อรุณีเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่ภาคินเพิ่งสารภาพออกมาให้ดาวฟังอย่างละเอียด น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและไม่เชื่อสายตา ดาวนั่งฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าของเธอฉายแววตกใจไม่แพ้อรุณี "นี่มัน… เรื่องจริงเหรออรุณ" ดาวถามอย่างไม่เชื่อหู "คุณภาคิน… เป็นพ่อของหนูเหรอ" "ไม่รู้สิ ดาว" อรุณีส่ายหน้า "เขาบอกว่าเคยคบกับแม่ แต่ไม่ได้บอกว่าเขาเป็นพ่อของหนู" "แต่… ทำไมเขาถึงมาช่วยเราทำธุรกิจแบบนี้ล่ะ" ดาวขมวดคิ้ว "มันดู… แปลกๆ นะ" "นั่นแหละที่หนูไม่เข้าใจ" อรุณีถอนหายใจ "เขาบอกว่าอยากจะชดเชย… อยากจะช่วยครอบครัวเรา" "ชดเชยอะไร? ชดเชยที่เขาเคยทำร้ายจิตใจแม่เธอ หรือชดเชยที่เขาไม่ได้เป็นพ่อเธอ" ดาวตั้งคำถาม "มันซับซ้อนเกินไปนะอรุณ" "ใช่" อรุณีเห็นด้วย "แล้วเรื่องที่เขาให้ขนมร้านดังมานี่อีก" "อาจจะเป็นแค่การให้กำลังใจก็ได้นะ" ดาวพยายามมองโลกในแง่ดี "เขาก็เป็นคนดีนะ ช่วยเรามาตลอด" "แต่ทำไมต้องมาบอกตอนนี้ล่ะ" อรุณีครุ่นคิด "ตอนที่หนูเริ่มทำธุรกิจของตัวเองพอดี" "บางที… เขาอาจจะอยากให้เรามีกำลังใจในการสู้ต่อ" ดาวเสนอ "เขาคงเห็นว่าเราเหนื่อย" "แต่… ความสัมพันธ์ของเขากับแม่เรามัน… มันเป็นเรื่องส่วนตัวของแม่นะ" อรุณีพูดเสียงอ่อย "หนูไม่รู้ว่าแม่จะรู้สึกยังไงถ้าเกิดรู้เรื่องนี้" "ใช่ๆ อันนี้สำคัญเลย" ดาวพยักหน้า "เราต้องถามแม่ก่อนนะอรุณ" "ถามแม่… แล้วแม่จะว่ายังไง" อรุณีเริ่มกังวล "แม่ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลยนะ" "ก็อาจจะเพราะว่า… มันเป็นเรื่องที่แม่ไม่อยากจำ" ดาวคาดเดา "แต่ยังไงก็ตาม ถ้ามันเกี่ยวกับเรา เราก็ควรจะรู้" "แล้วเรื่องธุรกิจล่ะ" อรุณีเปลี่ยนเรื่อง "ถ้าพี่ภาคินเข้ามาช่วยเรื่องเงินเยอะๆ แบบนี้… มันจะไม่ทำให้หนูรู้สึกว่า… ไม่ได้ทำด้วยตัวเองเหรอ" "ไม่หรอกน่า" ดาวปลอบ "เขาก็แค่ให้คำปรึกษา ให้กำลังใจ แล้วก็ช่วยเรื่องการเงินนิดๆ หน่อยๆ ส่วนเรื่องการทำขนม การขาย การบริการ มันก็ยังเป็นฝีมือเราอยู่ดี" "แต่… มันเหมือนเราพึ่งพาเขามากเกินไป" อรุณีรู้สึกไม่สบายใจ "หนูอยากจะพิสูจน์ตัวเองนะดาว" "เข้าใจๆ" ดาวพยักหน้า "งั้นเรามาตั้งเป้ากันใหม่ไหม? เราจะพยายามทำให้ธุรกิจนี้โตขึ้นให้ได้ โดยไม่ต้องพึ่งพาเงินจากพี่ภาคินมากเกินไป" "เอาอย่างนั้นก็ได้" อรุณียิ้มออกมาเล็กน้อย "อย่างน้อยก็ให้เขาเห็นว่าเราก็ทำได้" ช่วงบ่าย อรุณีกลับมาทำขนมอีกครั้ง เธอพยายามตั้งสมาธิกับการอบคุกกี้เนยสดที่ลูกค้าสั่งไว้หลายออเดอร์ แต่ภาพใบหน้าของภาคิน และคำพูดของเขาก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว "อรุณ!" เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นสายจากภาคิน "คะ พี่ภาคิน" อรุณีรับสายด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่นเครือเล็กน้อย "เธอ… โอเคไหม" ภาคินถามด้วยความเป็นห่วง "พี่ขอโทษนะ ที่ทำให้เธอต้องเจอเรื่องแบบนี้" "ไม่เป็นไรค่ะ" อรุณีตอบ "หนู… แค่ต้องการเวลาทำความเข้าใจ" "พี่รู้" ภาคินถอนหายใจ "ถ้าเธอต้องการอะไร… บอกพี่ได้เสมอนะ" "ค่ะ" อรุณีพยักหน้า "แล้ว… พี่ภาคินคะ" "ว่าไง" "เรื่องของแม่… พี่ภาคินแน่ใจนะคะว่า… แม่เคยคบกับพี่" อรุณีถามอย่างระมัดระวัง ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง "พี่แน่ใจ… มันเป็นเรื่องจริง" "แล้ว… พี่แน่ใจแน่ๆ เหรอคะว่า… พี่ไม่ใช่พ่อของหนู" อรุณีถามคำถามที่คาใจมาตลอด ภาคินนิ่งอึ้งไปนานมาก จนอรุณีคิดว่าเขาจะวางสายไปเสียแล้ว "อรุณ… พี่… พี่ไม่แน่ใจ" คำตอบนั้นทำเอาอรุณีถึงกับนิ่งไป เธอหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างรู้สึกประหลาดใจ "ไม่แน่ใจเหรอคะ" "ตอนนั้น… มันเป็นเรื่องที่วุ่นวายมาก" ภาคินอธิบายเสียงเครือ "แม่ของเธอ… เธอก็ไม่ได้บอกพี่ตรงๆ ว่า… ใครคือพ่อของเธอ" "แล้ว… พี่ไม่เคยสงสัยเลยเหรอคะ" อรุณีถาม "พี่เคยสงสัยนะ" ภาคินยอมรับ "แต่… พี่ก็ตัดสินใจที่จะปล่อยวาง… แล้วก็… เดินหน้าต่อไป" "แล้วทำไม… ทำไมพี่ถึงมาบอกหนูตอนนี้ล่ะคะ" อรุณีถามด้วยความรู้สึกที่หลากหลายผสมปนเป "พี่… พี่ไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย" ภาคินกล่าว "พี่ไม่อยากให้เธอต้องมาเจอเรื่องลำบากเหมือนแม่ของเธอ… แล้วพี่ก็… อยากจะดูแลเธอ" "ดูแล… ในฐานะอะไรคะ" อรุณีถามเสียงสั่น "ในฐานะ… ที่พี่อาจจะเป็นพ่อของเธอ" ภาคินตอบ "หรือ… ในฐานะเพื่อนที่อยากจะเห็นเธอประสบความสำเร็จ" อรุณีหลับตาลง เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนทางแยกที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน "พี่ภาคินคะ… หนูขอเวลาคิดนะคะ" "ได้เลยอรุณ" ภาคินตอบ "พี่เข้าใจ… พี่จะรอ" หลังจากวางสายจากภาคิน อรุณีรู้สึกอ่อนแรง เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ครอบครัวของเธอมีความลับซับซ้อนขนาดนี้เชียวหรือ เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของเธอจะพลิกผันได้มากขนาดนี้ "ดาว!" อรุณีตะโกนเรียกอีกครั้ง "มานี่หน่อยสิ" ดาวรีบเข้ามาหา "เป็นไงบ้าง" "เขา… เขาบอกว่า… เขาไม่แน่ใจว่าเขาเป็นพ่อหนูหรือเปล่า" อรุณีพูดเสียงสั่น ดาวอึ้งไป "อะไรนะ! นี่มัน… พลิกความคาดหมายไปอีกแล้ว" "หนูไม่รู้จะทำยังไงดีแล้วดาว" อรุณีเริ่มมีน้ำตาคลอ "หนูรู้สึกเหมือนกำลังจะเสียสติ" "ไม่เป็นไรนะอรุณ" ดาวเข้ามากอดเธอ "เราจะค่อยๆ แก้ปัญหากันไปนะ" "แต่… ถ้าเกิดเขาเป็นพ่อหนูจริงๆ ล่ะ" อรุณีถาม "แล้วแม่ล่ะ… เขาจะว่ายังไง" "เราต้องคุยกับแม่ก่อนนะ" ดาวเน้นย้ำ "นี่เป็นเรื่องของครอบครัวเธอจริงๆ" "แต่… ถ้าแม่ไม่สบายใจล่ะ" อรุณีถาม "เราค่อยๆ คุยกันนะ" ดาวปลอบ "ตอนนี้… เรามาตั้งสติกันก่อน" ทั้งสองคนนั่งเงียบๆ สักพัก อรุณีพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงของเธอ เธอรู้ว่านี่คือช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดในชีวิต เธอต้องเข้มแข็ง และต้องหาคำตอบให้กับทุกคำถามที่ค้างคาใจ "ดาว" อรุณีพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้น "ฉันว่า… ฉันต้องกลับบ้านไปคุยกับแม่" "ดีเลย" ดาวพยักหน้า "เดี๋ยวฉันจะไปเป็นเพื่อน" "ขอบคุณนะดาว" อรุณียิ้มอย่างอ่อนแรง "เธอคือเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันจริงๆ"