"ปัญหาใหญ่เรื่องอะไรคะ" เสียงของพิณรดาเต็มไปด้วยความกังวล "คุณภาคินเกิดอะไรขึ้น" "แม่ของผม... ท่านไม่ยอมรับคุณเลย" ภาคินถอนหายใจ "ท่านกลัวว่าคุณจะมาหลอกใช้ผม" "หนู... หนูพอจะเดาได้ค่ะ" พิณรดาตอบเสียงเบา "แต่คุณแม่ของคุณท่านก็แค่เป็นห่วงคุณ" "ผมรู้" ภาคินกล่าว "แต่ผมไม่รู้จะทำยังไงให้ท่านเข้าใจได้" "ลองให้คุณย่าของคุณช่วยพูดดูไหมคะ" พิณรดาเสนอ "ท่านดูจะเข้าใจคุณภาคินนะคะ" "คุณย่าของผม... ท่านอาจจะช่วยได้" ภาคินครุ่นคิด "แต่ท่านก็คงมีปัญหาในการพูดคุยกับแม่ของผมเหมือนกัน" "แล้ว... แล้วเรื่องที่น้าของหนูโทรมาบอกล่ะคะ" พิณรดาถาม "หนูก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน" "คุณน้าของคุณพูดถึงเรื่องอะไร" ภาคินถาม "ท่านเตือนให้หนูระวังตัวค่ะ" พิณรดาอธิบาย "บอกว่าพวกอัศวเมธาอาจจะใช้หนูเป็นข้ออ้างในการเข้ามาแทรกแซงธุรกิจ" ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง "ผมไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องมันจะซับซ้อนขนาดนี้" "หนูก็เหมือนกันค่ะ" พิณรดาตอบ "เหมือนกับว่าเราสองคนพยายามจะสร้างสะพาน แต่คนอื่นกลับพยายามจะทุบทำลายมัน" "เราต้องไม่ยอมแพ้" ภาคินกล่าวเสียงหนักแน่น "เราจะหาทางของเราเอง" "แต่จะหาทางไหนคะ" พิณรถาถามอย่างสิ้นหวัง "ผมจะลองคุยกับท่านปู่ของผมอีกครั้ง" ภาคินตัดสินใจ "ท่านอาจจะมีวิธีจัดการกับแม่ของผมได้" "แล้วหนูล่ะคะ หนูควรจะทำยังไง" พิณรถาถาม "คุณอยู่กับคุณย่าของคุณไปก่อนนะ" ภาคินกล่าว "แล้วก็พยายามทำให้ท่านเข้าใจ... ว่าเราไม่ได้ต้องการทำร้ายใคร" "หนูจะพยายามค่ะ" พิณรดาตอบ วันรุ่งขึ้น ภาคินได้เข้าพบท่านปู่ของเขา เพื่อขอคำปรึกษาเกี่ยวกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น "ท่านปู่ครับ ผมมีเรื่องที่อยากจะขอคำแนะนำ" ภาคินเอ่ยขึ้นหลังจากที่ได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ท่านปู่ฟัง ท่านปู่ของภาคินนั่งฟังอย่างตั้งใจ สีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาฉายแววครุ่นคิด "แม่ของแก... เป็นคนหัวแข็งนะ" ท่านปู่กล่าว "แต่แม่ของแกก็รักแกมากเหมือนกัน" "ผมรู้ครับท่านปู่" ภาคินตอบ "แต่ผมกลัวว่าความรักของท่าน... จะกลายเป็นสิ่งทำร้ายผมและพิณรดา" "ความกลัวเป็นเรื่องปกติ" ท่านปู่กล่าว "โดยเฉพาะเมื่อมันเกี่ยวกับธุรกิจและความปลอดภัยของครอบครัว" "แต่ผมไม่คิดว่าตระกูลพิพัฒนกุลจะคิดร้ายกับพวกเรานะครับ" ภาคินกล่าว "อย่างน้อยก็พิณรดา" "อดีตมันก็เป็นอดีต" ท่านปู่ถอนหายใจ "แต่บางครั้ง... รอยแผลเก่าๆ มันก็ยากที่จะลืมเลือน" "แล้วผมควรจะทำยังไงดีครับ" ภาคินถาม "แกต้องแสดงให้แม่ของแกเห็น... ว่าแกเลือกได้" ท่านปู่กล่าว "ว่าแกสามารถตัดสินใจด้วยตัวเองได้" "แสดงให้ท่านเห็น... อย่างไรครับ" "พิสูจน์ให้ท่านเห็นว่า... แกกับพิณรดา... สามารถเป็นกำลังสำคัญให้กับตระกูลของเราได้" ท่านปู่กล่าว "ไม่ใช่เป็นภาระ" "ผมไม่เข้าใจครับ" ภาคินกล่าว "ก็คือ... ทำให้แม่ของแกเห็นว่า... การที่แกแต่งงานกับพิณรดา... มันไม่ใช่แค่เรื่องของความรัก... แต่มันคือการรวมพลัง" ท่านปู่กล่าว "เป็นการเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับตระกูลเรา" ภาคินเริ่มเข้าใจสิ่งที่ท่านปู่ต้องการจะสื่อ "ท่านหมายถึง... การสร้างความร่วมมือระหว่างสองตระกูล... ในรูปแบบใหม่ใช่ไหมครับ" "ถูกเผง" ท่านปู่ยิ้ม "แทนที่จะเป็นศัตรูกัน... พวกแกอาจจะเป็นพันธมิตรที่ดีต่อกันก็ได้... ถ้าแกทำให้แม่ของแกเชื่อ" "ผมจะลองดูครับท่านปู่" ภาคินกล่าวอย่างมีความหวัง "แล้วก็... เรื่องที่คุณน้าของพิณรดาพูดถึง..." ท่านปู่กล่าวต่อ "แกก็ต้องระวัง" "ผมจะระวังครับ" ภาคินรับคำ ในขณะเดียวกัน พิณรดาเองก็พยายามอย่างเต็มที่ที่จะทำให้คุณย่าของเธอเข้าใจสถานการณ์ "คุณย่าคะ" พิณรดาเริ่มบทสนทนาหลังจากที่ทั้งสองคนได้นั่งทานน้ำชาด้วยกัน "หนูอยากจะขอโทษที่คุณย่าต้องมาเจอเรื่องยุ่งยากเพราะหนู" "ไม่เป็นไรหรอกลูก" คุณย่าของพิณดากล่าว "คุณย่าเข้าใจว่าหนูรักของหนู" "แต่... คุณแม่ของคุณภาคินท่านไม่ยอมรับหนูเลยค่ะ" พิณรดากล่าว "ท่านกลัวว่าหนูจะทำให้คุณภาคินเดือดร้อน" คุณย่าของพิณดาถอนหายใจ "มันก็เป็นเรื่องธรรมดาของคนเป็นแม่นะลูก" "หนูก็เข้าใจค่ะ" พิณรดาตอบ "แต่หนูอยากให้คุณย่าช่วยหนู" "ช่วยอะไรล่ะลูก" "ช่วยอธิบายให้คุณแม่ของคุณภาคินฟัง... ว่าหนูไม่ใช่คนไม่ดี... แล้วหนูก็ไม่ได้คิดจะทำร้ายใคร" พิณรดาอ้อนวอน "หนูอยากให้ทุกอย่างมันดีขึ้นจริงๆ ค่ะ" คุณย่าของพิณดามองหลานสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร "คุณย่าจะพยายามนะลูก" "ขอบคุณค่ะคุณย่า" พิณรดาบอก "แล้วก็... หนูอยากจะขออนุญาตคุณย่า... ไปคุยกับคุณแม่ของคุณภาคินโดยตรงค่ะ" คุณย่าของพิณดาแปลกใจเล็กน้อย "ไปคุยกับเขาเลยเหรอ" "ค่ะ" พิณรดาตอบด้วยความมุ่งมั่น "หนูคิดว่าหนูควรจะเผชิญหน้ากับปัญหาด้วยตัวเอง... หนูไม่อยากให้ใครต้องมาลำบากเพราะหนู" คุณย่าของพิณดาพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า "ก็ได้... ถ้าหลานอยากจะลอง" "หนูจะขอความช่วยเหลือจากคุณภาคินนะคะ" พิณรดากล่าว "เราจะไปพร้อมกัน" "ดีแล้วล่ะ" คุณย่าของพิณดากล่าว "การจับมือกัน... อาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด" หลังจากนั้นไม่นาน ภาคินก็ได้รับโทรศัพท์จากพิณรดา "คุณภาคินคะ หนูมีเรื่องอยากจะขอความช่วยเหลือค่ะ" "ว่ามาเลยครับ" ภาคินตอบด้วยน้ำเสียงที่กลับมามีความหวัง "หนูอยากจะไปคุยกับคุณแม่ของคุณภาคินค่ะ" พิณรดาบอก "หนูอยากจะลองอธิบายด้วยตัวเอง" ภาคินดีใจมากที่พิณรดาตัดสินใจเช่นนั้น "แน่นอนครับ ผมจะพาคุณไป" "ขอบคุณนะคะ" พิณรดาตอบ "แล้ว... หนูจะรอคุณภาคินนะคะ" การตัดสินใจของพิณรดาในการเผชิญหน้ากับมารดาของภาคิน ถือเป็นก้าวสำคัญและเสี่ยงอันตราย แต่ก็เป็นก้าวที่จำเป็น เธอรู้ดีว่าหากเธอไม่ทำอะไรเลย ปัญหาทั้งหมดนี้ก็อาจจะไม่มีวันคลี่คลาย ภาคินเองก็รู้สึกตื่นเต้นและกังวลไปพร้อมๆ กัน เขาเชื่อมั่นในตัวพิณรดา แต่เขาก็รู้ดีว่ามารดาของเขาไม่ใช่คนที่จะยอมอ่อนข้อได้ง่ายๆ ความช่วยเหลือที่ไม่คาดฝันจากท่านปู่ของภาคิน และความกล้าหาญของพิณรดา อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่... หรืออาจจะเป็นเพียงการปูทางไปสู่พายุที่รุนแรงกว่าเดิม