"มันเป็นความลับที่เจ็บปวดลูกเอ๋ย" คุณย่าของพิณรดาเอ่ยเสียงแผ่วเบา น้ำตาที่คลออยู่เริ่มเอ่อล้นลงมาอาบแก้มเหี่ยวย่น "แม่เองก็เจ็บปวดเหมือนกันที่ต้องเก็บงำเรื่องนี้ไว้" พิณรดารู้สึกสงสารคุณย่าจับใจ เธอเข้าไปกอดผู้เป็นย่าอย่างอ่อนโยน "หนูเข้าใจค่ะคุณย่า" "ตอนนั้น... แม่ยังสาวมาก" คุณย่าเล่าต่อ "พ่อของภาคิน... เขาเป็นคนเดียวที่ทำให้แม่รู้สึกเหมือนได้เป็นตัวเองอย่างแท้จริง เรามีความสุขกันมาก แต่ครอบครัวของแม่... โดยเฉพาะคุณตาของแก... ท่านไม่เคยเห็นด้วย ท่านมองว่าตระกูลอัศวเมธามีอิทธิพลมากเกินไป และไม่ต้องการให้แม่ไปพัวพันกับคนจากตระกูลนั้น" "แล้วคุณตาของหนู... ท่านทำอย่างไรคะ" พิณรถาถาม เสียงสั่นเครือ "ท่านบังคับให้แม่แต่งงานกับคนในตระกูลของเรา" คุณย่าตอบ "แม่พยายามต่อต้านแล้วนะพิณรดา แต่สุดท้าย... แม่ก็ทำอะไรไม่ได้" "แล้วคุณพ่อของหนูล่ะคะ" พิณรถายังคงสงสัย "ทำไมท่านถึงไม่... " "พ่อของแก... เขาเป็นคนดีนะ" คุณย่าพูดขึ้น "เขาเข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น และพยายามทำความดีที่สุด แต่แม่ก็ไม่สามารถลืมคนรักเก่าได้จริงๆ" พิณรดาพยักหน้า เธอเริ่มเข้าใจความซับซ้อนของอดีตมากขึ้น ความเกลียดชังที่ดูเหมือนจะไร้เหตุผลมาตลอด กลับมีรากฐานมาจากความเจ็บปวดและความผิดหวัง "แล้วเรื่องของคุณแม่ของหนูล่ะคะ" พิณรถาถาม "ท่าน... ท่านทราบเรื่องนี้มาก่อนไหม" คุณย่าส่ายหน้าช้าๆ "แม่ไม่แน่ใจนะพิณรดา... แม่ไม่เคยคุยเรื่องนี้กับแม่แกตรงๆ เลย อาจจะมีบ้างที่แม่แกสงสัย แต่แม่ก็ไม่เคยปริปากบอก" "ทำไมถึงเป็นแบบนั้นคะ" พิณรถาถาม "เพราะแม่กลัว" คุณย่าสารภาพ "กลัวว่าถ้าแม่เล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง มันจะยิ่งทำให้ความบาดหมางระหว่างสองตระกูลมันหนักขึ้นไปอีก... แม่กลัวว่ามันจะกระทบไปถึงลูกๆ หลานๆ อย่างแก" พิณรดาก้มหน้ามองมือของตนเอง เธอไม่เคยรู้เลยว่าเบื้องหลังความขัดแย้งอันยาวนานนี้ มีเรื่องราวความรักที่ถูกพราก ความเจ็บปวดที่ถูกซุกซ่อน และความลับที่กัดกินหัวใจ "แล้ว... ที่หนูได้เจอรูปถ่ายของคุณพ่อภาคินกับคุณแม่ของหนูในบ้านหลังเก่านั้น... มันคืออะไรคะ" พิณรถาถามต่อ "อ้อ... ตอนนั้นแม่พยายามจะ... " คุณย่าหยุดพูดไปครู่หนึ่ง "ตอนนั้นแม่กับพ่อของภาคิน... เราเคยคิดที่จะหนีไปด้วยกันนะพิณรดา" พิณรดาเบิกตากว้าง "จริงเหรอคะ" "ใช่" คุณย่าตอบ "เราวางแผนกันแล้ว แต่สุดท้าย... เราก็ตัดสินใจว่ามันจะยิ่งสร้างปัญหาให้ครอบครัวมากขึ้นไปอีก... การหนีไปมันไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุดในตอนนั้น" "แล้วทำไม... ท่านถึงไม่บอกคุณแม่ของหนูว่าคุณแม่ของหนู... เป็นคนเดียวกับคนที่พ่อภาคินเคยรัก" พิณรถาถามอย่างไม่เข้าใจ "แม่... แม่ไม่กล้า" คุณย่าตอบเสียงอ่อย "แม่กลัว... กลัวว่ามันจะยิ่งทำให้แกเสียใจไปมากกว่าเดิม... แม่คิดว่าถ้าแกไม่รู้... แกก็จะไม่ต้องเจ็บปวด" พิณรดาถอนหายใจยาว เธอเข้าใจความรู้สึกของคุณย่า แต่ก็อดที่จะรู้สึกว่าโชคชะตาเล่นตลกไม่ได้ พ่อแม่ของเธอและพ่อแม่ของภาคิน กลับมีความสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงกันอย่างไม่น่าเชื่อ "แล้ว... แล้วหนูควรจะทำอย่างไรต่อไปคะคุณย่า" พิณรถาถาม "เรื่องนี้... มันเป็นเรื่องใหญ่มากนะพิณรดา" คุณย่าพูด "แกต้องคิดให้ดีๆ ว่าจะทำอย่างไรต่อไป" "หนูคิดว่า... หนูอยากจะให้เรื่องนี้คลี่คลายค่ะ" พิณรดาตอบเสียงหนักแน่น "หนูอยากให้ทุกคนเข้าใจกัน... ไม่อยากให้ความเกลียดชังมันส่งต่อไปยังรุ่นลูกรุ่นหลานอีกแล้ว" คุณย่าพยักหน้าช้าๆ "แม่เชื่อในตัวแกนะพิณรดา" ในขณะเดียวกัน ภาคินก็กำลังเผชิญหน้ากับท่านปู่ของเขาเช่นกัน ท่านปู่ของภาคิน ซึ่งเป็นประธานตระกูลอัศวเมธา เป็นชายชราผู้เคร่งขรึมและดุดัน "เรื่องนี้... แกแน่ใจนะภาคิน" ท่านปู่ถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่เชื่อนัก "ผมแน่ใจครับท่านปู่" ภาคินตอบ "ผมได้เห็นจดหมายและรูปถ่ายของคุณพ่อกับคุณแม่ของพิณรดาด้วยตาตัวเอง" ท่านปู่หลับตาลง ลมหายใจของเขาดูหนักหน่วงขึ้น "พ่อของแก... เขาเคยรักแม่ของพิณรดามากจริงๆ" "แล้วทำไม... ความขัดแย้งถึงได้รุนแรงขนาดนี้ครับ" ภาคินถาม "มันเป็นเรื่องของการเมืองและธุรกิจ... และก็มีเรื่องของความบาดหมางส่วนตัวด้วย" ท่านปู่เล่า "แต่ความรักของพ่อแกกับแม่ของพิณรดา... มันเป็นเหมือนจุดเริ่มต้นของปัญหาทั้งหมด" "แล้วทำไม... ท่านถึงไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ผมฟังเลยครับ" ภาคินถาม "มันเป็นเรื่องที่เจ็บปวดมากสำหรับพ่อของแก" ท่านปู่ตอบ "พ่อแกไม่เคยอยากจะพูดถึงมันอีกเลย... มันเป็นบาดแผลที่ไม่มีวันหาย" "แล้วคุณตาของพิณรดา... ท่านมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไรบ้างครับ" ภาคินถามต่อ "คุณตาของแก... เป็นคนที่เด็ดขาดมาก" ท่านปู่กล่าว "ท่านไม่ยอมรับความสัมพันธ์ของพ่อแกกับแม่ของพิณรดาเลย... มันเลยทำให้เกิดเรื่องราวบานปลาย" ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง เขาเริ่มเข้าใจความซับซ้อนของอดีตมากขึ้น "ผมคิดว่า... เราควรจะลองคุยกับฝ่ายพิพัฒนกุลนะครับท่านปู่" ภาคินเสนอ ท่านปู่ถอนหายใจ "มันเป็นเรื่องยากนะภาคิน... ความบาดหมางมันฝังรากลึกมานาน" "แต่เราต้องลองนะครับ" ภาคินยืนยัน "ถ้าเราไม่ทำ... ความเกลียดชังนี้ก็จะอยู่กับเราตลอดไป" ท่านปู่มองหน้าหลานชายด้วยแววตาที่อ่อนลง "เอาเถอะ... ถ้าแกคิดว่ามันเป็นหนทางที่ดีที่สุด... เราก็จะลองดูกัน" การพูดคุยระหว่างพิณรดาและคุณย่า และระหว่างภาคินกับท่านปู่ ได้เปิดประตูบานใหม่แห่งความเข้าใจ แต่การที่จะเชื่อมรอยร้าวที่ปริแตกมานานนั้น ยังคงเป็นภารกิจที่ท้าทายอย่างยิ่ง