หลังจากแยกกับเบน สมชายก็รีบกลับมาหาคุณป้าและน้องเอม เขาเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่ได้ยินจากเบนให้คุณป้าฟัง คุณป้าตกใจมาก แต่ก็ยังคงมีสติ เธอพยักหน้าเห็นด้วยกับสมชายว่าต้องรีบหาที่ปลอดภัยให้แก่น้องเอม "เราจะไปไหนกันดีสมชาย" คุณป้าถามด้วยน้ำเสียงกังวล "ผมคิดว่า... เราควรจะไปซ่อนตัวที่อื่นสักพักครับ" สมชายตอบ "ผมมีที่อยู่แห่งหนึ่ง... เป็นบ้านของเพื่อนสมัยเด็กของผม เขาเป็นคนไว้ใจได้ และไม่ค่อยได้เข้ามาในเมือง" "ดีเลย" คุณป้ากล่าว "รีบไปกันเถอะ" สมชายจัดของเล็กน้อย และพาน้องเอมกับคุณป้าขึ้นรถ เขาขับรถออกจากกรุงเทพฯ มุ่งหน้าไปยังชานเมืองที่ห่างไกลออกไป ตลอดการเดินทาง สมชายพยายามสังเกตดูรถคันอื่นๆ ที่วิ่งสวนเลนมา เขาหวังว่าจะไม่เห็นรถคันใดที่ดูน่าสงสัย "พี่สมชายคะ" น้องเอมเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบในรถ "แล้วแม่ของหนู... เราจะเจอแม่ไหมคะ" สมชายหันไปมองน้องเอมในกระจกมองหลัง "เราจะพยายามหาแม่ของหนูนะลูก" เขาตอบ "แต่ตอนนี้... เราต้องทำให้หนูปลอดภัยก่อน" "หนูอยากเจอแม่" น้องเอมพูดเสียงสั่นเครือ คุณป้าเอื้อมมือมาลูบหัวน้องเอมเบาๆ "เดี๋ยวเราก็ได้เจอแม่แล้วนะจ๊ะ" เธอกลอบกล่อม สมชายรู้สึกสงสารเด็กน้อยจับใจ เขาตั้งใจแน่วแน่ว่า จะต้องปกป้องน้องเอมให้ถึงที่สุด เมื่อเดินทางถึงบ้านของเพื่อนสมชาย เพื่อนของเขาก็ออกมาต้อนรับอย่างอบอุ่น เขาเป็นชายวัยกลางคน ชื่อวินัย หน้าตาใจดี เขาไม่ปริปากถามอะไรมากนักเมื่อสมชายเล่าเรื่องราวคร่าวๆ ให้ฟัง เขารู้ดีว่าสมชายไม่ใช่คนที่จะนำเรื่องยุ่งยากมาให้ "ไม่ต้องห่วงนะสมชาย" วินัยกล่าว "ที่นี่ปลอดภัยที่สุดแล้ว" สมชายรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง เขามองดูน้องเอมที่เริ่มผ่อนคลายลงเมื่อได้เห็นบรรยากาศที่สงบเงียบ ในขณะที่สมชายกำลังจัดเตรียมที่นอนให้น้องเอมและคุณป้า โทรศัพท์ของเขาก็มีเสียงดังขึ้น เป็นเบน "คุณสมชาย" เสียงเบนดังมาจากปลายสาย "ผมมีข่าวมาแจ้ง" "มีอะไรครับ" สมชายถาม "ผมตรวจสอบข้อมูลของผู้หญิงที่คุณเจอเมื่อคืนนี้แล้ว" เบนกล่าว "เธอไม่ใช่คนสนิทของคุณนวลอย่างแน่นอน" "แล้วเธอเป็นใครครับ" สมชายถาม "เธอเป็น... หญิงสาวที่เคยมีความสัมพันธ์กับสามีของคุณนวล" เบนตอบ "สามีของนวล... คือคนที่อยู่เบื้องหลังธุรกิจมืดทั้งหมด" สมชายอึ้งไป "สามีของคุณนวล... เขาเป็นคนทำเรื่องพวกนี้เหรอครับ" "ใช่" เบนยืนยัน "และเขาก็คือคนที่สั่งให้นวนหนี" "ทำไมเขาถึงสั่งให้นวนหนีล่ะครับ" สมชายถามด้วยความสงสัย "เพราะนวลรู้ความลับทั้งหมด" เบนอธิบาย "เธอรู้เรื่องการฟอกเงิน การค้ามนุษย์ และการฆาตกรรมที่สามีของเธอเป็นคนสั่งการ" "แล้ว... ทำไมเขาถึงไม่จับตัวนวลไปเลยล่ะครับ" สมชายถาม "เพราะเขาต้องการใช้นวล... เป็นเครื่องมือ" เบนตอบ "เขาต้องการให้นวลจัดการเรื่องบางอย่างให้เขา... เรื่องที่เขาไม่สามารถทำเองได้" "เรื่องอะไรครับ" สมชายถาม "เรื่องที่เกี่ยวข้องกับ... การยักย้ายถ่ายเททรัพย์สิน" เบนกล่าว "ซึ่งกำลังจะถูกตรวจสอบโดยหน่วยงานภาครัฐ" สมชายเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราว เขาคิดว่านี่อาจเป็นเหตุผลที่ผู้หญิงคนนั้นพยายามจะพาน้องเอมออกไป เพราะเธออาจจะต้องการใช้น้องเอมเป็นข้อต่อรองกับสามีของคุณนวล "แล้ว... ที่ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าจะมารับน้องเอม... มันคืออะไรครับ" สมชายถาม "นั่นอาจจะเป็นแผนของสามีนวล" เบนคาดเดา "เขาอาจจะต้องการให้น้องเอม... เป็นตัวประกัน" สมชายรู้สึกขนลุกซู่ นี่มันซับซ้อนเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้ "แล้ว... คุณนวลล่ะครับ ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน" "ผมไม่แน่ใจ" เบนตอบ "แต่นวลพยายามจะติดต่อผมอยู่" "เธอต้องการอะไรครับ" สมชายถาม "เธอต้องการให้ผม... ช่วยเหลือลูกของเธอ" เบนตอบ "และเธอก็ต้องการเปิดโปงความจริงทั้งหมด" "คุณจะช่วยเธอได้ยังไงครับ" สมชายถาม "ผมกำลังรวบรวมหลักฐาน" เบนกล่าว "และผมก็ต้องการความช่วยเหลือจากคุณ... ถ้าคุณเจอตัวนวล" "ถ้าผมเจอเธอ... ผมจะติดต่อคุณทันทีครับ" สมชายให้คำมั่น "ดีมาก" เบนกล่าว "และคุณสมชาย... ผมต้องเตือนคุณอีกครั้ง... ระวังตัวให้มากที่สุด" "ผมเข้าใจแล้วครับ" สมชายตอบ หลังจากวางสายจากเบน สมชายก็กลับไปนั่งข้างๆ น้องเอมที่กำลังนั่งวาดรูปอยู่บนพื้น เขาเฝ้ามองเด็กน้อยด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งสงสาร ห่วงใย และรู้สึกถึงความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่ "วาดรูปอะไรอยู่จ้ะ" สมชายถาม "รูปแม่กับหนูค่ะ" น้องเอมตอบ ชูรูปวาดขึ้นให้สมชายดู ในรูปวาดนั้น มีเด็กน้อยคนหนึ่งกำลังกอดแม่ของเขาอยู่ ใบหน้าของทั้งสองคนยิ้มแย้มแจ่มใส สมชายมองรูปนั้นแล้วรู้สึกจุกในอก เขาภาวนาขอให้ได้เห็นภาพนั้นเป็นความจริงอีกครั้ง "สวยมากเลยจ้ะ" สมชายชม "เดี๋ยวเราจะได้เจอแม่นะ" น้องเอมยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นก็ดูเศร้าสร้อย สมชายรู้ดีว่าคำพูดปลอบใจเพียงอย่างเดียวอาจจะไม่เพียงพอ วินัยเดินเข้ามาพร้อมกับถ้วยชาสมุนไพร "ดื่มนี่หน่อยนะสมชาย จะได้ผ่อนคลาย" สมชายรับถ้วยชามาดื่ม "ขอบคุณนะวินัย" "ไม่ต้องคิดมากนะ" วินัยกล่าว "เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน" สมชายมองไปรอบๆ บ้านพักของวินัย ที่นี่ดูเงียบสงบและปลอดภัย แต่เขาก็อดรู้สึกกังวลไม่ได้ว่า ความอันตรายอาจจะมาถึงตัวพวกเขาได้ทุกเมื่อ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูรูปของคุณนวลอีกครั้ง รูปถ่ายในข่าวการหายตัวไปนั้นดูซีดจาง แต่ใบหน้าของคุณนวลก็ยังคงเด่นชัด ความคล้ายคลึงกันมันมากจนน่ากลัว "คุณนวล... คุณจริงๆ หรือเปล่า" สมชายถามตัวเองในใจ "หรือว่ามีใครกำลังใช้รูปของคุณ... มาสร้างเรื่องหลอกลวง" เขาตัดสินใจว่า เขาต้องหาทางติดต่อกับเบนอีกครั้ง เพื่อขอข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับสามีของคุณนวล เขาเชื่อว่าเบนน่าจะรู้เรื่องอะไรมากกว่านี้ ในขณะเดียวกัน ที่อีกฟากหนึ่งของเมือง คุณนวลกำลังซ่อนตัวอยู่ในห้องเช่าแคบๆ เธอจ้องมองโทรศัพท์ในมือด้วยความหวัง เธอภาวนาขอให้เบนสามารถช่วยเหลือลูกชายของเธอได้ "น้องเอม... ลูกแม่" เธอพึมพำ "แม่ขอโทษนะที่ทำให้ลูกต้องตกอยู่ในอันตราย" เธอหยิบรูปถ่ายของน้องเอมขึ้นมาดู รูปใบเล็กๆ ที่เป็นสิ่งเดียวที่เธอมีติดตัวมาตลอดการหลบหนี "แม่อยากจะกอดลูกเหลือเกิน" เธอพูดทั้งน้ำตา เธอรู้ดีว่า สามีของเธออันตรายเพียงใด และเขาก็จะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ตัวเธอและทรัพย์สินของเธอคืนมา