การเดินทางไปยังบ้านหลังเก่าของพ่อภาคินและการได้เห็นสมุดบันทึกเก่าๆ ได้เปิดมุมมองใหม่ให้กับพิณรดา เธอเริ่มเข้าใจถึงที่มาของความขัดแย้งระหว่างสองตระกูล และรู้สึกเห็นใจในโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นกับพ่อแม่ของเธอและภาคิน เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์อัศวเมธา พิณรดาตัดสินใจที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง เธอต้องการเป็นส่วนหนึ่งในการสมานรอยร้าวที่เกิดขึ้น "คุณภาคินคะ" พิณรดาเอ่ยขึ้นในตอนเย็น ขณะที่พวกเขากำลังจะทานอาหารเย็นร่วมกัน "หนูมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณค่ะ" "ว่ามาเลยครับ" ภาคินตอบ พลางมองพิณรดาด้วยความสนใจ "หนูคิดว่า... เราควรจะเริ่มต้นจากการพูดคุยกับผู้ใหญ่ในตระกูลของเรา" พิณรดาเริ่มอธิบาย "หนูอยากจะอธิบายให้คุณย่าของหนูฟัง ถึงเรื่องราวที่เราได้รู้มา" ภาคินพยักหน้าเห็นด้วย "ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ผมจะลองพูดคุยกับท่านปู่ของผมดู" "แล้ว... แล้วถ้าท่านไม่ยอมรับล่ะคะ" พิณรถาถามด้วยความเป็นห่วง "เราก็จะพยายามต่อไป" ภาคินกล่าวอย่างหนักแน่น "เราจะไม่ยอมให้ความขัดแย้งในอดีต มาทำลายอนาคตของเรา" การตัดสินใจครั้งนี้ของทั้งสองทำให้บรรยากาศในบ้านเริ่มเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย มารดาของภาคินสังเกตเห็นถึงความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดขึ้นระหว่างลูกชายและลูกสะใภ้ เธอรู้สึกแปลกใจแต่ก็แอบดีใจ วันรุ่งขึ้น พิณรดาได้พบกับคุณย่าของเธอ คุณย่าของพิณรดาเป็นหญิงชราที่เคร่งขรึมและยึดติดกับธรรมเนียมประเพณีมาโดยตลอด "คุณย่าคะ" พิณรดาเริ่มต้นการสนทนาอย่างระมัดระวัง "หนูมีเรื่องสำคัญจะกราบเรียนให้คุณย่าทราบค่ะ" คุณย่าเงยหน้าขึ้นมองหลานสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย "มีอะไรหรือพิณรดา" "เรื่องของความขัดแย้งระหว่างตระกูลพิพัฒนกุลกับตระกูลอัศวเมธาค่ะ" พิณรดานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับความรักระหว่างพ่อของภาคินกับแม่ของเธอ และความเข้าใจผิดที่เกิดขึ้น คุณย่าฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าของท่านดูเคร่งขรึมขึ้นเรื่อยๆ เมื่อได้ฟังเรื่องราว "เรื่องนี้... เป็นเรื่องจริงหรือ" คุณย่าถามเสียงสั่น "จริงค่ะคุณย่า" พิณรดาตอบ "หนูได้เห็นหลักฐานด้วยตาตัวเองค่ะ" คุณย่าหลับตาลง นิ่งไปนาน "พ่อของภาคิน... เขาคือคนที่แม่ของแกเคยรักอย่างสุดหัวใจ" ท่านพึมพำ "แต่ครอบครัวของเรา... ไม่ยอมรับ" น้ำตาคลอเบ้าของคุณย่าทำให้พิณรดารู้สึกเจ็บปวดไปด้วย "แล้วทำไม... คุณย่าถึงไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้หนูฟังเลยคะ" พิณรถาถาม "มันเป็นความลับที่เจ็บปวดเกินกว่าจะเล่า" คุณย่าตอบ "และแม่ของแก... ท่านก็ไม่เคยปริปากพูดถึงเรื่องนี้อีกเลย" หลังจากนั้น ภาคินก็ได้มีโอกาสพูดคุยกับท่านปู่ของเขา ท่านปู่ของภาคินซึ่งเป็นผู้ใหญ่ที่สุขุมและมองการณ์ไกล ก็รับฟังเรื่องราวจากปากของหลานชายด้วยความตั้งใจ "ความแค้นในอดีต... มันเป็นสิ่งที่เราไม่ควรแบกรับไปตลอด" ท่านปู่กล่าว "การแต่งงานของแกกับพิณรดา คือโอกาสที่จะได้เริ่มต้นใหม่" การพูดคุยกับผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างขึ้น ความตึงเครียดระหว่างสองตระกูลเริ่มคลี่คลายลงอย่างช้าๆ วันหนึ่ง พิณรดาได้รับโทรศัพท์จากมารดาของภาคิน "พิณรดาจ๊ะ" เสียงของท่านฟังดูอบอุ่นกว่าที่เคย "แม่มีเรื่องจะคุยด้วยจ้ะ" พิณรดาตอบรับ และเดินทางไปยังคฤหาสน์ของภาคิน "แม่ดีใจนะที่เห็นลูกกับภาคินรักกัน" มารดาภาคินกล่าว พลางกุมมือพิณรดา "แม่ขอโทษนะที่เคยทำตัวไม่ดีกับหนู" "ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า" พิณรดาตอบ "หนูเข้าใจค่ะ" "เราจะค่อยๆ เยียวยาบาดแผลในอดีตไปด้วยกันนะ" มารดาภาคินกล่าว พิณรดารู้สึกตื้นตันใจ เธอไม่เคยคิดว่าความสัมพันธ์ของเธอและภาคินจะนำพาไปสู่สิ่งที่ดีงามเช่นนี้ ในขณะเดียวกัน ภาคินก็ได้พบกับพ่อของเขา พ่อของภาคินเป็นคนเงียบขรึมและไม่ค่อยพูด แต่เมื่อภาคินเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง แววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "พ่อ...พ่อขอโทษนะ" พ่อภาคินกล่าว "ที่พ่อทำให้เรื่องมันแย่ลง" "ไม่เป็นไรครับพ่อ" ภาคินตอบ "ตอนนี้เรามีโอกาสที่จะแก้ไขมันแล้ว" ความสัมพันธ์ระหว่างพิณรดาและภาคินเริ่มแน่นแฟ้นขึ้น พวกเขาใช้เวลาพูดคุย ปรับความเข้าใจ และให้กำลังใจซึ่งกันและกัน บาดแผลในอดีตค่อยๆ ถูกเยียวยาด้วยความรักและความเข้าใจ ในคืนหนึ่ง ขณะที่ทั้งคู่นอนอยู่ด้วยกันในห้องนอน พิณรดาหันไปมองภาคิน "ภาคินคะ" เธอเอ่ย "หนูรู้สึกว่า...หนูรักคุณแล้ว" ภาคินยิ้มกว้าง เขาดึงพิณรดาเข้ามาใกล้ "ผมก็รักคุณนะพิณรดา" จุมพิตอันอ่อนหวานได้มอบให้กัน เป็นการยืนยันถึงความรักที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางความขัดแย้งและบาดแผลในอดีต ไฟแค้นที่เคยเผาผลาญ กำลังถูกเปลี่ยนเป็นไฟรักที่อบอุ่นและมั่นคง