การสนทนากับผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายทำให้พิณรดาและภาคินรู้สึกโล่งใจขึ้น แต่ก็ตระหนักดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเดินทางที่ยาวไกล การเปิดเผยความจริงในอดีตไม่ใช่เรื่องง่าย และการยอมรับของทุกฝ่ายก็ไม่ใช่สิ่งที่รับประกันได้ "คุณย่าดูจะยอมรับเรื่องราวที่เกิดขึ้นนะคะ" พิณรดากล่าวกับภาคินในตอนเย็น ขณะที่พวกเขากำลังเดินเล่นในสวนของคฤหาสน์ "ท่านปู่ของผมก็เหมือนกันครับ" ภาคินตอบ "แต่ท่านก็ยังกังวลอยู่" "หนูก็เหมือนกันค่ะ" พิณรดากล่าว "หนูไม่แน่ใจว่าคุณย่าของหนูจะสามารถยอมรับได้หรือไม่ ท่านเป็นคนค่อนข้างหัวโบราณ" "เราต้องให้เวลาพวกเขาครับ" ภาคินกล่าว "แล้วก็ต้องแสดงให้พวกเขาเห็นว่าเราจริงจังแค่ไหน" "แล้วเราจะเริ่มต้นจากตรงไหนดีคะ" พิณรถาถาม "ผมคิดว่า... เราควรจะลองนัดเจอผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายมาพูดคุยกัน" ภาคินเสนอ "อาจจะเริ่มจากคุณย่าของคุณกับท่านปู่ของผมก่อน" พิณรดาพยักหน้าเห็นด้วย "เป็นความคิดที่ดีค่ะ" การเตรียมตัวสำหรับการพูดคุยครั้งสำคัญนี้เต็มไปด้วยความกังวล พิณรดาพยายามรวบรวมเอกสารและรูปถ่ายทั้งหมดที่เธอได้มาจากบ้านหลังเก่าของพ่อภาคิน เพื่อใช้เป็นหลักฐานในการอธิบาย "คุณแน่ใจนะว่าอยากจะทำแบบนี้" ภาคินถามพิณรดาขณะที่เขากำลังช่วยเธอจัดเรียงรูปถ่าย "หนูแน่ใจค่ะ" พิณรดาตอบ "หนูอยากให้ทุกคนเข้าใจ... ไม่อยากให้ความขัดแย้งมันยังคงอยู่" "ผมก็เหมือนกัน" ภาคินจับมือของพิณรดาไว้ "เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน" วันนัดหมายมาถึง คุณย่าของพิณรดาและท่านปู่ของภาคินนัดพบกันที่ห้องรับแขกของคฤหาสน์อัศวเมธา บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัดและตึงเครียด "ท่านประธาน... ไม่ได้เจอกันนาน" คุณย่าของพิณรดาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงเย็นชา "คุณหญิง... เช่นกัน" ท่านปู่ของภาคินตอบรับอย่างสุภาพ แต่แววตาเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ ภาคินและพิณรดาได้แต่มองหน้ากัน พวกเขารับรู้ได้ถึงคลื่นแห่งความเกลียดชังที่ปะทะกันระหว่างผู้ใหญ่ทั้งสอง "วันนี้ที่เรามาเจอกัน... เรามีเรื่องสำคัญที่อยากจะนำเสนอค่ะ" พิณรดาเริ่มต้นพูดก่อน "เรื่องราวในอดีตของพ่อคุณภาคิน และแม่ของหนู" พิณรดาค่อยๆ หยิบรูปถ่ายและจดหมายออกมา อธิบายถึงความรักที่พ่อแม่ของเธอและภาคินมีให้กัน ความสุขที่เคยมี และโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้น คุณย่าของพิณรดามองรูปถ่ายของลูกชายของเธอในอดีตด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้า น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม ท่านปู่ของภาคินก็เช่นกัน ท่านมองรูปถ่ายของพ่อของภาคินด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ใบหน้าของท่านดูอ่อนลงเมื่อได้เห็นภาพความสุขของลูกชาย "มันเป็นเรื่องจริง... ที่พ่อของแกเคยรักแม่ของพิณรดามาก" ท่านปู่กล่าวเสียงสั่น "แต่... มันก็เป็นความผิดพลาดที่ใหญ่หลวง" "คุณหญิง... ดิฉันก็เสียใจเช่นกัน" ท่านปู่กล่าวกับคุณย่าของพิณรดา "ที่ครอบครัวของเรา... ทำให้คุณต้องเจ็บปวด" คุณย่าของพิณรดาค่อยๆ พยักหน้า "ความผิดพลาดในอดีต... มันแก้ไขไม่ได้แล้ว" "แต่เราสามารถเรียนรู้จากมันได้นะครับ" ภาคินกล่าวเสริม "และเราก็สามารถสร้างอนาคตที่ดีกว่าเดิมได้" "ใช่ค่ะ" พิณรดาเสริม "หนูกับคุณภาคิน... เราไม่อยากให้ความขัดแย้งนี้ส่งต่อไปถึงรุ่นของเราอีกแล้ว" บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่ความไม่ไว้วางใจก็ยังคงอยู่ "แล้ว... เรื่องราวทั้งหมดมันเกิดขึ้นได้อย่างไร" คุณย่าของพิณรถาถาม พิณรดาและภาคินช่วยกันอธิบายถึงการเมือง ธุรกิจ และความเข้าใจผิดที่เกิดขึ้นในอดีต รวมถึงบทบาทของคุณตาของพิณรดา และการตัดสินใจที่เด็ดขาดของท่าน "คุณตาของแก... เป็นคนที่... " คุณย่าของพิณรดาเริ่มพูด แต่ก็หยุดไป "ท่านเป็นคนมีเหตุผลนะ... ในแบบของท่าน" ท่านปู่ของภาคินกล่าว "แต่บางที... เหตุผลของท่านก็มากเกินไป" เมื่อการพูดคุยดำเนินไปเรื่อยๆ ความตึงเครียดก็เริ่มคลี่คลายลง คุณย่าของพิณรดาและท่านปู่ของภาคินเริ่มเปิดใจรับฟังซึ่งกันและกันมากขึ้น "ถ้า... ถ้าตอนนั้น... เราคุยกันดีๆ" คุณย่าของพิณรดาพึมพำ "เรื่องราวอาจจะไม่เลวร้ายขนาดนี้" "ใช่ครับ" ท่านปู่ของภาคินเห็นด้วย "ความใจร้อน... และความไม่เข้าใจ... มันนำไปสู่โศกนาฏกรรม" หลังจากที่ได้พูดคุยกันนานหลายชั่วโมง ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายก็ดูจะยอมรับในส่วนของความผิดพลาดในอดีต แต่การที่จะประสานรอยร้าวที่ปริแตกนี้ให้สนิท อาจจะต้องใช้เวลามากกว่านั้น "เอาล่ะ... วันนี้เราพอแค่นี้ก่อน" ท่านปู่ของภาคินกล่าว "ผมคิดว่า... เราต้องการเวลาในการคิดทบทวน" คุณย่าของพิณรดาพยักหน้าเห็นด้วย "ดิฉันก็เห็นด้วยเช่นกัน" เมื่อผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายแยกย้ายกันไป พิณรดาและภาคินก็มองหน้ากันด้วยความหวัง "อย่างน้อย... พวกท่านก็ยอมคุยกัน" ภาคินกล่าว "ใช่ค่ะ" พิณรดาตอบ "นี่ก็เป็นก้าวสำคัญแล้ว" แม้ว่ารอยร้าวจะเริ่มประสานกัน แต่ก็ยังคงมีรอยแผลเป็นจากอดีตที่ยังคงอยู่ การเดินทางของพวกเขายังไม่จบสิ้น