หลังจากพ่อแม่ของสมชายเดินทางกลับไป บรรยากาศที่บ้านไร่ก็ค่อยๆ กลับสู่ความสงบอีกครั้ง แต่เป็นความสงบที่เปี่ยมไปด้วยความสุข สมชายรู้สึกว่าเขากลับมาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวอย่างสมบูรณ์อีกครั้ง “เป็นไงบ้าง” คุณตาบุญมีถามสมชาย ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งพักผ่อนใต้ต้นมะขามยามบ่าย “รู้สึกดีขึ้นไหม” “ดีขึ้นมากเลยครับคุณตา” สมชายตอบ “เหมือนได้ปลดปล่อยอะไรบางอย่างไป” “นั่นแหละดีแล้ว” คุณตาบุญมีกล่าว “บางทีการได้กลับมาอยู่กับธรรมชาติ มันก็ช่วยเยียวยาจิตใจได้นะ” “จริงครับ” สมชายพยักหน้า “ที่นี่ทำให้ผมรู้สึกสงบ” หน่อยที่กำลังช่วยคุณยายมาลีรดน้ำต้นไม้ ก็เดินเข้ามาหา “วันนี้อากาศดีจังเลยค่ะ” หน่อยกล่าว “อยากเดินเล่นในสวนสักหน่อย” “ดีเลย” คุณยายมาลีบอก “ไปกันเลย” สมชายลุกขึ้นยืน “ผมไปด้วยนะครับ” ทั้งสามคนเดินลัดเลาะไปตามทางเดินในสวน บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเขียวขจี เสียงนกร้องขับขาน และกลิ่นหอมของดอกไม้ “ที่นี่มีต้นอะไรบ้างคะคุณตา” หน่อยถาม “ก็มีมะพร้าวน้ำหอม มะม่วง กล้วย” คุณตาบุญมีไล่ไปเรื่อยๆ “แล้วก็มีผักสวนครัวที่ยายแกปลูกไว้” “ปลูกเอง ทานเอง ดีจังเลยค่ะ” หน่อยกล่าว “ใช่” สมชายเสริม “ผมชอบที่นี่ตรงที่ทุกอย่างมันดูเรียบง่าย แต่มีความสุข” “นั่นแหละชีวิต” คุณตาบุญมีกล่าว “เราไม่ต้องมีอะไรมากมาย แค่พอเพียง มีความสุขกับสิ่งที่มี” พวกเขาเดินไปจนถึงริมลำธารเล็กๆ ที่ไหลผ่านท้ายสวน “น้ำใสจังเลยค่ะ” หน่อยกล่าว “น่าลงไปเล่น” “น้ำเย็นนะ” คุณยายมาลีเตือน “อย่าเล่นนานล่ะ” สมชายยื่นมือไปสัมผัสกระแสน้ำที่เย็นสดชื่น เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามที่สะท้อนลงมาบนผิวน้ำ “ผมรู้สึกเหมือนได้กลับมาเป็นเด็กอีกครั้ง” สมชายกล่าว “ดีแล้ว” คุณยายมาลีพูด “บางทีการได้ปลดปล่อยความเป็นเด็กในตัวเรา มันก็ช่วยให้เรามีความสุขนะ” พวกเขาใช้เวลาช่วงบ่ายเดินเล่นในสวน พูดคุยกันอย่างออกรส สมชายเล่าเรื่องราวต่างๆ ที่เขาได้เรียนรู้จากการใช้ชีวิตในกรุงเทพฯ ให้คุณตาคุณยายและหน่อยฟัง “ผมได้เรียนรู้วิธีการจัดการเวลา” สมชายกล่าว “แล้วก็วิธีทำงานร่วมกับคนอื่น” “เก่งมากเลย” คุณตาบุญมีชม “แสดงว่าเราเอาจริงนะ” “ผมพยายามครับ” สมชายตอบ “ผมอยากจะพิสูจน์ตัวเอง” “เราเชื่อว่าสมชายทำได้” คุณยายมาลีกล่าว “เราเห็นความตั้งใจของหลานเสมอ” เมื่อกลับมาถึงบ้าน สมชายก็อาสาช่วยคุณตาคุณยายขนผลผลิตทางการเกษตรที่เหลือจากการคัดแยกเมื่อวาน “เดี๋ยวผมช่วยครับ” สมชายกล่าว “จะได้เสร็จเร็วๆ” “ดีเลย” คุณตาบุญมีกล่าว “จะได้รีบไปตลาด” พวกเขาช่วยกันขนมะม่วงและผักต่างๆ ขึ้นรถเข็น เตรียมนำไปขายที่ตลาดในหมู่บ้าน “แล้วผมจะไปเป็นเพื่อนนะครับ” หน่อยบอก “ไปสิ” สมชายยิ้ม “จะได้มีเพื่อนไปด้วย” การไปตลาดของสมชายกับคุณตาคุณยายในครั้งนี้ ให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป เขาไม่ได้รู้สึกกดดันหรืออึดอัดเหมือนเคย เขารู้สึกภูมิใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของการทำงานนี้ “มะม่วงร้านนี้สวยจัง” ลูกค้าคนหนึ่งกล่าว ขณะที่กำลังเลือกซื้อมะม่วง “ใช่ครับ” สมชายตอบ “เราเพิ่งเก็บมาสดๆ เลย” เขาพูดคุยกับลูกค้าอย่างคล่องแคล่ว ไม่ประหม่าเหมือนเมื่อก่อน “สมชายโตขึ้นเยอะเลยนะ” คุณตาบุญมีพูดกับคุณยายมาลีเบาๆ “มีความมั่นใจมากขึ้น” “นั่นสิ” คุณยายมาลีตอบ “ดีใจจริงๆ” หน่อยที่ยืนอยู่ไม่ไกล ก็ยิ้มให้กับสมชาย เธอเห็นพัฒนาการของเขา และดีใจที่เขาได้กลับมาเป็นคนเดิมที่สดใส หลังจากขายของหมดแล้ว พวกเขาก็เดินทางกลับบ้าน “วันนี้ได้เงินเยอะเลยนะ” คุณตาบุญมีกล่าวอย่างพอใจ “ใช่ครับ” สมชายตอบ “เพราะเราช่วยกัน” “เราต้องขอบคุณสมชายนะ” คุณยายมาลีกล่าว “ถ้าไม่มีสมชาย วันนี้เราคงเหนื่อยแย่” “ผมยินดีครับคุณยาย” สมชายตอบ “แล้วก็ดีใจที่ได้มาอยู่กับทุกคน” ช่วงบ่าย สมชายก็ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเดินเล่นในสวนกับหน่อย เขาชวนหน่อยไปเก็บดอกไม้มาจัดใส่แจกัน “เราจะได้มีดอกไม้สวยๆ ไว้มอง” สมชายบอก “ดีเลย” หน่อยตอบ “จะได้สดชื่น” พวกเขาช่วยกันเลือกดอกไม้สีสันสดใส แล้วนำกลับมาจัดใส่แจกันที่บ้าน “สวยจัง” คุณยายมาลีกล่าวชม “ขอบใจนะ” “ไม่เป็นไรค่ะคุณยาย” สมชายตอบ “หนูชอบค่ะ” สมชายรู้สึกว่าชีวิตที่บ้านไร่แห่งนี้ ได้มอบการเยียวยาที่แท้จริงให้กับเขา การได้อยู่ใกล้ชิดธรรมชาติ การได้ใช้เวลากับครอบครัว และการได้มีหน่อยคอยสนับสนุน ทำให้เขารู้สึกเข้มแข็งและมีความสุข “ผมคิดว่าผมพร้อมแล้วนะ” สมชายกล่าวกับหน่อย ขณะที่ทั้งสองนั่งมองพระอาทิตย์ตกดิน “พร้อมสำหรับอะไรคะ” หน่อยถาม “พร้อมที่จะกลับไปเผชิญหน้ากับชีวิตที่กรุงเทพฯ อย่างเต็มที่” สมชายตอบ “พร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่จริงๆ” หน่อยยิ้มและจับมือสมชาย “ฉันดีใจนะ” สมชายหันไปมองคุณตาคุณยายที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ เขารู้สึกขอบคุณพวกเขาจากหัวใจ “ผมอยากขอบคุณคุณตา คุณยายมากครับ” สมชายกล่าว “ที่ทำให้ผมได้กลับมาเข้มแข็งอีกครั้ง” คุณตาบุญมีและคุณยายมาลียิ้มให้เขา “ไม่เป็นไรหรอก” คุณตาบุญมีกล่าว “นี่คือบ้านของเรานะ” สมชายรู้ดีว่า เขาจะไม่มีวันลืมช่วงเวลาที่บ้านไร่แห่งนี้ การเยียวยาด้วยธรรมชาติและอ้อมกอดของครอบครัว จะเป็นพลังสำคัญให้เขาเดินหน้าต่อไป