"ผมรู้จักคนในวงการที่พอจะช่วยตรวจสอบเรื่องพวกนี้ได้" คุณลุงสมศักดิ์กล่าวต่อ "แต่เราต้องทำอย่างระมัดระวังนะคุณครูพิม การไปเผชิญหน้ากับพวกนักเลงทวงหนี้โดยตรงมันอันตรายเกินไป" ผู้อำนวยการพยักหน้าเห็นด้วย "ถูกต้องครับคุณลุงสมศักดิ์ เราต้องวางแผนให้ดีเสียก่อน ครูพิมอาจจะถอยออกมาสักก้าวหนึ่งก่อน ปล่อยให้ผู้ใหญ่จัดการเรื่องนี้" ครูพิมมองหน้าทั้งสองท่านด้วยความกังวล "แต่หนูเป็นห่วงน้องพลอยกับคุณแม่เหลือเกินค่ะ ถ้าพวกนั้นมาอีก พวกเขาจะทำอย่างไร" "ไม่ต้องห่วงหรอกคุณครู" คุณลุงสมศักดิ์ยิ้มให้กำลังใจ "ผมจะส่งลูกน้องไปคอยดูต้นทางที่บ้านน้องพลอยสักสองสามวัน ให้แน่ใจว่าพวกนั้นไม่กล้าเข้ามาอีก ส่วนเรื่องการตรวจสอบ เราจะค่อยๆ ดำเนินการไป" “แล้วเราจะแจ้งให้น้องพลอยและคุณแม่ทราบไหมคะว่าเรากำลังช่วยเหลือพวกเขาอยู่” ครูพิมถาม “ตอนนี้ยังดีกว่าครับคุณครู” ผู้อำนวยการกล่าว “รอให้เราได้ข้อมูลที่แน่ชัดก่อน ถ้าบอกไปตอนนี้ อาจจะทำให้พวกเขากังวลใจเปล่าๆ หรืออาจจะทำให้พวกเจ้าหนี้ระวังตัวมากขึ้น” ครูพิมพยักหน้าเข้าใจ แม้จะยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ลึกๆ แต่เธอก็เชื่อมั่นในผู้ใหญ่ทั้งสองท่าน “ผมจะลองติดต่อเพื่อนที่เคยมีปัญหากับพวกนี้ดู” คุณลุงสมศักดิ์กล่าว “เขาเคยทำงานเกี่ยวกับเรื่องกฎหมายมาก่อน น่าจะพอให้คำแนะนำเราได้” “ขอบคุณคุณลุงมากครับ” ครูพิมกล่าวด้วยความซาบซึ้ง “ไม่ต้องเกรงใจหรอกคุณครู” คุณลุงสมศักดิ์โบกมือ “คนบ้านเดียวกันมีปัญหา ก็ต้องช่วยเหลือกันเป็นธรรมดา” ระหว่างที่รอความคืบหน้า ครูพิมก็พยายามทำตัวให้เป็นปกติมากที่สุดในห้องเรียน เธอสังเกตเห็นว่าน้องพลอยกลับมาสดใสขึ้นเล็กน้อยหลังจากที่เธอได้พูดคุยและให้กำลังใจไปในวันก่อนหน้านั้น แต่แววตาที่ยังคงมีความกังวลซ่อนอยู่ก็ยังคงปรากฏให้เห็นเป็นระยะ “น้องพลอยคะ วันนี้ครูมีนิทานสนุกๆ มาเล่าให้ฟัง” ครูพิมพยายามชวนน้องพลอยกลับเข้าสู่บรรยากาศปกติ “อยากฟังไหมจ๊ะ” น้องพลอยพยักหน้าเบาๆ “อยากค่ะ” ครูพิมเริ่มเล่านิทานเกี่ยวกับเด็กหญิงคนหนึ่งที่ต้องเผชิญกับปัญหาใหญ่ในชีวิต แต่ด้วยความกล้าหาญและกำลังใจจากเพื่อนๆ ทำให้เธอก้าวข้ามผ่านอุปสรรคไปได้ เธอหวังว่านิทานเรื่องนี้จะช่วยปลูกฝังความเข้มแข็งให้กับน้องพลอย “นิทานเรื่องนี้สอนให้เรารู้ว่า” ครูพิมกล่าวเมื่อเล่านิทานจบ “ไม่ว่าปัญหาจะใหญ่แค่ไหน ถ้าเราไม่ยอมแพ้ และมีคนคอยช่วยเหลือ เราก็จะผ่านมันไปได้เสมอ” น้องพลอยเงยหน้าขึ้นมองครูพิม ดวงตาเป็นประกายเล็กน้อย “จริงเหรอคะคุณครู” “จริงสิคะ” ครูพิมยิ้ม “จำไว้นะน้องพลอย เธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว” ในวันรุ่งขึ้น ขณะที่ครูกำลังสอนวิชาคณิตศาสตร์อยู่ ก็มีชายแปลกหน้าสองคนเดินเข้ามาในห้องเรียน พวกเขาไม่ใช่คนในพื้นที่ เป็นชายวัยกลางคน สวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเข้ม กางเกงสแล็ค และมีท่าทางแข็งกร้าว “ขอโทษครับ” ชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้น เสียงห้วนและไม่เป็นมิตร “ขอทราบชื่อครูที่สอนชั้น ป.4 ได้ไหมครับ” ครูพิมรู้สึกใจหายวาบเมื่อเห็นท่าทางของพวกเขา เธอรีบเดินออกไปหา “ดิฉันเป็นครูประจำชั้นค่ะ มีอะไรให้ดิฉันรับใช้คะ” ครูพิมพยายามเก็บอาการตื่นตระหนก “เรามาตามหาคนชื่อ พ่อของเด็กหญิงพลอย ครับ” ชายอีกคนพูดขึ้น “บอกว่าเขาติดหนี้พวกเราอยู่” เด็กๆ ในห้องเรียนเริ่มเงียบกริบ มองมาที่ครูพิมด้วยความสงสัยและหวาดกลัว “เอ่อ... คุณพ่อของน้องพลอย ท่านไม่ได้อยู่ที่นี่ค่ะ” ครูพิมตอบเสียงสั่นเล็กน้อย “ท่านไปทำงานต่างจังหวัดค่ะ” “ไปทำงานต่างจังหวัด หรือว่าหนีหนี้ครับ” ชายคนแรกพูดเสียงเย้ยหยัน “บอกเขาด้วยว่า พวกเราจะกลับมาอีก ถ้าไม่เห็นเงิน จะมาเอาบ้านไปแน่” ครูพิมหน้าซีดเผือด เธอพยายามรวบรวมสติ “ดิฉันจะแจ้งให้ท่านทราบค่ะ” ชายทั้งสองมองหน้ากันอย่างไม่พอใจ ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องเรียนไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความหวาดกลัวที่ปกคลุมทั่วทั้งห้อง ครูพิมรีบเข้าไปหาน้องพลอย ซึ่งนั่งตัวสั่นอยู่บนเก้าอี้ “น้องพลอย ไม่เป็นไรนะ” ครูพิมกอดน้องพลอยไว้แน่น “คุณครูอยู่ตรงนี้” น้องพลอยสะอื้นไห้ “เขามาอีกแล้วค่ะคุณครู หนู... หนูไม่รู้จะทำยังไง” “ไม่เป็นไรนะลูก” ครูพิมพยายามปลอบ “คุณครูจะช่วยหนูเอง” หลังจากเหตุการณ์นั้น ครูพิมตัดสินใจว่าเธอไม่สามารถรอได้อีกต่อไป เธอรีบโทรศัพท์หาคุณลุงสมศักดิ์ทันที “คุณลุงคะ เกิดเรื่องแล้วค่ะ!” ครูพิมเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องเรียนด้วยน้ำเสียงร้อนรน “อะไรกัน! ไอ้พวกนั้นมันกล้ามากนะ!” คุณลุงสมศักดิ์เสียงดังขึ้น “ไม่ต้องห่วงนะคุณครู ผมจะรีบไปหาเดี๋ยวนี้” ไม่นานนัก คุณลุงสมศักดิ์ก็มาถึงโรงเรียนพร้อมกับผู้อำนวยการ เมื่อทราบเรื่องราว พวกเขาก็แสดงความไม่พอใจอย่างมาก “นี่มันเลยเถิดไปกันใหญ่แล้ว” ผู้อำนวยการกล่าว “เราต้องดำเนินการอย่างเด็ดขาด” “ผมจะจัดการเอง” คุณลุงสมศักดิ์กล่าว “ผมรู้จักนักข่าวท้องถิ่นคนหนึ่ง เขาเป็นคนตรงไปตรงมา ชอบช่วยเหลือชาวบ้าน ถ้าเราให้ข่าวนี้ออกไป พวกนักเลงพวกนี้มันคงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามอีก” “เป็นความคิดที่ดีครับคุณลุง” ผู้อำนวยการเห็นด้วย “การเปิดโปงเรื่องนี้สู่สาธารณะอาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด” “แต่เราต้องมั่นใจว่าข้อมูลที่เราให้ไปถูกต้อง และไม่เป็นอันตรายต่อน้องพลอยกับครอบครัวนะครับ” ครูพิมเตือน “แน่นอนครับคุณครู” คุณลุงสมศักดิ์รับปาก “ผมจะคุยกับนักข่าวคนนั้นให้ละเอียดก่อน จะให้เขาเสนอข่าวในลักษณะของการช่วยเหลือชาวบ้านที่ได้รับความเดือดร้อนจากการทวงหนี้อย่างไม่เป็นธรรม” ครูพิมรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง แต่ความกังวลใจก็ยังคงมีอยู่ เธอรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการต่อสู้เพื่อความยุติธรรมของครอบครัวน้องพลอย