สมชายพิจารณาเด็กน้อยตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งสงสาร เห็นใจ และกังวลใจ เด็กน้อยคนนี้ยังเล็กนัก ดวงตาใสแป๋วที่เต็มไปด้วยน้ำตาฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด “ไม่เป็นไรนะลูก” สมชายพยายามพูดให้เสียงนุ่มนวลที่สุด “พี่จะช่วยหนูเอง” เขาหันมองไปรอบๆ อีกครั้ง หวังปาฏิหาริย์ว่าจะมีใครสักคนกำลังวิ่งตามหาเด็กน้อย แต่ก็ยังคงมีเพียงผู้คนที่เดินผ่านไปมาด้วยความเร่งรีบตามประสาคนเมืองหลวง “หนูจำชื่อถนน หรือซอยที่บ้านได้ไหม” เขาถาม เด็กน้อยส่ายหน้าช้าๆ “จำไม่ได้” เขาตอบเสียงแผ่วเบา “หนู... แค่วิ่งตามลูกโป่ง” “ลูกโป่งสีฟ้า” สมชายทวนคำอีกครั้ง “แล้วมีใครอยู่กับหนูตอนที่เห็นลูกโป่งบ้าง” “แม่” เด็กน้อยตอบทันที “แล้วก็... พี่สาว” “พี่สาว” สมชายเงยหน้ามองเด็กน้อย “พี่สาวชื่ออะไรครับ” เด็กน้อยทำหน้านึก “พี่... ชื่อ... พี่แพร” เขาพูดตะกุกตะกัก “แม่บอกว่า... อย่าวิ่งไปไกล” “พี่แพร” สมชายจำชื่อได้ “ดีเลย” เขาพยายามคิดหาทางออก “พี่แพรอยู่กับแม่ใช่ไหม” เด็กน้อยพยักหน้า “หนู... แค่วิ่งไปดู... ลูกโป่งมันลอยไป... หนูคิดว่า... มันจะชนต้นไม้” สมชายถอนหายใจยาว รู้สึกว่าสถานการณ์เริ่มจะซับซ้อนขึ้น “แล้วหนูเห็นพี่แพรครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่” “ตอนหนู... วิ่งไป” เด็กน้อยชี้ไปทางเดิม “หนูหันกลับมา... แม่กับพี่แพร... หายไปหมดเลย” สมชายพิจารณาเสื้อผ้าของเด็กน้อย เขาดูสะอาดสะอ้าน ไม่ได้มีท่าทีเหมือนเด็กที่ถูกทอดทิ้งหรือพลัดหลงมาเป็นเวลานาน “หนู... ชื่ออะไรครับ” “หนูชื่อ... น้องเอม” เด็กน้อยตอบ “น้องเอม” สมชายพยักหน้า “โอเค น้องเอม” เขาตัดสินใจ “เดี๋ยวพี่จะพาน้องเอมไปสถานีตำรวจที่ใกล้ที่สุดนะ แล้วเราค่อยๆ หาคุณแม่กับพี่แพรด้วยกัน” “ไม่เอา” เด็กน้อยรีบปฏิเสธทันที “หนู... ไม่อยากไป” “ทำไมล่ะลูก” สมชายถาม “ที่นั่นจะมีคนช่วยหาคุณแม่กับพี่แพรได้นะ” “หนู... กลัว” เด็กน้อยพูดเสียงสั่น “แม่บอกว่า... ถ้าหนูทำผิด... จะถูกส่งไป... ที่อื่น” สมชายขมวดคิ้ว “ที่อื่นไหนล่ะลูก” เด็กน้อยไม่ตอบ เพียงแค่กอดเข่าตัวเองแน่น น้ำตาเริ่มไหลอีกครั้ง “ไม่เป็นไรนะ” สมชายพยายามปลอบ “พี่จะไม่ส่งหนูไปไหนทั้งนั้นแหละ” เขาคิดอย่างรวดเร็ว “ถ้าอย่างนั้น... เราลองเดินหาแถวนี้ดูก่อนไหม” เขาผายมือไปรอบๆ “เผื่อว่าคุณแม่กับพี่แพรจะอยู่ไม่ไกล” เด็กน้อยมองไปทางที่สมชายชี้ แล้วก็ส่ายหน้า “หนู... เดินตามลูกโป่งไปเยอะแล้ว” สมชายรู้ดีว่าเด็กน้อยกำลังหวาดกลัว แต่การปล่อยให้เด็กยืนร้องไห้อยู่คนเดียวกลางห้างสรรพสินค้าก็ไม่ใช่ทางออก เขาตัดสินใจ “โอเค ถ้าอย่างนั้น... น้องเอมมานั่งในรถพี่ก่อนนะ” เขาเปิดประตูรถแท็กซี่ “เรามาคิดด้วยกันว่าจะทำยังไงดี” เด็กน้อยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นเดินตามสมชายมาอย่างช้าๆ เขาปีนขึ้นไปนั่งบนเบาะหลังอย่างระมัดระวัง สมชายสังเกตเห็นว่าเด็กน้อยยังคงสวมเสื้อผ้าที่ดูดี และมีสร้อยคอเล็กๆ รูปหัวใจห้อยอยู่ที่คอ “หนูจำได้ไหมว่าแม่แต่งตัวยังไง” สมชายถาม พลางสตาร์ทเครื่องยนต์ “แล้วพี่แพรล่ะ” เด็กน้อยหลับตาครู่หนึ่ง “แม่... ใส่ชุดสีชมพู” เขาตอบ “สวยๆ” “ชุดสีชมพู” สมชายจำได้ว่าเขาเห็นผู้หญิงสวมชุดสีชมพูเดินสวนไปมาบ้าง “แล้วพี่แพรล่ะ” “พี่แพร... ใส่ชุดเหมือนหนู” เด็กน้อยว่า “แต่... สีฟ้า” “ชุดเหมือนน้องเอม... สีฟ้า” สมชายพยายามนึกภาพตาม “แล้ว... จำได้ไหมว่าเห็นแม่กับพี่แพรครั้งสุดท้าย... ตรงไหน” “ตรง... ที่มีของเล่นเยอะๆ” เด็กน้อยพูด “แล้วก็... มีบันไดเลื่อน” “โซนของเล่น... บันไดเลื่อน” สมชายพยักหน้า เขาพอจะนึกออกว่าเป็นบริเวณไหนของห้าง “แล้ว... หนูเห็นลูกโป่ง... ลอยมาจากทางไหน” เด็กน้อยชี้ไปทางด้านหน้า “ลอยมาจาก... ตรงนั้น” สมชายมองตามทิศทางที่เด็กน้อยชี้ “ตรงนั้นมันมี... ร้านขายขนม” เขาเอ่ย “ลูกโป่งมาจากร้านขนมเหรอ” เด็กน้อยส่ายหน้า “ไม่รู้... มันลอยมา... หนูเห็น... มันสวยดี” สมชายเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง ผู้ปกครองที่พาลูกมาเดินห้าง มักจะดูแลลูกอย่างใกล้ชิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเด็กยังเล็กขนาดนี้ การที่เด็กน้อยพลัดหลงไปจนถึงขั้นร้องไห้กลางถนนแบบนี้ เป็นเรื่องที่ไม่ธรรมดา “น้องเอม” สมชายหันไปมองเด็กน้อยในกระจกส่องหลัง “หนูแน่ใจนะว่าแม่กับพี่แพรหายไป” เด็กน้อยพยักหน้า น้ำตาคลออีกครั้ง “หนู... ตะโกนเรียกแล้ว” สมชายรู้สึกถึงแรงกดดัน เขาไม่สามารถพาลูกไปส่งสถานีตำรวจได้ทันที หากเด็กน้อยยิ่งกลัวมากขึ้นไปอีก “โอเคๆ ไม่ร้องนะ” เขาปลอบ “เดี๋ยวเราไปวนแถวๆ หน้าห้างก่อนนะ เผื่อจะเห็นคุณแม่หรือพี่แพรเดินตามหาอยู่” เขาค่อยๆ ขับรถวนไปตามถนนหน้าห้างสรรพสินค้า แสงไฟยามค่ำคืนเริ่มสว่างไสว ผู้คนยังคงคึกคัก สมชายชะลอรถ มองหาใครก็ตามที่อาจจะกำลังมองหาเด็กน้อยอยู่ แต่ก็ยังคงไม่พบวี่แวว “หนูเห็นลูกโป่งที่ไหนนะ” สมชายถามอีกครั้ง “จำรายละเอียดได้อีกไหม” เด็กน้อยเงียบไปครู่หนึ่ง “มัน... ลอยสูง” เขาว่า “แล้วก็... มีคน... ถืออยู่” “มีคนถือ” สมชายตาเบิกกว้าง “ใครถือเหรอ” เด็กน้อยส่ายหน้า “จำไม่ได้... มันอยู่ไกล” สมชายรู้สึกว่ากำลังก้าวเข้าสู่ปริศนาที่ซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ เด็กน้อยคนนี้อาจจะไม่ได้พลัดหลงมาตามปกติ “แล้ว... ก่อนจะวิ่งตามลูกโป่ง... หนูอยู่กับแม่กับพี่แพรตรงไหน” “ตรง... ที่นั่งกินไอศกรีม” เด็กน้อยตอบ “แม่ซื้อให้หนูกับพี่แพร” “ร้านไอศกรีม” สมชายพยักหน้า เขาพอจะจำได้ว่ามีร้านไอศกรีมอยู่ไม่ไกลจากโซนของเล่น “แล้ว... ร้านไอศกรีมอยู่ใกล้ๆ กับ... ที่เห็นลูกโป่งไหม” เด็กน้อยพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง “ไม่ใกล้... แต่ก็... ไม่ไกลมาก” สมชายตัดสินใจวนรถกลับเข้าไปในบริเวณลานจอดรถของห้างสรรพสินค้า เขาจอดรถไว้ในที่ที่ปลอดภัย แล้วหันไปมองเด็กน้อย “น้องเอม” เขาพูดเสียงหนักแน่น “หนูรออยู่ในรถนะ พี่จะลงไปดูรอบๆ แถวร้านไอศกรีมกับโซนของเล่นก่อน ถ้าไม่เจอใคร เดี๋ยวเราค่อยไปสถานีตำรวจกันนะ” เด็กน้อยมองสมชายด้วยแววตาที่ยังคงหวาดกลัว แต่ก็พยักหน้าเบาๆ “ค่ะ” สมชายลงจากรถ เขาเดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้า มุ่งหน้าไปยังร้านไอศกรีมที่เด็กน้อยบอก เขาสำรวจรอบๆ ร้าน สังเกตผู้คน พยายามมองหาผู้หญิงที่สวมชุดสีชมพู หรือเด็กสาวที่แต่งตัวด้วยชุดสีฟ้า แต่ก็ไม่พบใครที่ตรงตามคำบรรยาย เขาเดินต่อไปยังโซนของเล่น สภาพของโซนนี้ยังคงคึกคัก มีเด็กๆ วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน สมชายเดินสำรวจไปเรื่อยๆ พลางมองหาผู้ปกครองที่กำลังตามหาเด็กน้อย เขาเดินไปจนถึงบริเวณที่ใกล้กับทางออกอีกด้าน ซึ่งเป็นจุดที่มักจะมีคนพลุกพล่าน ขณะที่เขากำลังจะถอดใจ เขาก็ได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่งกำลังพูดโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงร้อนรน “ฉันบอกแล้วไงว่าให้รออยู่ที่นี่! นี่ฉันไปไหนไม่ได้เลย!” สมชายชะงัก เขาพยายามฟังบทสนทนาต่อ “ฉันกำลังติดต่อกับ... คนที่ต้องจัดการเรื่องนี้อยู่... ไม่ต้องห่วง... เด็กคนนั้นจะถูกส่งไปที่ที่เหมาะสม... ใช่... ฉันจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย” น้ำเสียงของผู้หญิงคนนั้นฟังดูเย็นชา และเต็มไปด้วยอำนาจบางอย่าง สมชายรู้สึกถึงความผิดปกติอย่างรุนแรง เขาค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ เพื่อให้ได้ยินชัดเจนขึ้น “เรื่องลูกโป่ง... มันก็แค่... อุบัติเหตุ” ผู้หญิงคนนั้นพูดต่อ “เพื่อให้ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติที่สุด... ฉันจะให้คนของเรา... พาลูกไปส่งที่... จุดนัดพบ... จากนั้น... ก็ปล่อยให้เด็กหลงทางไปเอง” สมชายรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า เขาถอยหลังออกมาอย่างเงียบๆ เขาตระหนักได้ในทันทีว่าเด็กน้อยที่อยู่ในรถของเขา ไม่ได้พลัดหลงมาธรรมดาๆ แต่กำลังตกอยู่ในอันตรายที่ร้ายแรงกว่าที่คิด เขาต้องรีบกลับไปหาเด็กน้อย สมชายรีบเดินกลับไปยังรถแท็กซี่ด้วยความเร็ว เขารู้สึกถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา