"เรื่องเกี่ยวกับพ่อของผม" ภาคินกล่าว "และแม่ของคุณ" พิณรดานั่งนิ่ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เข้าใจ "คุณพ่อกับคุณแม่หนูเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้คะ" เธอถามเสียงสั่น ภาคินถอนหายใจยาว เขามองพิณรดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน "มันเป็นเรื่องที่ยาวมาก และเป็นเรื่องที่ครอบครัวของเราเก็บงำมาตลอด" เขาเริ่มเล่า "พ่อของผมกับแม่ของคุณ... เคยรักกัน" พิณรดาอ้าปากค้าง ไม่สามารถหาคำใดมาอธิบายความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาได้ "คุณ...คุณพูดจริงเหรอคะ" "จริง" ภาคินพยักหน้า "แต่ความรักของพวกเขาไม่สามารถสมหวังได้ เพราะความขัดแย้งระหว่างตระกูลของเรา ทั้งสองฝ่ายกีดกันอย่างหนัก พ่อของผมถูกบังคับให้แต่งงานกับผู้หญิงที่เขาไม่ได้รัก เพื่อรักษาเกียรติของตระกูล ส่วนแม่ของคุณ... ผมไม่แน่ใจรายละเอียดมากนัก แต่เธอเองก็คงมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้เธอต้องเลือกทางเดินอื่น" พิณรดาหลับตาลง พยายามประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ ภาพของแม่ที่เคยเห็นเงียบขรึมและมีร่องรอยของความเศร้าที่เธอไม่เคยเข้าใจมาตลอด กลับฉายชัดขึ้นในความคิด "แล้ว...แล้วความขัดแย้งที่ว่านี้ มันเริ่มต้นมาจากอะไรคะ" "ผมก็ไม่รู้แน่ชัด" ภาคินยอมรับ "มันเป็นเรื่องของคนรุ่นก่อนๆ พวกเขาเกลียดชังกันโดยไม่มีเหตุผลที่ชัดเจน เหมือนเป็นธรรมเนียมที่สืบทอดกันมามากกว่า ความแค้นมันฝังรากลึกจนยากที่จะแก้ไข" "แต่ถ้าพ่อของคุณกับแม่ของหนูเคยรักกัน แล้วทำไม... ทำไมทั้งสองตระกูลถึงยังเกลียดชังกันได้อีกคะ" พิณรถาถามอย่างไม่เข้าใจ "นั่นแหละคือสิ่งที่ผมอยากจะอธิบาย" ภาคินกล่าว "ความสัมพันธ์ของพ่อผมกับแม่คุณจบลงด้วยความเจ็บปวด ทั้งสองฝ่ายต่างโทษอีกฝ่ายว่าเป็นต้นเหตุของโศกนาฏกรรมครั้งนั้น ความโกรธแค้นมันถูกบิดเบือน กลายเป็นความเกลียดชังที่ส่งต่อมาถึงรุ่นลูกรุ่นหลาน" พิณรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเธอพังทลายลง ความจริงอันโหดร้ายนี้ทำให้เธอสับสนและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน สงครามระหว่างสองตระกูลที่เธอเคยคิดว่าเป็นเรื่องของอำนาจและผลประโยชน์ กลับมีความซับซ้อนและมีเบื้องหลังที่น่าเศร้ากว่าที่เธอคิดไว้มาก "แล้ว...แล้วการแต่งงานของเราล่ะคะ" พิณรถาถามเสียงแผ่ว "มันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้" "การแต่งงานครั้งนี้... คือความหวังสุดท้ายที่จะยุติความขัดแย้งนี้" ภาคินกล่าว "ผู้ใหญ่ในตระกูลหวังว่าเมื่อเราสองคนแต่งงานกัน และมีทายาท ความบาดหมางระหว่างสองตระกูลจะค่อยๆ จางหายไป กลายเป็นสายสัมพันธ์ใหม่" "แต่พวกท่านไม่รู้เหรอคะ ว่าความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยความเกลียดชังแบบนี้ มันจะนำพาไปสู่ความสุขได้อย่างไร" พิณรถาถามอย่างตัดพ้อ "นั่นคือสิ่งที่ผมก็กลัว" ภาคินยอมรับ "แต่เราก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว" บรรยากาศในห้องกลับมาอึดอัดอีกครั้ง พิณรดาไม่รู้ว่าจะพูดอะไร เธอรู้สึกได้ถึงความเหนื่อยล้าที่ปกคลุมไปทั่วร่าง "ผมขอโทษนะพิณรดา" ภาคินเอื้อมมือมาจับมือเธอไว้ "ที่ต้องทำให้เธอต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้" พิณรดาเงยหน้ามองภาคิน ดวงตาของเธอมีร่องรอยของน้ำตา "หนู...หนูไม่รู้จะทำยังไงดีค่ะ" "เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะ" ภาคินบีบมือเธอเบาๆ "ผมจะพยายามทำความเข้าใจคุณ และผมหวังว่าคุณจะพยายามทำความเข้าใจผมเช่นกัน" คำพูดของภาคินทำให้พิณรดารู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้เผชิญหน้ากับปัญหานี้เพียงลำพังอีกต่อไป "ค่ะ" เธอตอบรับเสียงเบา ภาคินค่อยๆ ดึงมือเธอเข้าไปหา "คืนนี้...เราคงต้องใช้เวลาปรับความเข้าใจกันมากกว่านี้" เขาพูดพลางจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ พิณรดาพยักหน้าอย่างช้าๆ หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความกลัว ความสับสน และความคาดหวังบางอย่างที่ก่อตัวขึ้น "พรุ่งนี้...ผมจะพาคุณไปที่ๆ หนึ่ง" ภาคินกล่าว "เป็นที่ๆ อาจจะช่วยให้คุณเข้าใจเรื่องราวในอดีตมากขึ้น" "ที่ไหนคะ" "สถานที่แห่งความทรงจำ" ภาคินตอบ "เป็นบ้านหลังเก่าของพ่อผม" พิณรดารู้สึกทึ่งกับสิ่งที่ภาคินบอก เธอไม่เคยคิดว่าจะมีโอกาสได้ไปสถานที่แบบนั้น "ขอบคุณค่ะ" เธอตอบรับ ภาคินยิ้มบางๆ "คืนนี้...พยายามพักผ่อนนะ" เขาพูดพลางลุกขึ้นยืน พิณรดาพยักหน้า เธอรู้สึกเหนื่อยล้าเกินกว่าจะคิดอะไรได้อีก เธอเอนกายลงบนเตียง ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปกับเรื่องราวที่เพิ่งได้รับรู้