ร้านกาแฟ 'ดอยงาม' ตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่แฝงด้วยความอบอุ่น เฟอร์นิเจอร์ไม้สีอ่อน โทนสีอบอุ่นของผนัง และกลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่ว ทำให้สมชาย คุณป้า และน้องเอม รู้สึกผ่อนคลายลงอย่างประหลาดหลังจากผ่านค่ำคืนอันตรายมา "เชิญนั่งก่อนนะครับ" คุณชาตรีผายมือไปยังโต๊ะมุมหนึ่งที่มองเห็นวิวทิวทัศน์ของภูเขาได้ชัดเจน "อยากดื่มอะไรก่อนดีครับ กาแฟ ชา หรือน้ำผลไม้" "เอ่อ... ขอน้ำเปล่าสักแก้วก่อนก็ได้ครับ" สมชายตอบ เขาเหลือบมองคุณป้าและน้องเอม "คุณป้ากับน้องเอมล่ะครับ" "น้ำส้มสักแก้วก็ดีค่ะ" คุณป้าตอบ เสียงของเธอยังคงสั่นเล็กน้อย แต่ก็แสดงถึงความพยายามที่จะเข้มแข็ง "น้องเอมเอาอะไรดีครับ" สมชายถามหลานสาว "น้ำส้มเหมือนคุณป้าก็ได้ค่ะ" น้องเอมตอบเสียงเบา ดวงตาของเธอยังคงฉายแววหวาดกลัวอยู่เล็กน้อย คุณชาตรีพยักหน้า "ได้เลยครับ เดี๋ยวผมจัดการให้" เขาเดินเข้าไปหลังเคาน์เตอร์ ปล่อยให้ทั้งสามคนได้มีเวลาปรับตัว เมื่อคุณชาตรีกลับมาพร้อมกับเครื่องดื่ม สมชายก็เริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นอย่างละเอียด ตั้งแต่การพบคุณนวลที่สถานีขนส่ง การถูกตามล่าโดยกลุ่มคนของทัศน์ การเผชิญหน้ากับเบน การหนีเอาตัวรอดจนมาถึงที่นี่ "ผมไม่รู้จริงๆ ว่าทัศน์มันต้องการอะไรจากคุณนวล" สมชายกล่าวด้วยความสับสน "แต่ผมรู้ว่าถ้าผมไม่พาพวกเขาออกมา คงแย่แน่ๆ" คุณชาตรีรับฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมขึ้นเรื่อยๆ เมื่อได้ยินรายละเอียด "ผมเข้าใจแล้วครับคุณสมชาย" เขากล่าว "คุณธีระเป็นเพื่อนที่ไว้ใจได้เสมอ เขาไม่เคยทำอะไรโดยไม่คิด" "คุณธีระบอกว่ามีคนที่จะช่วยเราได้" คุณป้าเอ่ยขึ้น "เขาเป็นใครคะ" "คุณชาตรีนี่แหละครับ" สมชายหันไปบอกคุณป้า "คุณธีระบอกว่าคุณชาตรีรู้จักคนที่สามารถช่วยเหลือเราได้" คุณชาตรีมองไปที่คุณป้าและน้องเอม "ไม่ต้องห่วงนะครับ" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น "ผมจะช่วยเต็มที่เท่าที่จะทำได้ ที่นี่ปลอดภัย คุณนวลและน้องเอมจะปลอดภัย" "แล้วคนที่ทัศน์มันต้องการตัวจริงๆ คือใครครับ" สมชายถาม "คุณนวล หรือน้องเอม" "จากที่ธีระเล่ามา ผมคิดว่าน่าจะเป็นคุณนวลครับ" คุณชาตรีตอบ "แต่ก็ต้องระวังน้องเอมไว้ด้วย เพราะเธอเป็นสายเลือดของทัศน์เหมือนกัน" "ทัศน์... คือใครคะ" คุณป้าถามอย่างไม่เข้าใจ "ทัศน์เป็นคนที่เคยมีอิทธิพลมากในวงการธุรกิจผิดกฎหมายครับ" คุณชาตรีอธิบาย "เขามีอำนาจและเครือข่ายกว้างขวางมาก ตอนนี้เขาอาจจะกำลังตามหาคุณนวลอยู่ เพราะคุณนวลอาจจะมีข้อมูลบางอย่างที่เขาต้องการ หรืออาจจะเป็นเรื่องของมรดกบางอย่าง" สมชายกุมขมับ "ผมไม่คิดว่าเรื่องมันจะซับซ้อนขนาดนี้" เขาถอนหายใจ "ตอนแรกผมนึกว่าแค่ช่วยคนหลงทาง" "คุณทำดีที่สุดแล้วครับคุณสมชาย" คุณชาตรีตบบ่าสมชายเบาๆ "คุณได้ช่วยชีวิตคนไว้" "ตอนนี้เราต้องทำยังไงต่อไปครับ" คุณป้าถามอย่างกังวล "ผมจะติดต่อเพื่อนของผมให้ครับ" คุณชาตรีบอก "เขาเป็นอดีตตำรวจ มีเส้นสายเยอะ และเขามีที่ปลอดภัยสำหรับพวกคุณ" "ปลอดภัยจริงๆ ใช่ไหมคะ" คุณป้าถามอีกครั้ง "ผมรับรองครับ" คุณชาตรีตอบ "ที่นี่เราจะเตรียมที่พักและอาหารให้พวกคุณก่อน แล้วค่อยวางแผนขั้นต่อไป" สมชายรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง การได้มาถึงที่นี่อย่างปลอดภัย และได้รับการช่วยเหลือจากคุณชาตรี ทำให้ความเหนื่อยล้าและความกังวลเริ่มคลายลงไป "ขอบคุณมากจริงๆ ครับคุณชาตรี" สมชายกล่าวจากใจ "ถ้าไม่ได้คุณ ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงต่อไป" "เราเป็นเพื่อนของคุณธีระ ก็เหมือนเป็นเพื่อนของคุณครับ" คุณชาตรีตอบพลางยิ้ม "พักผ่อนกันก่อนนะครับ เดี๋ยวผมจะเตรียมห้องพักให้" เขาพาคุณป้าและน้องเอมไปยังห้องพักที่เตรียมไว้ให้อย่างดี เป็นห้องที่สะอาด มีเตียงนอนนุ่มๆ และห้องน้ำในตัว สมชายเข้าไปส่งทั้งสองคนจนแน่ใจว่าพวกเขาจะพักผ่อนได้อย่างสบายใจ เมื่อกลับออกมาที่ร้าน สมชายก็เห็นคุณชาตรีกำลังคุยโทรศัพท์ด้วยสีหน้าจริงจัง "ใช่ครับ ผมชาตรี... ผมได้รับตัวคุณนวลกับน้องเอมแล้ว... ครับ ปลอดภัยดี... เรื่องตามล่าเป็นยังไงบ้าง... อ้อ ยังอยู่แถวนี้ใช่ไหม... ดีครับ ผมจะระวังตัว... ครับ ผมจะแจ้งให้คุณทราบทันทีที่มีความเคลื่อนไหว" คุณชาตรีวางสายโทรศัพท์ แล้วหันมามองสมชาย "มีอะไรเหรอครับ" สมชายถาม "ไม่มีอะไรมากครับ" คุณชาตรีตอบ "แค่ยืนยันความปลอดภัยกับคนที่ผมจะพามาช่วย" "คนที่กำลังจะมาช่วยเรา คือใครครับ" สมชายถามอย่างสนใจ "เขาชื่อ สารวัตรเกรียงไกร" คุณชาตรีตอบ "เป็นเพื่อนสนิทของผม สมัยก่อนเขาเป็นสารวัตรสืบสวน เป็นคนเก่ง และมีประสบการณ์เยอะมาก" "แล้วเขาจะมาเมื่อไหร่ครับ" "เขาบอกว่าจะมาถึงช่วงบ่ายๆ นี่แหละครับ" คุณชาตรีบอก "เขากำลังเดินทางมาจากกรุงเทพฯ เหมือนกัน" สมชายพยักหน้า รู้สึกสบายใจขึ้นอีกครั้ง การมีคนที่มีประสบการณ์และอำนาจเข้ามาช่วย น่าจะทำให้สถานการณ์คลี่คลายลงได้ "แล้วพวกเราต้องอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหนครับ" สมชายถาม "เราจะอยู่ที่นี่จนกว่าสารวัตรเกรียงไกรจะมาถึงครับ" คุณชาตรีตอบ "แล้วเราค่อยมาวางแผนกันอีกที" ตลอดช่วงเช้า สมชาย คุณป้า และน้องเอม ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ สมชายเองก็รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งคืน เขาเผลอหลับไปชั่วครู่บนโซฟาในร้านกาแฟ เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เห็นคุณป้ากำลังนั่งเล่นกับน้องเอมอยู่ คุณป้าดูสดใสขึ้นกว่าตอนมาถึงใหม่ๆ ส่วนน้องเอมก็เริ่มยิ้มได้บ้างแล้ว "เป็นไงบ้างครับ" สมชายถาม "ดีขึ้นมากค่ะ" คุณป้าตอบ "ที่นี่อบอุ่นมากจริงๆ" "พี่สมชายไม่ต้องห่วงนะคะ" น้องเอมพูดขึ้น "หนูจะเข้มแข็งค่ะ" สมชายยิ้มให้กับหลานสาว "ดีมากเลยลูก" เขาบอก ช่วงบ่ายแก่ๆ คุณชาตรีก็เดินเข้ามาในร้านด้วยท่าทางกระตือรือร้น "มาแล้วครับ!" เขากล่าว "สารวัตรเกรียงไกรมาถึงแล้ว" สมชายรีบลุกขึ้นยืน เขาเดินออกไปนอกร้านพร้อมกับคุณชาตรี รถยนต์คันหนึ่งจอดอยู่หน้าร้าน ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงโปร่ง สวมแว่นตาดำ ใบหน้าคมสันดูฉายแววเฉลียวฉลาด เดินลงมาจากรถ เขาคือสารวัตรเกรียงไกร "สวัสดีครับคุณชาตรี" สารวัตรเกรียงไกรทักทาย "เป็นไงบ้าง" "สวัสดีครับสารวัตร" คุณชาตรีตอบ "นี่คุณสมชาย คนขับแท็กซี่ที่พาคุณนวลกับน้องเอมมา" สารวัตรเกรียงไกรหันมามองสมชาย เขายิ้มให้ "สวัสดีครับคุณสมชาย ผมเกรียงไกรครับ ขอบคุณมากที่ช่วยพวกเขาไว้" "ผมแค่ทำหน้าที่ของผมครับ" สมชายตอบ "ผมดีใจที่พวกเขาปลอดภัย" "ผมรู้เรื่องราวทั้งหมดจากคุณชาตรีแล้ว" สารวัตรเกรียงไกรกล่าว "สถานการณ์ดูจะอันตรายกว่าที่คิด" "คุณทัศน์น่ากลัวมากครับ" สมชายเอ่ยขึ้น "เขาเหมือนจะมีคนของเขาอยู่ทุกที่" "ไม่ต้องห่วงครับ" สารวัตรเกรียงไกรกล่าว "ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง" การมาถึงของสารวัตรเกรียงไกร ทำให้ทุกคนรู้สึกมั่นใจมากขึ้น การช่วยเหลือครั้งใหญ่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น