เมื่อสมชายกลับมาถึงรถ เขาก็เห็นน้องเอมนั่งกอดเข่าอยู่บนเบาะหลัง ใบหน้ายังคงมีคราบน้ำตา แต่น้ำตาแห่งความกลัวนั้นเปลี่ยนเป็นความสงสัยใคร่รู้เมื่อเห็นหน้าสมชาย “เจอใครไหมคะ” เด็กน้อยถาม “ยังเลยลูก” สมชายตอบ พยายามเก็บอาการตื่นตระหนกของตัวเอง “แต่เดี๋ยวก่อนนะ” เขาหันไปมองน้องเอม “หนูจำได้ไหมว่าแม่กับพี่แพร... เคยพูดถึงใคร... ที่จะมารับหนูหรือเปล่า” น้องเอมทำหน้านึก “แม่... เคยพูดถึง... คุณป้า” เขาว่า “บอกว่า... คุณป้าจะมารับ... ถ้าแม่ไม่ว่าง” “คุณป้า” สมชายถาม “แล้วคุณป้าชื่ออะไร” “จำไม่ได้” เด็กน้อยส่ายหน้า “แต่... แม่เคยบอกว่า... คุณป้า... ใจดี” สมชายพยักหน้าช้าๆ เขาเชื่อคำพูดของเด็กน้อย แต่สิ่งที่เขาได้ยินจากผู้หญิงคนนั้นเมื่อครู่ มันขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง “แล้ว... หนูเคยเจอกับคุณป้าคนนี้หรือยัง” “เคยเจอ” เด็กน้อยตอบ “ตอนเด็กๆ... หนูจำไม่ค่อยได้” สมชายมองดูเวลา นาฬิกาบอกเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้ว เขาต้องตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เขาไม่สามารถปล่อยให้เด็กน้อยอยู่ในความเสี่ยงได้อีกต่อไป “น้องเอม” เขาพูดเสียงจริงจัง “ตอนนี้... สิ่งสำคัญที่สุดคือความปลอดภัยของหนูนะ” เด็กน้อยมองสมชายด้วยแววตาที่คาดหวัง “แล้ว... เราจะเจอแม่ไหมคะ” “เราจะพยายามหาแม่นะ” สมชายตอบ “แต่ตอนนี้... พี่อยากให้หนูเชื่อพี่ก่อน” เขาตัดสินใจ “เดี๋ยวเราจะไปที่ปลอดภัยก่อน แล้วค่อยคิดว่าจะทำยังไงต่อไป” “ที่ไหนคะ” เด็กน้อยถาม “ที่บ้านพี่” สมชายตอบ “ที่บ้านพี่มี... คุณป้าใจดีอยู่คนหนึ่ง... จะคอยดูแลหนูได้” เขาพยายามพูดให้เด็กน้อยรู้สึกสบายใจที่สุด น้องเอมดูลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็พยักหน้า “ก็ได้ค่ะ” สมชายขับรถออกจากบริเวณห้างสรรพสินค้า มุ่งหน้าไปยังบ้านของเขาซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก ตลอดทาง เขาพยายามสังเกตดูรถยนต์ที่วิ่งตามมา หรือรถยนต์ที่จอดอยู่ข้างทางเป็นพิเศษ เขารู้สึกได้ถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เมื่อถึงบ้าน สมชายจอดรถในโรงรถ แล้วพาน้องเอมเข้าไปในบ้าน คุณป้าของเขาซึ่งเป็นแม่บ้านที่อาศัยอยู่กับเขามานานและมีจิตใจดีงาม ก็ออกมาต้อนรับด้วยความแปลกใจ “ใครมาจ้ะสมชาย” คุณป้าถาม พลางมองน้องเอมด้วยสายตาอ่อนโยน “เด็กหลงทางครับคุณป้า” สมชายตอบ “ผมเจอเขาที่หน้าห้างสยามเมื่อสักครู่” คุณป้าเดินเข้าไปหาน้องเอมอย่างรวดเร็ว “โอ๋ๆ ไม่ต้องกลัวนะลูก” คุณป้าปลอบ “มานี่มา” น้องเอมดูผ่อนคลายลงเมื่อได้พบกับคุณป้า สมชายพาน้องเอมเข้าไปนั่งที่ห้องรับแขก แล้วจึงขอตัวขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เมื่อกลับลงมา สมชายก็เห็นคุณป้ากำลังป้อนนมให้น้องเอมอย่างเอ็นดู “เขาชื่อน้องเอมครับคุณป้า” สมชายบอก “แม่เขาชื่อคุณนวล แล้วก็มีพี่สาวชื่อพี่แพร” คุณป้าพยักหน้า “น่าสงสารจัง” คุณป้ากล่าว “เขาบอกว่าพลัดหลงกับแม่ที่ห้าง” “ครับ” สมชายพยักหน้า “แต่ผมรู้สึกว่าเรื่องมันอาจจะซับซ้อนกว่านั้น” เขาเล่าเรื่องที่เขาได้ยินจากผู้หญิงคนนั้นให้คุณป้าฟัง คุณป้าถึงกับหน้าซีด “แย่แล้วสมชาย” คุณป้ากล่าว “ถ้าเป็นอย่างที่เธอว่าจริงๆ เด็กคนนี้ตกอยู่ในอันตราย” “ผมก็คิดอย่างนั้นครับ” สมชายตอบ “ผมเลยพาเขามาที่นี่ก่อน” “แล้วเราจะทำยังไงกันดี” คุณป้าถาม “แจ้งตำรวจเลยไหม” “ผมคิดว่าเราควรจะลองหาข้อมูลบางอย่างก่อนครับคุณป้า” สมชายกล่าว “ผมจำน้ำเสียงของผู้หญิงคนนั้นได้ ผมอยากลองหาเบาะแสเพิ่มเติม” สมชายเดินเข้าไปในห้องทำงานของเขา เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา และเริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับ ‘คุณป้า’ ที่แม่ของน้องเอมกล่าวถึง รวมถึงเบาะแสอื่นๆ ที่อาจเกี่ยวข้อง “ผมไปเจอเด็กที่หน้าห้างสยามครับ” สมชายเริ่มโทรศัพท์หาเพื่อนสนิทคนหนึ่งซึ่งทำงานในหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง “เด็กบอกว่าชื่อน้องเอม แม่ชื่อคุณนวล มีพี่สาวชื่อพี่แพร รู้สึกว่าพลัดหลงกันตอนดูของเล่น” “แล้วไงต่อ” เสียงเพื่อนตอบกลับมา “ตอนแรกผมก็คิดว่าเขาหลงทางธรรมดา” สมชายเล่า “แต่ผมได้ยินผู้หญิงคนหนึ่งพูดโทรศัพท์ใกล้ๆ แถวนั้น แล้วคำพูดเขาฟังดูน่าสงสัยมาก เหมือนกำลังจะจัดการอะไรบางอย่างกับเด็กคนนี้” “แกแน่ใจนะสมชาย” เพื่อนถาม “แน่ใจ” สมชายตอบ “เขาพูดถึงเรื่องลูกโป่ง เรื่องการส่งเด็กไปที่อื่น... ผมกลัวว่าน้องเอมจะตกอยู่ในอันตราย” “โอเค” เพื่อนกล่าว “งั้นเดี๋ยวฉันจะลองตรวจสอบข้อมูลเกี่ยวกับคุณนวลกับลูกๆ ของเขาดูนะ ส่วนแก... ดูแลเด็กคนนั้นให้ดีที่สุดก่อน” “ขอบคุณมากนะ” สมชายกล่าว หลังจากวางสาย สมชายก็กลับไปนั่งที่ห้องรับแขก เขาเห็นคุณป้ากำลังเล่นกับน้องเอมอยู่ น้องเอมดูสบายใจขึ้นมาก รอยยิ้มเล็กๆ เริ่มปรากฏบนใบหน้า “คุณป้าคะ” น้องเอมเอ่ย “หนูคิดถึงแม่จังเลย” คุณป้ากอดน้องเอมเบาๆ “เดี๋ยวเราก็ได้เจอคุณแม่แล้วนะลูก” คุณป้ากล่าว “ไม่ต้องห่วงนะ” สมชายมองดูเด็กน้อยที่ยังคงไร้เดียงสา เขาตัดสินใจว่าเขาต้องปกป้องเด็กคนนี้ให้ถึงที่สุด ไม่ว่าเบื้องหลังของเรื่องนี้จะเป็นอย่างไรก็ตาม เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาว เขารู้สึกว่าชีวิตของเขาได้เข้ามาพัวพันกับเรื่องราวที่ซับซ้อนกว่าที่เคยเป็นมา การขับรถแท็กซี่ของเขาในคืนนี้ ได้นำพาเขาไปสู่ความจริงที่ดำมืดกว่าที่เขาเคยจินตนาการ เขาหันกลับมามองน้องเอมที่กำลังหัวเราะเสียงใสกับคุณป้า ความขัดแย้งระหว่างความบริสุทธิ์ของเด็กน้อย กับความโหดร้ายที่อาจจะแฝงอยู่เบื้องหลัง ทำให้สมชายรู้สึกหนักอึ้งในหัวใจ “น้องเอม” สมชายเดินเข้าไปหา “หนูอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม” เด็กน้อยมองสมชาย “อยากกิน... ข้าวไข่เจียวค่ะ” “ข้าวไข่เจียว” สมชายยิ้ม “ได้เลย เดี๋ยวพี่ไปทำให้” เขาเดินเข้าครัวไปเตรียมอาหารสำหรับน้องเอม ในขณะที่สมองของเขาก็ยังคงประมวลผลข้อมูลต่างๆ ที่ได้รับมา เขาอดไม่ได้ที่จะคิดถึงคำพูดของผู้หญิงคนนั้น “จะถูกส่งไปที่ที่เหมาะสม” คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหูของเขา สมชายหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง เขาตัดสินใจว่าจะต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อความปลอดภัยของน้องเอม เขาเปิดแอปพลิเคชันค้นหาข้อมูล และเริ่มพิมพ์ชื่อ ‘คุณนวล’ ลงไป เขาหวังว่าข้อมูลที่เขาจะได้ จะสามารถช่วยคลี่คลายปริศนานี้ และนำพาน้องเอมกลับไปสู้อ้อมกอดของครอบครัวที่แท้จริงได้