หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว น่านใช้เวลาในแต่ละวันอย่างคุ้มค่า เขาทำงานในออฟฟิศตามปกติ แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความกังวลและความคาดหวัง เขาได้ส่งอีเมลถึงคุณ [ชื่อนักสะสม] เล่าถึงการพูดคุยกับคุณสมชาย และสอบถามถึงความเป็นไปได้ในการปรับเปลี่ยนข้อตกลง แต่จนถึงตอนนี้ เขายังไม่ได้รับการติดต่อกลับ เช้าวันสุดท้ายของสัปดาห์ น่านนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน จ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างเลื่อนลอย เขาพยายามจดจ่อกับงานตรงหน้า แต่ความคิดทั้งหมดกลับวนเวียนอยู่กับโครงการและอนาคตของเขา “พี่น่านคะ” เสียงของมายด์ดังขึ้น “พี่สมชายเรียกหาค่ะ” หัวใจของน่านเต้นรัว เขาไม่แน่ใจว่านี่เป็นสัญญาณที่ดีหรือร้าย แต่เขาก็ลุกขึ้นยืน และเดินไปยังห้องทำงานของคุณสมชาย “เชิญนั่งก่อนน่าน” คุณสมชายผายมือเชิญ “ผมมีข่าวมาแจ้ง” น่านนั่งลงอย่างระมัดระวัง “ครับคุณสมชาย” “ผมได้คุยกับคุณ [ชื่อนักสะสม] แล้ว” คุณสมชายกล่าว “เขาเข้าใจในสถานการณ์ของคุณ และยินดีที่จะปรับเปลี่ยนข้อตกลงให้” น่านอึ้งไปชั่วขณะ “จริงหรือครับ?” “จริง” คุณสมชายยิ้ม “เขาบอกว่า เขาเห็นความตั้งใจของคุณ และเขาอยากให้โครงการนี้สำเร็จ เขาเสนอว่า ในช่วงแรกของการดำเนินโครงการ คุณสามารถเข้ามาทำงานในออฟฟิศได้สัปดาห์ละสามวัน และอีกสองวัน ให้คุณไปทุ่มเทให้กับโครงการได้เต็มที่” “แล้ว…แล้วหลังจากนั้นล่ะครับ?” น่านถามอย่างมีความหวัง “เขาบอกว่า เมื่อโครงการเริ่มเข้าที่เข้าทาง และมีความมั่นคงมากขึ้นแล้ว เขาอาจจะพิจารณาให้คุณลาออกมาดูแลโครงการอย่างเต็มตัวได้” คุณสมชายกล่าว “แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ก็ขึ้นอยู่กับความคืบหน้าของโครงการด้วย” น่านแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ นี่คือทางออกที่ดีที่สุดที่เขาเคยคาดหวังไว้ “ขอบคุณมากครับคุณสมชาย” เขาเอ่ยออกมาเสียงสั่นเครือ “ผมไม่รู้จะขอบคุณยังไงดี” “ผมดีใจที่ผมพอจะช่วยอะไรคุณได้บ้าง” คุณสมชายตบบ่าของน่าน “ผมรู้ว่าคุณเป็นคนมีความรับผิดชอบ และผมเชื่อว่าคุณจะสามารถจัดการทุกอย่างได้” “ผมจะทำอย่างเต็มที่ครับคุณสมชาย” น่านกล่าว “ผมจะไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอน” หลังจากออกจากห้องทำงานหัวหน้า น่านแทบจะวิ่งกลับมาที่โต๊ะทำงานของเขา เขาคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมา โทรหาคุณ [ชื่อนักสะสม] ทันที “สวัสดีครับคุณ [ชื่อนักสะสม] ผมน่านเองครับ” น่านเอ่ย “ผมได้รับข่าวจากคุณสมชายแล้วครับ ขอบคุณมากจริงๆ ครับ” “ยินดีด้วยนะครับคุณน่าน” เสียงของคุณ [ชื่อนักสะสม] ดังมาจากปลายสาย “ผมดีใจที่สามารถช่วยเหลือคุณได้” “ผมจะรักษาคำพูด และจะทำให้โครงการนี้ประสบความสำเร็จให้ได้ครับ” น่านกล่าวอย่างหนักแน่น “ผมเชื่อในตัวคุณ” นักสะสมตอบ “แล้วเมื่อไหร่คุณจะเริ่มทำงานจริงจังกับโครงการนี้ได้?” “ผมขอเคลียร์งานบางส่วนที่ออฟฟิศให้เรียบร้อยก่อนครับ” น่านตอบ “แล้วผมจะเริ่มทันทีหลังจากนั้นครับ” “ดีมาก” นักสะสมกล่าว “ผมจะรอคอยความสำเร็จของโครงการนี้” หลังจากวางสายโทรศัพท์ น่านหันไปมองมายด์ที่กำลังนั่งทำงานอยู่ “มายด์” เขาเรียก “เราทำได้แล้ว” มายด์หันมามองน่านด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความยินดี “จริงเหรอคะพี่น่าน!” “จริง” น่านยิ้มกว้าง “คุณ [ชื่อนักสะสม] ยอมปรับเปลี่ยนข้อตกลงให้แล้ว ฉันจะได้ทำงานที่นี่สามวันต่อสัปดาห์ และอีกสองวันจะไปทุ่มเทให้กับโครงการ” มายด์กระโดดเข้ามากอดน่านอย่างดีใจ “หนูดีใจด้วยนะคะพี่น่าน! หนูรู้ว่าพี่ต้องทำได้!” “ขอบคุณนะมายด์” น่านกอดตอบ “ถ้าไม่มีเธอ ฉันคงทำไม่ได้ขนาดนี้” “ไม่เป็นไรค่ะพี่น่าน” มายด์ยิ้ม “นี่คือจุดเริ่มต้นของความฝันของพี่น่านแล้วนะคะ” น่านมองไปที่หน้าต่าง ดวงตาเป็นประกาย เขารู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ยังมีอุปสรรคอีกมากมายรออยู่ข้างหน้า แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน ความฝันที่เคยมองว่าห่างไกล ตอนนี้กลับใกล้เข้ามาทุกขณะ เขาพร้อมแล้วที่จะก้าวเดินต่อไปบนเส้นทางสายศิลปะและชุมชน ด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังและความมุ่งมั่น “ต่อไป เราจะเริ่มลงมือทำกันจริงๆ แล้วนะมายด์” น่านกล่าว “เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ” “พร้อมเสมอค่ะพี่น่าน!” มายด์ตอบรับอย่างกระตือรือร้น ทั้งสองยิ้มให้กัน พวกเขารู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้จะไม่ง่าย แต่พวกเขาก็พร้อมแล้วที่จะสร้างสรรค์ ‘สีสันแห่งชุมชน’ ให้เกิดขึ้นจริง.