สมชายขับรถแท็กซี่ไปตลอดทั้งคืน เขาแวะเติมน้ำมันเพียงไม่กี่ครั้ง และหลีกเลี่ยงการพบปะผู้คนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาเปิดวิทยุฟังข่าวสารเป็นระยะๆ แต่ก็ไม่มีข่าวเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนั้นเลย "เราจะไปถึงเมื่อไหร่คะพี่สมชาย" น้องเอมถามเมื่อแสงแรกของวันใหม่เริ่มสาดส่องท้องฟ้า "อีกไม่นานหรอกลูก" สมชายตอบ "ใกล้จะถึงแล้ว" เขามองไปที่คุณป้าที่นั่งหลับอยู่ข้างๆ น้องเอม "คุณป้าก็พักผ่อนนะ" คุณป้าลืมตาขึ้นมา "ขอบคุณนะคะพี่สมชาย" เธอกล่าว "ที่พาพวกเรามาถึงขนาดนี้" "ผมทำเต็มที่แล้วครับ" สมชายตอบ "ตอนนี้เราต้องพึ่งพาเพื่อนของธีระแล้ว" เมื่อรถวิ่งเข้าสู่เขตจังหวัดทางภาคเหนือ สมชายก็รู้สึกถึงบรรยากาศที่แตกต่างออกไป อากาศเย็นสบายกว่า มีภูเขาสลับซับซ้อนเป็นฉากหลัง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรศัพท์หาเบอร์ที่คุณธีระให้ไว้ "ฮัลโหลครับ" เสียงผู้ชายดังขึ้นทางปลายสาย "สวัสดีครับ ผมสมชายครับ" สมชายกล่าว "คุณธีระให้เบอร์ผมมาครับ" "อ้อ ครับคุณสมชาย" เสียงนั้นตอบรับ "ผมชื่อชาตรีครับ คุณธีระเล่าเรื่องของคุณให้ผมฟังแล้ว" "ตอนนี้ผมกำลังจะเข้าไปในตัวเมืองแล้วครับ" สมชายบอก "ผมจะไปที่ไหนดีครับ" "คุณตรงมาที่ร้านกาแฟของผมได้เลยครับ ชื่อร้าน 'ดอยงาม' อยู่ติดถนนใหญ่เลยครับ ผมจะรอคุณอยู่ตรงนั้น" คุณชาตรีให้แผนที่คร่าวๆ และบอกเส้นทางอย่างละเอียด สมชายขับรถตามคำแนะนำของคุณชาตรีไปเรื่อยๆ ไม่นานนัก เขาก็เห็นป้ายร้าน "ดอยงาม" ตั้งเด่นอยู่หน้าร้าน บรรยากาศของร้านดูอบอุ่น มีต้นไม้ประดับอยู่รอบๆ เขาจอดรถแท็กซี่ และลงไปพร้อมกับคุณป้าและน้องเอม "สวัสดีครับ คุณชาตรี" สมชายทักทายชายวัยกลางคนท่าทางใจดีที่ยืนรออยู่ "สวัสดีครับ คุณสมชาย" คุณชาตรีตอบรับ "เชิญครับ เชิญด้านในก่อน" เขาพาเข้ามาในร้าน พบว่าบรรยากาศภายในร้านเงียบสงบ มีลูกค้าไม่มากนัก สมชายอธิบายสถานการณ์ทั้งหมดให้คุณชาตรีฟังอย่างละเอียด "แย่เลยครับ" คุณชาตรีกล่าวหลังจากฟังจบ "คุณทัศน์เป็นคนอันตรายจริงๆ" "ผมไม่รู้ว่าพวกมันจะตามมาถึงที่นี่หรือเปล่า" สมชายกล่าวด้วยความเป็นห่วง "ไม่ต้องห่วงครับ" คุณชาตรีบอก "ที่นี่เป็นบ้านของผม ผมมีที่ที่ปลอดภัยให้พวกคุณอยู่" เขาพาคุณป้ากับน้องเอมไปที่ห้องพักด้านหลังร้าน ซึ่งมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน "คุณพักที่นี่ไปก่อนนะครับ ถ้ามีอะไร ผมจะคอยดูแลเอง" สมชายถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขามองดูน้องเอมที่เริ่มจะกลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง "ขอบคุณมากครับคุณชาตรี" สมชายกล่าว "ผมไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงดี" "ไม่เป็นไรครับ" คุณชาตรีตอบ "เราต้องช่วยเหลือกัน" สมชายหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เขาโทรหาเบนทันที "ฮัลโหลเบน" สมชายกล่าว "ผมมาถึงที่ปลอดภัยแล้ว" "ดีมากสมชาย" เบนตอบ "ตอนนี้คุณนวลเป็นยังไงบ้าง" "เธอปลอดภัยดีครับ" สมชายตอบ "และน้องเอมก็ปลอดภัยเช่นกัน ผมอยู่ที่จังหวัดทางภาคเหนือแล้ว" "เยี่ยมมาก" เบนกล่าว "ตอนนี้เรื่องของคุณทัศน์กำลังจะถูกเปิดโปง ผมได้รับรายงานว่าหน่วยงานกำลังรวบรวมหลักฐานชิ้นสุดท้ายอยู่" "แล้วคุณนวลล่ะครับ" สมชายถาม "คุณนวลเป็นคนสำคัญมาก" เบนกล่าว "ข้อมูลที่เธอให้เป็นประโยชน์อย่างยิ่ง และเรากำลังจะขอให้เธอให้การเพิ่มเติม" "ผมควรจะทำยังไงต่อไปครับ" สมชายถาม "รอการติดต่อจากผมนะครับ" เบนตอบ "เรากำลังวางแผนที่จะพาคุณนวลกลับมาอย่างปลอดภัย และเราจะจัดการกับคุณทัศน์ให้เด็ดขาด" สมชายวางสายจากเบน เขารู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก สถานการณ์ที่เคยคับขันและอันตรายกำลังจะคลี่คลายลง "เป็นยังไงบ้างคะ" คุณป้าถาม "ข่าวดีครับคุณป้า" สมชายยิ้ม "เราใกล้จะได้เจอคุณนวลแล้ว" น้องเอมได้ยินดังนั้นก็ดีใจ "เย้! หนูจะได้เจอแม่แล้ว!" สมชายมองดูรอยยิ้มของเด็กน้อย เขารู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก การเดินทางที่เต็มไปด้วยอันตรายกำลังจะสิ้นสุดลง และความหวังใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น เบนได้วางแผนการสุดท้ายเพื่อความปลอดภัยของคุณนวลและน้องเอม รวมถึงการจับกุมคุณทัศน์ เขาได้ติดต่อหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง และได้รับความร่วมมือเป็นอย่างดี "เราจะต้องส่งทีมไปรับคุณนวล" เบนกล่าวกับเจ้าหน้าที่ "พร้อมกับทีมคุ้มกันที่แข็งแกร่งที่สุด" "เราจะดำเนินการทันทีครับ" เจ้าหน้าที่ตอบรับ การเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายกับคุณทัศน์กำลังจะมาถึง สมชายรู้ดีว่าเขาได้ทำหน้าที่ของเขาอย่างดีที่สุดแล้ว เขาได้ช่วยเหลือคุณป้าและน้องเอมให้ปลอดภัย และนั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเขา ในขณะเดียวกัน ที่บ้านพักของคุณชาตรี สมชาย คุณป้า และน้องเอม กำลังพักผ่อนอย่างสบายใจ พวกเขาได้พบกับผู้คนที่แสนดี ที่คอยช่วยเหลือพวกเขาโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน "หนูจะคิดถึงที่นี่ค่ะ" น้องเอมกล่าวกับคุณชาตรี "มาหาพี่บ่อยๆ นะจ๊ะ" คุณชาตรียิ้ม สมชายมองดูน้องเอม เขารู้ว่าชีวิตของเด็กน้อยกำลังจะกลับสู่ความปกติอีกครั้ง และเขาเองก็เช่นกัน การเดินทางของเขากับรถแท็กซี่คันนี้ กำลังจะจบลงพร้อมกับเรื่องราวของผู้คนมากมายที่เขาได้พบเจอ