สมชายพาน้องเอมและคุณป้าขึ้นรถแท็กซี่อีกครั้ง เขาขับรถออกจากบ้านสวนของป้าในช่วงบ่ายแก่ๆ เขาเลือกเส้นทางอ้อมๆ ที่ไม่คุ้นเคยนัก เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกติดตาม "เราจะไปไหนกันคะพี่สมชาย" น้องเอมถาม "เราจะไปพักที่บ้านเพื่อนของพี่ก่อนนะลูก" สมชายตอบ "ที่นั่นปลอดภัย" "แล้วเราจะได้เจอแม่ไหมคะ" น้องเอมยังคงถามคำถามเดิม สมชายถอนหายใจ "เราจะพยายามนะลูก" เขาตอบ "แต่ตอนนี้... พี่อยากให้น้องเอมกับคุณป้าปลอดภัยก่อน" คุณป้าลูบหัวน้องเอมเบาๆ "เดี๋ยวเราก็ได้เจอแม่แล้วนะจ๊ะ" เธอกลอบกล่อม สมชายขับรถไปเรื่อยๆ เขาพยายามสังเกตการณ์รถทุกคันที่วิ่งตามหลังมา หรือรถที่วิ่งสวนเลนมา เขาไม่ต้องการให้ใครก็ตามที่กำลังตามหาพวกเขาพบเจอ "คุณป้าครับ" สมชายเอ่ยขึ้น "ถ้ามีรถคันไหนขับตามเรามานานๆ หรือมีท่าทีน่าสงสัย... บอกผมนะครับ" "ได้จ้ะ" คุณป้าตอบ "จะคอยดูให้" สมชายขับรถไปตามถนนชนบทที่คดเคี้ยว ผ่านทุ่งนาและหมู่บ้านเล็กๆ เขาพยายามใช้ความเร็วคงที่ ไม่ให้รถคันอื่นสามารถจับสัญญาณได้ง่าย "พี่สมชายคะ" น้องเอมเอ่ยขึ้น "หนูง่วงนอนค่ะ" "งั้นนอนพักผ่อนนะลูก" สมชายตอบ "ใกล้จะถึงที่หมายแล้ว" น้องเอมซบลงกับไหล่ของคุณป้า และหลับไปอย่างรวดเร็ว สมชายมองดูน้องเอมในกระจกมองหลัง เขารู้สึกสงสารเด็กน้อยจับใจ เขาตั้งใจแน่วแน่ว่า จะต้องปกป้องน้องเอมให้ถึงที่สุด เขาขับรถไปได้อีกประมาณหนึ่งชั่วโมง เขาสังเกตเห็นรถเก๋งสีดำคันหนึ่งที่วิ่งตามหลังเขามาได้สักพักแล้ว "คุณป้าครับ" สมชายกระซิบ "รถสีดำคันนั้น... มันตามเรามานานแล้ว" คุณป้าหันไปมอง "ใช่จริงๆ ด้วย" เธอกล่าว "ท่าทางไม่น่าไว้ใจ" สมชายเร่งความเร็วขึ้นเล็กน้อย รถสีดำคันนั้นก็เร่งความเร็วตามมา "พวกนั้นเป็นใครครับ" คุณป้าถาม "ผมไม่แน่ใจครับ" สมชายตอบ "แต่ผมคิดว่า... พวกเขาคงไม่มาดีแน่" สมชายเลี้ยวรถเข้าสู่ถนนลูกรังที่เปลี่ยว สมชายขับรถเร็วขึ้น ถนนขรุขระทำให้รถคันนั้นตามมาได้ยากขึ้น "คุณป้าครับ" สมชายกล่าว "ผมจะพยายามหาทางหลบไปก่อน" "ระวังตัวนะสมชาย" คุณป้ากล่าว สมชายขับรถไปตามทางลูกรังอย่างบ้าคลั่ง เขาพยายามหาทางที่จะทิ้งรถคันนั้นไปให้ได้ ทันใดนั้น รถสีดำคันนั้นก็พยายามแซงขึ้นมา สมชายหักพวงมาลัยหลบอย่างฉิวเฉียด "แย่แล้ว!" สมชายร้อง "พวกมันจะพยายามชนเรา!" เขาตัดสินใจขับรถพุ่งเข้าไปในป่าข้างทาง สมชายบังคับรถให้วิ่งลุยเข้าไปในพงหญ้าและต้นไม้ "จับไว้ให้แน่นนะครับ!" สมชายตะโกน รถแท็กซี่ของเขากระแทกกับกิ่งไม้และรากไม้ เสียงดังครืดคราด สมชายพยายามบังคับรถให้วิ่งไปข้างหน้าให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาเห็นรถสีดำคันนั้นพยายามตามเข้ามา แต่ด้วยสภาพถนนที่ขรุขระและรกทึบ ทำให้รถคันนั้นไม่สามารถวิ่งตามมาได้เร็วเท่า "น่าจะหลุดแล้วครับ" สมชายกล่าวอย่างหอบเหนื่อย เขาขับรถต่อไปอีกสักพัก จนแน่ใจว่าไม่มีใครตามมาแล้ว เขาจึงจอดรถลงข้างทาง คุณป้าหันมามองสมชาย ใบหน้าซีดเผือด "เกือบไปแล้วนะสมชาย" "ผมขอโทษครับคุณป้า" สมชายกล่าว "ที่ทำให้ตกใจ" "ไม่เป็นไรจ้ะ" คุณป้าตอบ "อย่างน้อยเราก็ปลอดภัย" น้องเอมสะดุ้งตื่นขึ้นมา "เกิดอะไรขึ้นคะ" "ไม่มีอะไรจ้ะลูก" สมชายตอบ "แค่น้องเอมฝันร้าย" สมชายมองออกไปนอกรถ เขารู้ว่าการเดินทางครั้งนี้ยังอีกยาวไกล และเขายังต้องเจออันตรายอีกมาก แต่เขาจะไม่ยอมแพ้ เขาจะปกป้องน้องเอมและคุณป้าให้ถึงที่สุด