การนัดหมายกับมารดาของภาคินถูกกำหนดขึ้นในวันรุ่งขึ้น ภาคินเลือกที่จะนัดพบกันที่บ้านของเขาเอง เพื่อให้บรรยากาศดูเป็นส่วนตัวและผ่อนคลายมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ "คุณแน่ใจนะว่าพร้อม" ภาคินถามพิณรดาขณะที่พวกเขากำลังเดินทางไปบ้านของเขา "หนูไม่แน่ใจค่ะ" พิณรดาตอบตามตรง "แต่หนูคิดว่าหนูต้องทำ" "ผมอยู่ข้างคุณเสมอ" ภาคินจับมือเธอไว้แน่น "ถ้ามีอะไร... บอกผมนะ" "ขอบคุณค่ะ" พิณรดายิ้มให้เขา เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความกังวลแต่ก็แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว เมื่อมาถึงบ้าน ภาคินและพิณรดาพบว่ามารดาของภาคินรออยู่ที่ห้องรับแขกแล้ว เธอมีสีหน้าเรียบเฉย แต่พิณรดาสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ "สวัสดีครับคุณแม่" ภาคินทักทาย "สวัสดีค่ะ" มารดาของภาคินตอบรับ โดยที่สายตาจับจ้องไปที่พิณรดา พิณรดาก้มศีรษะลงเล็กน้อย "สวัสดีค่ะคุณแม่" บทสนทนาเริ่มต้นขึ้นด้วยความอึดอัด ภาคินพยายามหาจังหวะที่จะเริ่มพูด แต่ดูเหมือนว่ามารดาของเขาจะตั้งใจตัดบท "ภาคิน... แม่คิดว่าเรามีเรื่องสำคัญที่จะต้องคุยกัน" มารดาของภาคินกล่าว "โดยที่... พิณรดาอาจจะไม่ต้องเข้ามาเกี่ยวข้อง" "คุณแม่ครับ... พิณรดาคือภรรยาของผม" ภาคินกล่าวเสียงหนักแน่น "เรื่องของผม... ก็คือเรื่องของเธอ" มารดาของภาคินถอนหายใจ "แม่ก็แค่ไม่อยากให้เธอต้องมาเจอเรื่องที่ไม่สบายใจ" "หนูไม่เป็นไรค่ะ" พิณรดาเอ่ยขึ้น "หนูอยากจะพูดค่ะ" มารดาของภาคินหันมามองพิณรดาอย่างพิจารณา "คุณคิดว่าคุณจะพูดอะไรได้บ้าง" "หนูอยากจะขอโทษคุณแม่ค่ะ" พิณรดาเริ่มพูด "ที่ทำให้คุณแม่เป็นห่วง... ที่ทำให้คุณภาคินต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบาก" "แม่ไม่ได้เป็นห่วงภาคินคนเดียว" มารดาของภาคินกล่าว "แม่เป็นห่วงตระกูลของเราด้วย" "หนูเข้าใจค่ะ" พิณรดาตอบ "แต่หนูอยากจะให้คุณแม่ลองมองหนู... ในมุมมองอื่นบ้าง" "มุมมองอื่นอย่างไหน" "หนูรักคุณภาคินจริงๆ ค่ะ" พิณรดาเอ่ยเสียงจริงจัง "หนูไม่ได้ต้องการอะไรจากเขา... หรือจากตระกูลของคุณ" "คำพูดของคุณ... ฟังดูดี" มารดาของภาคินกล่าว "แต่เราก็เห็นมาเยอะแล้ว... คนที่ปากหวานก้นเปรี้ยว" "หนูเข้าใจว่าคุณแม่คงไม่เชื่อหนูในตอนนี้" พิณรดาพูดต่อ "แต่หนูอยากจะขอโอกาส... ให้หนูได้พิสูจน์ตัวเอง" "พิสูจน์ตัวเองอย่างไร" "ให้หนูได้ช่วยคุณภาคิน... ในการทำงาน" พิณรดาเสนอ "ให้หนูได้แสดงให้คุณแม่เห็นว่า... หนูก็มีความสามารถ... แล้วก็สามารถเป็นกำลังสำคัญให้กับตระกูลของคุณได้" ภาคินมองพิณรดาด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เคยคิดว่าเธอจะเสนอเรื่องนี้ มารดาของภาคินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "คุณคิดว่าคุณจะทำได้เหรอ" "หนูคิดว่าหนูทำได้ค่ะ" พิณรดาตอบ "หนูพร้อมที่จะเรียนรู้... แล้วก็พร้อมที่จะทำงานหนัก" "แต่... ธุรกิจของตระกูลเรามันซับซ้อนนะ" มารดาของภาคินกล่าว "หนูรู้ค่ะ" พิณรดาพยักหน้า "แต่คุณภาคินก็จะคอยแนะนำหนู" ภาคินเสริมขึ้น "ใช่ครับคุณแม่ พิณรดาเขาฉลาด... แล้วก็เรียนรู้เร็ว" มารดาของภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเธอดูอ่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงฉายแววความไม่แน่ใจ "แม่... ยังไม่ไว้ใจคุณ" เธอกล่าวในที่สุด "แต่... ถ้าคุณภาคินยืนยัน... แม่ก็จะให้โอกาสคุณ" "โอกาสอะไรเหรอคะ" พิณรถาถาม "ให้คุณได้เข้ามาช่วยงานภาคิน... ในโครงการใหม่ของเรา" มารดาของภาคินกล่าว "แต่ถ้าคุณทำพลาด... หรือทำให้เราเสียผลประโยชน์... อย่าว่าแม่ไม่เตือนนะ" พิณรดารู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เธอไม่คิดว่ามารดาของภาคินจะยอมให้โอกาสเธอได้ง่ายๆ เช่นนี้ "หนูสัญญาค่ะคุณแม่" พิณรดาตอบอย่างหนักแน่น "หนูจะไม่ทำให้คุณแม่ผิดหวัง" ภาคินยิ้มกว้าง เขารู้ว่านี่คือโอกาสทองของพวกเขา "ขอบคุณมากครับคุณแม่" ภาคินกล่าว "ผมสัญญาว่าเราจะทำให้ดีที่สุด" หลังจากนั้น การพูดคุยก็ดำเนินต่อไปในบรรยากาศที่ผ่อนคลายมากขึ้น มารดาของภาคินเริ่มถามคำถามเกี่ยวกับแผนงานและโครงการต่างๆ ที่พวกเขากำลังจะทำ ซึ่งพิณรดาและภาคินก็ได้ตอบคำถามเหล่านั้นอย่างมั่นใจ เมื่อการพูดคุยจบลง พิณรดาและภาคินก็รู้สึกราวกับว่าได้แบกรับภาระอันหนักอึ้งออกจากบ่า "คุณทำได้ดีมากนะพิณรดา" ภาคินกล่าวชมเชยขณะที่พวกเขากำลังเดินออกจากบ้าน "หนูก็ไม่คิดว่าจะสำเร็จง่ายๆ แบบนี้เหมือนกันค่ะ" พิณรดาตอบ "เหมือนกับว่าคุณแม่ของคุณภาคิน... ท่านเห็นความตั้งใจของเรา" "ผมดีใจที่คุณกล้าเผชิญหน้ากับท่าน" ภาคินกล่าว "คุณทำให้ผมภูมิใจมาก" "หนูก็ภูมิใจที่คุณภาคินเลือกที่จะเชื่อใจหนูนะคะ" พิณรดาตอบ แม้ว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้จะจบลงด้วยดี และได้รับโอกาสในการพิสูจน์ตัวเอง แต่ทั้งสองคนก็รู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น แรงกดดันจากคนในตระกูลของพิณรดา และความไม่ไว้ใจจากผู้ใหญ่ในตระกูลของภาคิน ยังคงเป็นอุปสรรคที่สำคัญ แต่การได้รับโอกาสจากมารดาของภาคิน ก็เหมือนกับแสงสว่างที่ส่องประกายในความมืดมิด มันเป็นสัญญาณว่า... พายุที่โหมกระหน่ำ อาจจะเริ่มสงบลงแล้ว... หรืออาจจะกำลังจะเปลี่ยนทิศทางไปสู่สิ่งที่ดีกว่า.