หลังจากทราบเรื่องราวของครอบครัวน้องพลอย ครูพิมก็รู้สึกร้อนรนเป็นอย่างยิ่ง เธอรีบเดินทางไปพบผู้อำนวยการโรงเรียนทันทีที่โรงเรียนเปิดทำการในวันรุ่งขึ้น "ท่านผู้อำนวยการคะ มีเรื่องด่วนที่หนูอยากจะเรียนปรึกษาค่ะ" ครูพิมกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ผู้อำนวยการเห็นท่าทางของครูพิมก็ทราบได้ทันทีว่าคงเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย "มีอะไรหรือครับคุณครูพิม ว่ามาได้เลย" ครูพิมเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่ได้ยินจากคุณแม่ของน้องพลอยให้ผู้อำนวยการฟังอย่างละเอียด ผู้อำนวยการรับฟังด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนจะถอนหายใจยาว "เรื่องนี้ค่อนข้างซับซ้อนและอาจจะอันตรายนะครับคุณครูพิม การเข้ามาทวงหนี้ในลักษณะนี้ อาจจะเกี่ยวข้องกับกลุ่มผู้มีอิทธิพลในพื้นที่" "หนูทราบค่ะท่านผู้อำนวยการ" ครูพิมตอบ "แต่หนูสงสารคุณแม่และน้องพลอยมากค่ะ พวกเขาไม่ควรจะต้องมารับภาระหนี้สินที่ไม่ได้ก่อ และถูกคุกคามเช่นนี้" "ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณครูดีครับ" ผู้อำนวยการพยักหน้า "เราต้องหาทางช่วยเหลือพวกเขาอย่างรอบคอบที่สุด" ผู้อำนวยการตัดสินใจว่าจะต้องปรึกษาหารือกับผู้ใหญ่ในชุมชนที่มีความน่าเชื่อถือ และมีความสามารถในการจัดการกับปัญหาลักษณะนี้ เขาจึงชวนครูพิมไปยังร้านค้าของคุณลุงสมศักดิ์ ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องความใจดีและการช่วยเหลือชาวบ้านมาโดยตลอด เมื่อไปถึงร้านค้าของคุณลุงสมศักดิ์ ทั้งสองก็เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟัง คุณลุงสมศักดิ์ฟังอย่างตั้งใจ สีหน้าแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน "ไอ้พวกเหลือขอ! มาสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านเขาแบบนี้" คุณลุงสมศักดิ์สบถเสียงดัง "เรื่องนี้ปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด" "คุณลุงครับ เราจะทำอย่างไรกันดีครับ" ครูพิมถามด้วยความหวัง "อย่างแรก เราต้องไปคุยกับเจ้าหนี้พวกนั้นก่อน" คุณลุงสมศักดิ์กล่าว "ผมรู้จักคนในอำเภอ ที่พอจะพูดคุยกับพวกนักเลงพวกนี้ได้บ้าง แต่เราต้องไปกันหลายๆ คน เพื่อแสดงพลัง และเพื่อให้พวกมันเกรงใจ" "ใครบ้างครับที่คุณลุงจะชวนมา" ผู้อำนวยการถาม "ก็มีผู้ใหญ่บ้านของเรา, กำนัน, แล้วก็ชาวบ้านที่เคยโดนพวกมันทวงหนี้เหมือนกัน" คุณลุงสมศักดิ์ตอบ "ยิ่งไปกันเยอะ ยิ่งดี เราจะไปรวมตัวกันที่บ้านของผู้ใหญ่บ้านตอนเย็นวันนี้" ครูพิมรู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง เธอเชื่อมั่นในพลังของชุมชน หากทุกคนร่วมมือกัน พวกเขาก็จะสามารถต่อสู้กับความไม่ยุติธรรมได้ ในช่วงเย็นวันนั้น บรรยากาศที่บ้านของผู้ใหญ่บ้านเต็มไปด้วยความตึงเครียด ชาวบ้านจำนวนหนึ่งที่ได้รับผลกระทบจากกลุ่มผู้ทวงหนี้ ได้เดินทางมารวมตัวกัน พวกเขามีทั้งความโกรธ ความกลัว และความหวัง ผู้ใหญ่บ้านกล่าวเปิดประชุมด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "พี่น้องครับ วันนี้เรามารวมตัวกันเพื่อจัดการกับปัญหาของครอบครัวน้องพลอย และปัญหาที่พวกเราหลายๆ คนกำลังเผชิญอยู่ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องของใครคนใดคนหนึ่ง แต่เป็นเรื่องของพวกเราทุกคน" หลังจากนั้น ชาวบ้านที่เคยมีประสบการณ์ตรงกับกลุ่มผู้ทวงหนี้ ก็ได้ผลัดกันเล่าเรื่องราวของตนเอง ทำให้เห็นภาพความโหดร้ายและไร้มนุษยธรรมของกลุ่มคนเหล่านั้นชัดเจนยิ่งขึ้น "ผมโดนข่มขู่ถึงบ้านเลยครับ" ชายคนหนึ่งกล่าว "มันบอกว่าจะเผาไร่ยางพาราของผม ถ้าผมไม่หาเงินไปให้มัน" "ผมก็เหมือนกันครับ" อีกคนเสริม "มันมาตอนกลางคืน ทำลายข้าวของในบ้าน ผมกลัวมาก ไม่รู้จะไปพึ่งใคร" เสียงสะท้อนความทุกข์ยากและความเดือดร้อนดังขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์รู้สึกเห็นใจและพร้อมที่จะลุกขึ้นสู้ คุณลุงสมศักดิ์ลุกขึ้นยืน และกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "พี่น้องครับ เราจะไปคุยกับพวกมันในฐานะตัวแทนของชุมชน เราจะบอกพวกมันว่าเราจะไม่ยอมให้พวกมันมาข่มเหงรังแกเราอีกต่อไป" "เราจะไปพร้อมกัน พรุ่งนี้เช้า" ผู้อำนวยการกล่าวเสริม "ผมจะติดต่อไปยังผู้ใหญ่ในอำเภอที่ไว้ใจได้ เพื่อให้มาเป็นพยานในการเจรจาของเราด้วย" ครูพิมมองดูใบหน้าของชาวบ้านแต่ละคน เธอเห็นประกายแห่งความมุ่งมั่นและความหวังในดวงตาเหล่านั้น เธอเชื่อว่าการรวมพลังครั้งนี้ จะนำมาซึ่งความยุติธรรม และจะทำให้ครอบครัวของน้องพลอยรอดพ้นจากภัยร้ายนี้ไปได้ ในคืนนั้น ครูพิมนอนไม่หลับ เธอคิดถึงน้องพลอยและคุณแม่ของเธอ สวดอ้อนวอนขอให้ทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี เธอรู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้อาจจะไม่ง่าย แต่เธอก็พร้อมที่จะยืนหยัดเคียงข้างชาวบ้านในชุมชนป่าสักแห่งนี้ จนกว่าความยุติธรรมจะบังเกิด