"ข้อมูลอะไร" ชาญชัยถามด้วยน้ำเสียงกระหาย "ฉันควรจะเชื่อใจเธอได้อย่างไร" พิณรดายิ้มมุมปาก "คุณไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนี่คะ" เธอเดินเข้าไปใกล้เขามากขึ้น "คุณรู้ดีว่าตำรวจกำลังตามล่าคุณ และเงินของคุณก็กำลังจะถูกอายัด คุณต้องการความช่วยเหลือจริงๆ ใช่ไหมคะ" ชาญชัยจ้องมองพิณรดา เขารู้สึกถึงอันตรายรอบตัว แต่ในขณะเดียวกัน ความโลภก็บดบังทุกสิ่ง "ได้... ฉันจะให้ข้อมูลที่เธอต้องการ... แต่เธอต้องยืนยันว่า... จะช่วยฉันจริงๆ" "ฉันยืนยัน" พิณรดาตอบอย่างหนักแน่น "ตอนนี้... บอกฉันมา... ใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังแผนการทั้งหมดนี้... ใครคือคนที่ช่วยคุณมาตลอด" ชาญชัยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ "มัน... มันคือ... คนที่เธอไม่คาดคิด" ทันใดนั้น เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นจากระยะไกล ชาญชัยตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "แผนของเธอ... มันผิดพลาดอะไรไป!" ชาญชัยตะโกนใส่พิณรดา "นี่ไม่ใช่ความผิดของฉันค่ะ" พิณรดาตอบเสียงเย็น "คุณควรโทษตัวเองมากกว่า... ที่ไว้ใจคนผิด" เงาของรถตำรวจคันหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่ปลายท่าเรือ ไฟสปอตไลท์สาดส่องไปที่ทั้งสองคน ชาญชัยพยายามจะวิ่งหนี แต่ก็ถูกตรึงไว้ด้วยภาพที่เห็น "ไม่มีทางหนีไปไหนได้แล้ว ชาญชัย" เสียงภาคินดังขึ้นจากความมืด เขาเดินออกมาพร้อมกับทีมรักษาความปลอดภัยของเขา "แผนของเธอ... มันสมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว" "แก!" ชาญชัยคำรามด้วยความโกรธแค้น "ฉันไม่ได้วางแผนการจับกุมคุณ" ภาคินกล่าว "ฉันแค่... รอให้คุณเปิดเผยทุกอย่างออกมาเอง" คุณอัศวเมธาเดินออกมาจากเงามืดบ้าง "และดูเหมือนว่า... เธอจะทำได้ดีกว่าที่ข้าคาดไว้เสียอีก... พิณรดา" ชาญชัยมองไปที่คุณอัศวเมธาด้วยความไม่เชื่อ "คุณ... คุณก็รู้เรื่องนี้ด้วยหรือ!" "แน่นอน" คุณอัศวเมธายิ้มอย่างมีเลศนัย "เจ้าคิดว่า... ข้าจะปล่อยให้เจ้าทำลายทุกอย่างไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ" ตำรวจเข้ามาถึงที่เกิดเหตุ พวกเขารวบตัวชาญชัยอย่างรวดเร็ว ชาญชัยดิ้นรนขัดขืน แต่ก็ไร้ประโยชน์ "แกต้องชดใช้!" ชาญชัยตะโกนใส่พิณรดาและภาคินขณะที่ถูกลากตัวไป พิณรดาได้แต่มองตามหลังเขาไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งโล่งใจ ทั้งสงสาร และทั้งเสียใจ "ทุกอย่าง... จบลงแล้วใช่ไหมคะ" พิณรถถามภาคิน "ใช่" ภาคินตอบ "จบลงแล้ว... อย่างสมบูรณ์" เขาหันมามองพิณรดา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความชื่นชม "เธอทำได้ดีมาก... พิณรดา" พิณรดาได้แต่ยิ้มรับ "ฉันก็แค่... ทำในสิ่งที่ต้องทำ" "เธอได้พิสูจน์แล้วว่า... เธอไม่ใช่แค่ทายาทของตระกูลธนวัฒน์... แต่เธอยังเป็นคนที่เข้มแข็งและฉลาดที่สุดคนหนึ่งที่ฉันเคยเจอ" ภาคินกล่าว "ขอบคุณค่ะ" พิณรดาตอบ "และคุณเองก็เช่นกัน... ภาคิน... คุณไม่เคยทิ้งฉันเลย" ทั้งสองคนสบตากัน ความรู้สึกที่เคยเป็นศัตรูกัน บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นความผูกพันที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบาย "เรา... เราควรจะกลับกันได้แล้ว" ภาคินกล่าว "ค่ะ" พิณรดาตอบ ขณะที่พวกเขาเดินกลับไปยังรถ ภาคินก็หยุดนิ่ง "มีอะไรคะ" พิณรถถาม ภาคินหันกลับมามองพิณรดา "พิณรดา... ฉัน... ฉันอยากจะบอกเธอว่า..." "บอกอะไรคะ" พิณรถถามอย่างใจเต้น "ฉัน... ฉันรักเธอ" ภาคินเอ่ยออกมาอย่างตรงไปตรงมา พิณรดาอึ้งไปชั่วขณะ ใบหน้าของเธอแดงก่ำ "ภาคิน..." "ฉันรู้ว่ามันอาจจะเร็วไป... แต่ฉันไม่สามารถเก็บมันไว้ได้อีกต่อไปแล้ว" ภาคินกล่าว "ตั้งแต่ที่เราต้องแต่งงานกัน... ฉันก็เริ่มมองเห็นเธอในอีกมุมหนึ่ง... และตอนนี้... ฉันแน่ใจในความรู้สึกของตัวเองแล้ว" พิณรดาหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นมามองภาคินอีกครั้ง "ฉัน... ฉันก็รักคุณค่ะ... ภาคิน" ใบหน้าของภาคินเต็มไปด้วยความยินดี เขาโน้มตัวลงจุมพิตพิณรดาอย่างอ่อนโยน เป็นจุมพิตแห่งรักที่เกิดขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน แต่ก็สว่างไสวด้วยความหวัง "หลังจากนี้... เราจะมีชีวิตใหม่ด้วยกันนะ" ภาคินกล่าว "ค่ะ" พิณรดาตอบ "ชีวิตใหม่... ที่ไม่มีเงาของความแค้นอีกต่อไป" ทั้งสองคนขึ้นรถและขับออกไปจากท่าเรือ ปล่อยให้ความมืดมิดและความวุ่นวายของคดีชาญชัยอยู่เบื้องหลัง