เช้าวันรุ่งขึ้น อากาศแจ่มใส แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงมายังสวนมะม่วงของบ้านไร่ กลิ่นหอมหวานของมะม่วงสุกอบอวลไปทั่วบริเวณ สมชายและครอบครัวช่วยกันเตรียมอุปกรณ์สำหรับการเก็บเกี่ยว “วันนี้เราจะเก็บมะม่วงพันธุ์น้ำดอกไม้กับอกร่องนะ” คุณตาบุญมีบอก “พวกนี้สุกกำลังดีเลย” “หนูอยากช่วยค่ะคุณตา” หน่อยอาสา “ดีเลย” คุณตาบุญมีกล่าว “เราจะได้มีคนช่วยงานเยอะๆ” พ่อกับแม่ของสมชายก็ดูจะตื่นเต้นกับการเก็บมะม่วงเช่นกัน พวกท่านไม่ค่อยได้มีโอกาสมาสัมผัสชีวิตแบบนี้บ่อยนัก “ต้องใช้ตะกร้าด้วยนะ” แม่ของสมชายบอก “จะได้ขนมะม่วงง่ายๆ” “นี่ครับแม่” สมชายยื่นตะกร้าใบใหญ่ให้ “ขอบใจจ้ะ” แม่ของสมชายยิ้ม “ดีใจจังที่ได้ทำอะไรแบบนี้ด้วยกัน” สมชายหยิบกรรไกรตัดกิ่ง และตะกร้าใบเล็กสำหรับใส่ผลมะม่วงที่เก็บได้ เขาเริ่มปีนขึ้นไปบนต้นมะม่วงต้นแรก “ระวังนะลูก” พ่อของสมชายเตือน “ผมระวังครับ” สมชายตอบ เขารู้สึกคุ้นเคยกับการปีนต้นไม้ แต่ครั้งนี้มันให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป มันคือความสุขจากการได้ทำอะไรร่วมกับครอบครัว เขาค่อยๆ ใช้กรรไกรตัดก้านมะม่วงทีละผล ส่งลงไปให้หน่อยและแม่ที่รออยู่ข้างล่าง “ลูกใหญ่จัง” หน่อยร้องทัก เมื่อเห็นมะม่วงลูกหนึ่งที่สมชายส่งลงมา “ใช่” แม่ของสมชายเสริม “สวยๆ ทั้งนั้นเลย” พ่อของสมชายช่วยคุณตาบุญมีเก็บมะม่วงที่อยู่ไม่สูงมากนัก การทำงานเป็นไปอย่างราบรื่น เสียงหัวเราะและบทสนทนา ดังเป็นระยะ “คิดถึงบรรยากาศแบบนี้จัง” พ่อของสมชายกล่าว “ตอนเด็กๆ ผมก็ชอบมาช่วยพ่อแม่เก็บผลไม้” “จริงๆ ครับ” สมชายตอบ “ผมเองก็จำได้รางๆ” “ดีนะที่ได้กลับมา” แม่ของสมชายกล่าว “เราจะได้มีความทรงจำดีๆ ด้วยกันอีก” คุณยายมาลีนำน้ำหวานเย็นชื่นใจมาเสิร์ฟให้ทุกคน “เหนื่อยกันไหม” คุณยายมาลีถาม “ไม่เหนื่อยเลยค่ะคุณยาย” หน่อยตอบ “สนุกดีค่ะ” “ดีแล้ว” คุณยายมาลีหัวเราะ “กินมะม่วงกันก่อนนะ” ทุกคนหยุดพักจากการเก็บเกี่ยว ชิมมะม่วงหวานหอมที่เพิ่งเก็บมาใหม่ๆ “อร่อยมากเลยค่ะคุณยาย” แม่ของสมชายเอ่ยชม “หวานชื่นใจจริงๆ” “นี่แหละของดีบ้านเรา” คุณตาบุญมีกล่าวอย่างภาคภูมิใจ หลังจากพักผ่อนสักครู่ ทุกคนก็กลับไปเก็บมะม่วงต่อ สมชายสังเกตเห็นว่าพ่อกับแม่ของเขามีความสุขกับการทำกิจกรรมนี้ พวกท่านหัวเราะ พูดคุย และช่วยกันอย่างแข็งขัน “เราจะเอามะม่วงกลับกรุงเทพฯ ไปให้เพื่อนๆ ชิมด้วยนะ” แม่ของสมชายบอก “ดีเลยครับแม่” สมชายตอบ “จะได้แบ่งปันความสุข” เมื่อถึงช่วงบ่าย มะม่วงที่ต้องการก็ถูกเก็บเกี่ยวจนหมด เหลือเพียงกองมะม่วงสุกสีเหลืองทองอร่ามที่รอการคัดแยก “เราจะแยกมะม่วงไว้กินที่นี่ส่วนหนึ่ง” คุณตาบุญมีกล่าว “ส่วนที่เหลือจะเอาไปขายที่ตลาด” “แล้วที่เหลือจะให้พวกเราเอาไปเป็นของฝาก” คุณยายมาลีเสริม “จะได้เอาไปแบ่งเพื่อนๆ ที่กรุงเทพฯ” “ขอบคุณมากครับคุณตา คุณยาย” แม่ของสมชายกล่าวด้วยความซาบซึ้ง “ไม่เป็นไรหรอก” คุณตาบุญมีตอบ “เห็นพวกหลานๆ มีความสุข เราก็สุขใจแล้ว” สมชายช่วยพ่อแม่ของเขาคัดแยกมะม่วงสวยๆ ใส่กล่องอย่างตั้งใจ เขาเลือกมะม่วงที่ลูกใหญ่และสวยที่สุดสำหรับเป็นของฝาก “ลูกนี้สวยดี” แม่ของสมชายหยิบมะม่วงลูกหนึ่งขึ้นมา “ให้สมชายนะ” “ขอบคุณครับแม่” สมชายยิ้มรับ “นี่ก็ของหนู” คุณยายมาลีหยิบมะม่วงลูกงามอีกสองสามลูกยื่นให้หน่อย “เอาไปกินนะ” “ขอบคุณค่ะคุณยาย” หน่อยรับมาด้วยรอยยิ้ม ช่วงเย็น ก่อนที่พ่อแม่ของสมชายจะเดินทางกลับ พวกเขาได้ช่วยกันแพ็คของฝากอย่างพิถีพิถัน “เราจะซื้อของฝากคุณตาคุณยายไปด้วยนะ” แม่ของสมชายบอก “จะได้ตอบแทนน้ำใจ” “ไม่ต้องหรอก” คุณตาบุญมีกล่าว “แค่พวกหลานๆ มาเยี่ยมก็ดีใจแล้ว” “แต่เราอยากตอบแทนครับคุณตา” พ่อของสมชายยืนยัน ในที่สุด พ่อแม่ของสมชายก็ได้ซื้อของขวัญเล็กๆ น้อยๆ เป็นเครื่องใช้ไฟฟ้า และเสื้อผ้าให้กับคุณตาคุณยาย “ขอบคุณมากนะ” คุณยายมาลีกล่าว “พอดีเลย กะว่าอันเก่าจะเสียอยู่แล้ว” ขณะที่กำลังแพ็คของ สมชายก็เดินเข้ามาหาพ่อแม่ของเขา “พ่อ แม่” เขาเรียก “ว่าไงลูก” พ่อของสมชายตอบ “ผม... ผมอยากจะขอโทษอีกครั้ง” สมชายกล่าว “สำหรับทุกอย่างที่ผมเคยทำ” พ่อกับแม่ของสมชายมองหน้าลูกชายด้วยความตื้นตัน “ไม่เป็นไรแล้วลูก” แม่ของสมชายกล่าว “เราให้อภัยแล้ว” “เราก็อยากขอโทษเหมือนกันนะ” พ่อของสมชายเสริม “ที่เราเคยทำผิดพลาดไป” “ผมเข้าใจครับ” สมชายตอบ “ผมรักพ่อนะครับ” “พ่อก็รักลูก” พ่อของสมชายกล่าว เสียงสั่นเครือ “แม่ก็รักลูกนะ” แม่ของสมชายกล่าว พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ทั้งสามคนโอบกอดกันอย่างอบอุ่น สมชายรู้สึกถึงความรู้สึกที่ถูกปลดปล่อย ความเจ็บปวดและความขุ่นเคืองที่เคยมี เริ่มจางหายไป เหลือไว้เพียงความรักและความเข้าใจ “พรุ่งนี้เราจะเดินทางกลับแล้วนะ” แม่ของสมชายบอก “ถ้ามีอะไรก็โทรมานะ” “ครับแม่” สมชายตอบ “ผมจะโทรหาบ่อยๆ” ก่อนที่พ่อแม่ของสมชายจะออกเดินทาง เขาก็ได้หอมแก้มคุณตาคุณยายคนละที “ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะครับ” พ่อของสมชายกล่าว “จะรีบกลับมาอีกนะครับ” “เดินทางปลอดภัยนะ” คุณตาบุญมีกล่าวอวยพร เมื่อรถของพ่อแม่สมชายขับออกไป สมชายก็มองตามไปจนลับตา เขารู้สึกใจหายเล็กน้อย แต่ก็มีความสุขที่ได้เห็นพวกท่านกลับไปด้วยรอยยิ้ม “เป็นไงบ้าง” หน่อยถาม ขณะที่เดินเข้ามาประคองแขนเขา “ดีขึ้นเยอะเลย” สมชายตอบ “ขอบคุณนะหน่อย ที่อยู่ตรงนี้” “ไม่เป็นไรนะ” หน่อยยิ้ม “เราจะอยู่ข้างๆ ตลอดไป” สมชายหันไปมองคุณตาคุณยายที่กำลังยิ้มให้เขา เขารู้สึกถึงความอบอุ่นและความรักที่รายล้อมอยู่ เขาพร้อมแล้วที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่