สมชายหักพวงมาลัยอย่างรวดเร็ว รถแท็กซี่คู่ใจพุ่งทะยานไปข้างหน้า ทิ้งระยะห่างจากรถเก๋งสีดำที่ตามมาให้มากขึ้น เขาเหลือบมองกระจกหลังอีกครั้ง รถคันนั้นยังคงไล่ตามอย่างไม่ลดละ "แย่แล้วครับคุณป้า" สมชายพึมพำ "พวกนั้นตามเรามาจริงๆ" "ทำยังไงดีคะพี่สมชาย" คุณป้านวลกล่าวเสียงสั่น น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว น้องเอมที่หลับอยู่บนเบาะหลังเริ่มขยับตัวเล็กน้อย สมชายพยายามสงบสติอารมณ์ เขาไม่สามารถแสดงความตื่นตระหนกออกมาได้ เพราะนั่นจะยิ่งทำให้คุณป้าและน้องเอมเสียขวัญ "ใจเย็นๆ นะครับคุณป้า" สมชายปลอบ "ผมจะหาทางของเรา" เขาคิดถึงคำพูดของเบน "สิ่งสำคัญที่สุดคือความปลอดภัยของน้องเอมและคุณป้า" เขาต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ทั้งสองคนปลอดภัย เขาเหลือบมองเส้นทางข้างหน้า ถนนชนบทเริ่มมืดลงเรื่อยๆ เมื่อตะวันคล้อยต่ำลงกว่าเดิม แสงไฟจากรถคันอื่นมีน้อยลง ทำให้ทัศนวิสัยในการขับขี่ยิ่งแย่ลงไปอีก "น้องเอมตื่นแล้วค่ะ" คุณป้าบอก สมชายหันไปมองกระจกหลัง เห็นดวงตาใสแป๋วของน้องเอมที่เริ่มจะงัวเงีย "ไม่เป็นไรนะลูก" สมชายพูด "เดี๋ยวเราก็จะถึงที่พักแล้ว" "หนูได้ยินเสียงรถดังจังเลยค่ะ" น้องเอมพูดเสียงอู้อี้ "แค่นั้นแหละ เสียงเครื่องยนต์น่ะลูก" สมชายแกล้งทำเสียงร่าเริง "เรากำลังจะไปเที่ยว สนุกๆ" รถเก๋งสีดำคันนั้นยังคงเกาะติดท้ายรถของเขาอยู่ตลอด สมชายตัดสินใจเลี้ยวเข้าสู่ถนนลูกรังเล็กๆ ที่ทอดยาวเข้าไปในสวนผลไม้ เขาหวังว่าสภาพถนนที่ขรุขระและมีโค้งหักศอกจะช่วยชะลอความเร็วของรถคันนั้นได้ "เราจะไปไหนคะพี่สมชาย" คุณป้าถามด้วยความกังวล "ผมจะลองหาทางอ้อมก่อนครับ" สมชายตอบ "ถนนเส้นนี้อาจจะพาเราไปออกอีกทางหนึ่ง" เขาขับรถด้วยความระมัดระวังบนถนนลูกรัง เสียงยางบดกับกรวดดังครืดคราด เขาต้องลดความเร็วลงอย่างมากเพื่อไม่ให้รถเสียหลัก โชคดีที่รถเก๋งสีดำคันนั้นก็ต้องลดความเร็วตามมาเช่นกัน แต่ก็ยังคงตามติดไม่ห่าง "ดูเหมือนเขาจะไม่ยอมแพ้นะคะ" คุณป้ากล่าว "ผมรู้ครับ" สมชายตอบ "แต่เราก็ต้องพยายาม" เขาหันไปมองน้องเอมอีกครั้ง เด็กน้อยเริ่มมีสีหน้าไม่สบายใจ "หนูไม่ต้องกลัวนะลูก" สมชายบอก "พี่จะปกป้องหนูกับคุณป้าเอง" เขาขับไปตามทางลูกรังได้สักพักใหญ่ จนกระทั่งมาถึงทางแยก สมชายตัดสินใจเลี้ยวซ้ายอย่างกะทันหัน โดยไม่ให้สัญญาณไฟเลี้ยว เขาหวังว่ารถคันนั้นจะจับทิศทางไม่ทัน "อุ๊ย!" คุณป้าตกใจ "ผมต้องทำแบบนี้ครับคุณป้า" สมชายอธิบาย "ถ้าเขาเห็นเราเลี้ยว เขาจะตามเรามาตรงๆ" เขาขับรถลัดทุ่งนาที่เริ่มจะมืดมิด มองเห็นแสงไฟสลัวๆ จากบ้านเรือนที่อยู่ห่างไกลออกไป สมชายพยายามมองหาเส้นทางที่ดูรกทึบที่สุด เพื่อให้รถของเขาพรางตัวได้ดีที่สุด "พี่สมชายคะ" น้องเอมพูดขึ้นมาอย่างเงียบๆ "หนูอยากเจอแม่" คำพูดของน้องเอมทำให้สมชายรู้สึกจุกที่คอ เขาอยากจะตอบอะไรสักอย่างที่ปลอบใจเด็กน้อยได้ แต่เขาก็ไม่แน่ใจในสถานการณ์ตรงหน้า "อีกไม่นานนะลูก" สมชายตอบ "เราจะพยายามหาแม่ให้เร็วที่สุด" เขาขับรถไปอีกพักใหญ่ ก่อนจะเลี้ยวเข้าสู่ถนนอีกเส้นหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนจะเป็นถนนสายรอง สมชายพยายามเช็คกระจกมองหลังอยู่ตลอดเวลา แต่ก็ยังไม่เห็นรถเก๋งสีดำคันนั้น "ดูเหมือนเราจะทิ้งเขาไปได้แล้วนะครับ" สมชายกล่าวอย่างโล่งอก "จริงเหรอคะ" คุณป้าถาม "ดีใจจังเลย" "แต่เรายังประมาทไม่ได้ครับ" สมชายเสริม "ผมจะขับไปส่งคุณป้ากับน้องเอมที่บ้านเพื่อนผมก่อน แล้วค่อยว่ากันอีกที" เขาขับรถต่อไปบนถนนสายรอง ซึ่งมีแสงไฟสลัวๆ จากบ้านเรือนเป็นระยะๆ บรรยากาศรอบข้างเริ่มเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ของรถแท็กซี่เท่านั้นที่ดังอยู่ สมชายรู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงระแวดระวังอยู่เสมอ "บ้านเพื่อนคุณอยู่แถวไหนคะ" คุณป้าถาม "อีกไม่นานก็ถึงแล้วครับ" สมชายตอบ "เป็นบ้านที่ค่อนข้างห่างไกลผู้คนหน่อย ปลอดภัยดีครับ" เขาขับรถต่อไปอีกประมาณครึ่งชั่วโมง จนกระทั่งเลี้ยวเข้าสู่ถนนอีกเส้นหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนจะเป็นทางเข้าหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง สมชายสังเกตเห็นบ้านหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยว มีไฟเปิดอยู่สว่างไสว "ถึงแล้วครับ" สมชายกล่าว "นี่คือบ้านเพื่อนผม" เขาจอดรถแท็กซี่หน้าบ้านหลังนั้น คุณป้าก้มลงไปหอมแก้มหลานสาว "มาถึงที่ปลอดภัยแล้วนะจ๊ะ" "ขอบคุณมากนะคะพี่สมชาย" คุณป้ากล่าว "คุณช่วยเราไว้จริงๆ" "ผมทำตามหน้าที่ครับ" สมชายยิ้ม "เรื่องของคุณนวลกับคุณทัศน์... ผมจะคอยติดตามข่าวสารจากเบนตลอดครับ" ทันใดนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์ดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นจากด้านหลังรถแท็กซี่ของเขา! รถเก๋งสีดำคันเดิม พุ่งเข้ามาจอดขวางทางออกของบ้านพอดี! "ไม่นะ!" คุณป้าอุทานด้วยความตกใจ "เป็นไปไม่ได้!" สมชายสบถ เขาคิดว่าเขาได้ทิ้งรถคันนั้นไปแล้วจริงๆ ผู้ชายสองคนลงมาจากรถเก๋งสีดำ คนหนึ่งรูปร่างสันทัด สวมหมวกแก๊ป อีกคนหนึ่งรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าของทั้งคู่ดูแข็งกร้าว "คุณสมชาย" ชายสันทัดเอ่ยเรียกชื่อเขา "คุณคิดว่าจะพาใครไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ" "พวกคุณเป็นใคร" สมชายถาม พยายามตั้งสติ "เรามาตามคนที่นายกำลังพาไปนั่นแหละ" ชายร่างสูงใหญ่กล่าว "คุณทัศน์ต้องการตัวคุณนวล" "คุณนวลอยู่ที่นี่กับผม" สมชายตอบ "พวกคุณไม่มีสิทธิ์ทำอะไรเธอ" "คุณทัศน์สั่งมา" ชายสันทัดกล่าว "และเราต้องทำตามคำสั่ง" "น้องเอม... แม่..." น้องเอมเริ่มร้องไห้ "อย่ามายุ่งกับเด็ก" สมชายตวาด ชายสันทัดหัวเราะในลำคอ "เด็กคนนี้ก็สำคัญเหมือนกัน คุณทัศน์อยากเห็นหน้าลูกสาวของเขา" สมชายรู้ทันทีว่าสถานการณ์เลวร้ายกว่าที่คิด พวกเขาไม่ได้ต้องการเพียงคุณนวลเท่านั้น แต่ยังต้องการตัวน้องเอมด้วย! ความคิดที่จะต้องปกป้องทั้งสองคนทำให้สมชายใจเต้นแรง เขามองไปที่ประตูบ้าน ซึ่งมีเพื่อนของเขาออกมาดูเหตุการณ์ "คุณเพื่อน!" สมชายตะโกน "ช่วยด้วย!"