินเข้ามาได้ยินบทสนทนาพอดี กล่าวให้กำลังใจ "ยิ่งเขาพยายามเลียนแบบเรา แสดงว่าของของเรามันดีจริง" "แล้วมะลิจะทำยังไงคะป้า" มะลิถาม "เราก็ต้องพัฒนาของเราให้ดีขึ้นไปอีก" ป้าสมศรีตอบ "แล้วก็อาจจะต้องหาอะไรที่พิเศษกว่าเดิม มาเพิ่มในร้านของเรา" "อะไรเหรอคะป้า" มะลิถามอย่างสนใจ "อดใจรอหน่อย" ป้าสมศรีกล่าวพร้อมรอยยิ้ม "เดี๋ยวป้าจะคิดออกเอง" มะลิมองหน้าป้าสมศรี เธอสัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นและความหวังที่ป้าสมศรียังคงมีให้เธอ แม้จะเจออุปสรรค เธอก็จะไม่ยอมแพ้