"หยุดนะ!" เขตตะโกน เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและความไม่เชื่อในสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น เขาผลักรสาให้หลบไปด้านหลัง ก่อนที่จะชักปืนพกคู่ใจออกมาอย่างรวดเร็ว ลำกล้องปืนสีดำเงาวาวสะท้อนแสงไฟสีแดงจางๆ จากสัญญาณที่ยังคงดังอยู่เป็นระยะๆ ชายชุดดำคนนั้นไม่สะทกสะท้าน เขาเพียงแค่ยิ้มมุมปากอย่างเหี้ยมโหด "โชคไม่ดีเลยนะ นักวิเคราะห์ข้อมูลฝีมือดี" เสียงปืนดังขึ้น! แต่ไม่ใช่จากปืนของชายชุดดำ หากแต่เป็นเสียงปืนจากทิศทางตรงกันข้าม! กระสุนพุ่งเข้าใส่ชายชุดดำคนนั้นอย่างแม่นยำ ทำให้เขาเซถอยหลังไปเล็กน้อย พร้อมกับทำปืนหลุดมือ "ใครนั่น?!" เขตหันไปมอง เขากะพริบตาปริบๆ พยายามปรับสายตาให้เข้ากับความมืด เงาตะคุ่มอีกร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากอีกมุมหนึ่งของห้องนิรภัย ร่างนั้นเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วว่องไว รวดเร็วจนแทบจะมองไม่ทัน เขาคือชายหนุ่มร่างบอบบาง แต่แฝงไปด้วยพละกำลังที่น่าทึ่ง ผมสีน้ำตาลเข้มของเขากระเซิงเล็กน้อย ใบหน้าคมคายฉายแววเด็ดเดี่ยว และดวงตาของเขาเต็มไปด้วยประกายแห่งการต่อสู้ "ฉันไม่คิดว่าพวกแกจะมาถึงเร็วขนาดนี้" ชายคนใหม่พูด เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย บ่งบอกถึงความเหนื่อยล้า แต่ก็แฝงไปด้วยความมุ่งมั่น "แต่ก็ดี... อย่างน้อยก็ไม่ต้องลำบากอธิบายอะไรมาก" "แกเป็นใคร?" เขตถาม เขาไม่เคยเห็นหน้าชายคนนี้มาก่อนในหน่วย "หน่วยเงา" "จะเรียกว่าเป็น 'เพื่อนเก่า' ก็ได้" ชายคนนั้นตอบ "และฉันก็มาที่นี่เพื่อ 'แก้ไข' ความผิดพลาดบางอย่าง" ชายชุดดำที่ถูกยิงเมื่อครู่ ตั้งสติได้ เขาตะโกนสั่งลูกน้องอีกสองคนที่ซ่อนตัวอยู่หลังชั้นวางเซิร์ฟเวอร์ "จัดการมัน! อย่าให้มันเข้าใกล้ประตู!" ทันใดนั้นเอง ลูกน้องอีกสองคนก็โผล่ออกมา พร้อมกับอาวุธปืนที่พร้อมจะยิง ทั้งสามคนรุมยิงเข้ามาทางเขต รสา และชายหนุ่มนิรนาม "หลบ!" ชายหนุ่มนิรนามตะโกน เขากระโดดเข้าบังทั้งสองคนไว้ ก่อนจะใช้ทักษะการต่อสู้ที่น่าทึ่ง หลบหลีกกระสุนได้อย่างคล่องแคล่ว เขาเตะขาเข้าใส่ลูกน้องคนแรกอย่างแรง ทำให้เสียหลักล้มลง ก่อนจะใช้หมัดสวนเข้าที่กรามของลูกน้องคนที่สองจนแน่นิ่งไป เขตเองก็ไม่น้อยหน้า เขายิงตอบโต้ด้วยความแม่นยำ กระสุนของเขาส่วนใหญ่เข้าเป้า แต่ก็ยังมีบางนัดที่เฉี่ยวไป "ฉันชื่อ 'ราม'" ชายหนุ่มนิรนามบอกขณะที่กำลังต่อสู้ "และฉันคือคนที่กำลังจะช่วยพวกแกให้รอดจากสถานการณ์นี้" "ราม? นายรู้จัก 'พลเอก มานพ' ด้วยเหรอ?" รสาถามอย่างใจเย็น แม้จะอยู่ในสถานการณ์คับขัน "รู้จักดี" รามตอบ "เขามันปีศาจที่ซ่อนตัวอยู่ในคราบผู้นำ" ระหว่างที่รามและเขตต่อสู้กับลูกน้องของชายชุดดำ ชายชุดดำคนแรกที่ถูกยิงไปเมื่อครู่ พยายามจะหยิบเอาข้อมูลบางอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะกลางห้อง เขารู้ดีว่าเวลาของเขาเหลือน้อยเต็มที "ฉันต้องรีบไปแล้ว!" ชายชุดดำคนนั้นตะโกน "พวกแกไม่มีทางหยุดฉันได้!" เขารีบวิ่งไปที่ประตู "ไททัน" ที่ยังคงเปิดอยู่ แต่ก่อนที่เขาจะก้าวออกไป รสาซึ่งยืนสังเกตการณ์อยู่ตลอด ก็ใช้จังหวะที่เขาเผลอ คว้าเอาเอกสารที่วางอยู่บนพื้นในบริเวณใกล้เคียงมาได้ "ไม่นะ!" ชายชุดดำคนนั้นตะโกนด้วยความโกรธจัด รามเห็นโอกาส เขาพุ่งเข้าไปเตะขาชายชุดดำคนนั้นอย่างแรง ทำให้เขาเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น เขตยิงกระสุนเข้าใส่เท้าของชายชุดดำคนนั้น ทำให้เขาไม่สามารถขยับได้ "แก... แกไม่มีวันหยุดฉันได้!" ชายชุดดำคนนั้นตะโกนด้วยความเจ็บปวด "แผนของฉัน... มันสมบูรณ์แบบแล้ว! ข้อมูลทั้งหมดจะถูกปล่อยออกไป! ประเทศชาติจะล่มสลาย!" "แกคิดผิด" รสาพูดเสียงเฉียบขาด เธอถือแผ่นดิสก์ที่เก็บข้อมูลสำคัญไว้ในมือ "ข้อมูลพวกนี้... จะไม่ไปไหนทั้งนั้น" เขตเดินเข้าไปใกล้ชายชุดดำที่กำลังดิ้นทุรนทุราย "บอกมาเดี๋ยวนี้! ใครสั่งแกมา? แผนการทั้งหมดคืออะไร?" ชายชุดดำคนนั้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ฮ่าๆๆ! แกคงไม่มีวันรู้! เพราะฉัน... จะไปหาแม่ของแกแล้ว!" ทันใดนั้นเอง เสียงของ "พลเอก มานพ" ก็ดังขึ้นมาจากลำโพงภายในห้องนิรภัย "พอได้แล้ว! พวกแกทำความเสียหายมากเกินไป! รีบจัดการพวกมันซะ!" เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มาจากทางเดินด้านนอก! จำนวนกระสุนที่ยิงเข้ามานั้นมากกว่าเดิมหลายเท่า! "แย่แล้ว!" รามร้อง "ทหารของมานพมาแล้ว!" "เราต้องไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!" เขตตัดสินใจ "รสา เก็บข้อมูลไว้ให้ดี!" "แต่... วิดีโอของแม่ฉัน..." เขตหันไปมองหน้าจอที่ยังคงแสดงภาพของแม่ของเขา "เราจะกลับมาเอาของพวกนั้นทีหลัง" รามบอก "ตอนนี้ชีวิตพวกแกสำคัญที่สุด" ทั้งสามคนวิ่งออกจากห้องนิรภัย "ไททัน" ไปยังโถงบันได ทหารของพลเอกมานพดาหน้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว ปะทะกับเขต ราม และรสา --- การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งอาคารของกระทรวงกลาโหม เขตใช้ความคล่องแคล่วและแม่นยำในการยิงตอบโต้ รามใช้ทักษะการต่อสู้ระยะประชิดที่น่าทึ่งในการจัดการกับทหารที่เข้ามาประชิดตัว ส่วนรสา แม้จะไม่ใช่นักสู้ แต่เธอก็ใช้สติปัญญาในการหาจังหวะ และคอยสนับสนุนเขตกับราม "ทางนี้!" รามตะโกน เขาชี้ไปยังประตูทางออกฉุกเฉินด้านข้าง "เราต้องไปทางนั้น!" ทั้งสามคนวิ่งไปทางประตูฉุกเฉิน ทหารของพลเอกมานพยังคงตามติดมาอย่างไม่ลดละ "พวกแกหนีไม่พ้นหรอก!" เสียงของพลเอกมานพดังขึ้นจากเครื่องสื่อสาร "ฉันรู้ว่าแกมีอะไรอยู่ในมือ รสา! ส่งมันมาซะ!" "ไม่มีทาง!" รสาตะโกนตอบ พวกเขาเปิดประตูฉุกเฉินออกไปสู่ทางเดินด้านนอก ที่นั่นมีรถยนต์สีดำคันหนึ่งจอดรออยู่ เป็นรถที่ออกแบบมาเพื่อการหลบหนีโดยเฉพาะ "ขึ้นรถเร็ว!" รามตะโกน ทั้งสามคนรีบขึ้นรถ เขตเป็นคนขับ รามและรสาอยู่ในที่นั่งด้านหลัง "พวกนั้นตามมาแล้ว!" รสาชี้ไปที่รถยนต์สีดำหลายคันที่กำลังพุ่งเข้ามา เขตเหยียบคันเร่งเต็มกำลัง รถยนต์ของเขาทะยานออกไปจากบริเวณกระทรวงกลาโหมอย่างรวดเร็ว เสียงไซเรนดังระงมอยู่เบื้องหลัง "เราต้องไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด" เขตพูด "ก่อนที่พวกเขาจะปิดล้อมเมืองได้" "แต่... วิดีโอของแม่ผม..." เขตพูดเสียงเบาลง ความรู้สึกผิดและความเสียใจถาโถมเข้ามา "เราจะหาวิธีกลับไปเอาของพวกนั้น" รามปลอบ "ตอนนี้เราต้องเอาตัวให้รอดก่อน" รสาหยิบแผ่นดิสก์ที่เธอเก็บมาได้ขึ้นมาดู "ข้อมูลพวกนี้... มันสำคัญมากจริงๆ" "สำคัญยังไง?" เขตถาม "มันคือเบาะแสเดียวที่จะสาวไปถึงตัวการที่แท้จริง" รสาตอบ "และอาจจะเป็นทางเดียวที่จะช่วยแม่ของแกได้" ขณะที่รถยนต์ของเขตพุ่งทะยานไปตามถนนที่มืดมิด ภาพของพลเอกมานพที่ปรากฏในวิดีโอ โผล่ขึ้นมาในความคิดของเขาซ้ำๆ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมผู้บังคับบัญชาของเขาถึงได้ทรยศหักหลังเขาเช่นนี้ "พลเอก มานพ... ทำไม..." เขตพึมพำ ทันใดนั้นเอง สัญญาณเตือนภัยจากรถยนต์คันหนึ่งที่ตามมาข้างหลัง ก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน! "พวกนั้นตามมาทันแล้ว!" รามร้อง "พวกเขาจะลากเรากลับไป!" เขตหันไปมองกระจกมองหลัง เห็นรถยนต์คันหนึ่งกำลังพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว มันไม่ใช่รถยนต์ธรรมดา แต่เป็นรถที่ติดอาวุธพิเศษ! "เตรียมตัว!" เขตตะโกน "เราต้องสู้!" --- ---