แสงไฟสีแดงกะพริบจากรถยนต์คันที่ตามมา สาดส่องไปยังรถยนต์คันที่เขตขับอยู่ มันไม่ใช่แค่การไล่ล่าธรรมดา แต่เป็นการไล่ล่าที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะกำจัดให้สิ้นซาก รถยนต์คันนั้นดูภายนอกเหมือนรถยนต์หรูธรรมดา แต่เมื่อสังเกตดีๆ จะเห็นว่ามีอุปกรณ์บางอย่างที่ติดตั้งอย่างแนบเนียนภายใต้ตัวถัง "นี่มันรถพิเศษ!" รามร้อง "พวกนั้นเตรียมการมาอย่างดี!" "ฉันรู้!" เขตตอบ เขาหักพวงมาลัยหลบกระสุนที่ยิงมาจากรถคันนั้นอย่างฉิวเฉียด กระสุนปืนเลเซอร์สีแดงสดพุ่งเฉียดใบหน้าของเขาไปเพียงไม่กี่นิ้ว "แย่แล้ว! พวกนั้นจะยิงอีก!" รสาตะโกน เธอเห็นลำแสงเลเซอร์กำลังถูกชาร์จจากรถคันนั้น เขตตัดสินใจเสี่ยง เขากดปุ่มพิเศษบนคอนโซลหน้ารถยนต์ พลันประตูรถยนต์ของเขาก็เปิดออกด้านข้าง เผยให้เห็นปืนกลขนาดเล็กที่ติดตั้งอยู่ เขตหันปืนออกไปยิงตอบโต้ "เอาคืนไป!" เขตตะโกน เสียงปืนกลดังสนั่นหวั่นไหว แต่ถึงกระนั้น รถยนต์คันที่ไล่ล่าก็ยังคงพุ่งเข้ามาอย่างไม่ลดละ มันดูเหมือนจะทนทานต่อการโจมตีของเขตเป็นพิเศษ "ปืนกลธรรมดาใช้ไม่ได้ผล!" รามตะโกน เขาพยายามหาอาวุธในรถ "มีอะไรที่เราใช้ได้อีกบ้าง?" "มีระเบิดควัน!" รสาตอบ เธอหยิบกล่องโลหะเล็กๆ ออกมาจากช่องเก็บของ "อาจจะช่วยสร้างความสับสนได้!" เขตเห็นช่องว่าง เขาสั่ง "เตรียมให้พร้อม! ฉันจะทำให้มันช้าลง!" เขตหักพวงมาลัยอย่างรุนแรง รถยนต์ของเขาเสียหลักเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงควบคุมมันไว้ได้ เขามองไปที่รถยนต์คันไล่ล่า และเมื่อเห็นจังหวะ เขาก็เหยียบคันเร่ง พร้อมกับสั่ง "ปล่อย!" รสาเปิดประตูออกด้านข้าง และโยนระเบิดควันออกไป กระจายควันสีขาวหนาทึบปกคลุมไปทั่วบริเวณ รถยนต์คันไล่ล่าพุ่งเข้ามาในกลุ่มควัน "เป็นไงล่ะ!" เขตตะโกน เขากระแทกรถของเขาเข้าใส่รถคันนั้นอย่างแรง ทำให้มันเสียหลัก หมุนคว้างไปเล็กน้อย "สำเร็จ!" รามร้อง "เราหนีมาได้แล้ว!" แต่ความโล่งใจของพวกเขาอยู่ได้ไม่นาน เมื่อควันจางลง พวกเขาก็เห็นรถยนต์คันนั้นกลับมาอยู่ในสภาพเดิม และยังคงพุ่งตามมาอย่างไม่ลดละ แถมยังเร็วกว่าเดิมอีกด้วย! "ไม่นะ! พวกนั้นใช้อะไรกัน?" เขตอุทาน "ดูนั่น!" รามชี้ไปที่รถยนต์คันนั้น "มันกำลังติดอาวุธใหม่!" ภายใต้ตัวถังของรถยนต์คันนั้น มีป้อมปืนเลเซอร์ขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น มันดูทรงพลังและอันตรายอย่างยิ่ง "ถ้าโดนเข้าเต็มๆ ล่ะก็... จบเห่แน่!" เขตพูด "เราต้องหาที่ซ่อน!" รสาเสนอ "ถนนเส้นนี้โล่งเกินไป" เขตหันไปมองข้างทาง เห็นทางเข้าสู่โรงงานร้างแห่งหนึ่งที่ปิดตัวไปนานแล้ว "ฉันเห็นที่แล้ว!" เขาหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าไปในโรงงานร้างอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางฝุ่นละอองและเศษซากปรักหักพัง รถยนต์ของเขาทะยานเข้าไปตามทางเดินแคบๆ ในโรงงาน "พวกนั้นตามเข้ามาแน่!" รามบอก "เราต้องหาทางรับมือ!" "ฉันจะใช้สภาพแวดล้อมให้เป็นประโยชน์" เขตพูด "พวกมันไม่คุ้นเคยกับที่นี่" ภายในโรงงานร้าง บรรยากาศมืดครึ้มและเต็มไปด้วยเครื่องจักรเก่าๆ ที่ขึ้นสนิม เสียงของรถยนต์คันไล่ล่าดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ "เราต้องแยกกัน" รามบอก "ฉันจะล่อพวกมันไปอีกทางหนึ่ง ส่วนพวกแก... หาทางซ่อนและหาข้อมูลให้เจอ" "ไม่! เราต้องไปด้วยกัน!" เขตปฏิเสธ "นี่ไม่ใช่เวลามาอวดดีกันนะ เขต" รามพูดอย่างจริงจัง "ถ้าพวกเราถูกจับได้พร้อมกัน... ทุกอย่างจะจบลง" เขตครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขารู้ว่ารามพูดถูก "ก็ได้... แต่ต้องระวังตัวด้วย" "แน่นอน" รามยิ้ม "ฉันไม่ตายง่ายๆ หรอก" รามเปิดประตูรถออกไปอย่างเงียบเชียบ เขาแอบย่องเข้าไปในเงาของเครื่องจักรเก่าๆ พยายามล่อล่อพวกทหารที่ตามมา เขตขับรถต่อไปอย่างช้าๆ พยายามหาที่ซ่อน เขาสังเกตเห็นว่ารถยนต์คันไล่ล่าเริ่มที่จะชะลอความเร็วลง อาจเป็นเพราะสภาพถนนที่ไม่เอื้ออำนวย "พวกมันเริ่มระแวงแล้ว" เขตบอกรสา "นี่อาจเป็นโอกาสของเรา" "ฉันเห็นที่ซ่อน!" รสาชี้ไปที่มุมหนึ่งของโรงงาน มีกองเศษเหล็กขนาดใหญ่อยู่ตรงนั้น "เราไปตรงนั้นกัน!" เขตขับรถเข้าไปซ่อนอยู่หลังกองเศษเหล็ก เขาดับเครื่องยนต์ และเปิดไฟในรถจนดับสนิท "เงียบที่สุด" เขตกระซิบ ทั้งสามคนอยู่ในความเงียบที่น่าอึดอัด เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์คันไล่ล่าดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ และก็หยุดลงไม่ไกลจากที่พวกเขาซ่อนอยู่ "พวกมันรู้ว่าเราอยู่ที่นี่!" รสาพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นตระหนก "ใจเย็น" เขตปลอบ "พวกมันยังไม่เห็นเรา" แล้วเสียงฝีเท้าของทหารก็ดังขึ้น พวกเขาลงจากรถ และเริ่มเดินสำรวจไปทั่วบริเวณ "พวกมันกำลังค้นหาเรา" รามกระซิบ เขาแอบมองผ่านช่องว่างของเศษเหล็ก "มีอย่างน้อยสามคน" "พวกมันกำลังจะมาทางนี้!" เขตเตือน ทันใดนั้นเอง เสียงปืนดังขึ้น! ไม่ใช่เสียงปืนของทหาร แต่เป็นเสียงปืนของราม! "ชิบหาย!" เขตอุทาน รามโผล่ออกมาจากเงา และยิงเข้าใส่ทหารคนหนึ่งอย่างรวดเร็ว ทหารคนนั้นล้มลงไปทันที "ฉันทำให้พวกมันรู้ตัวแล้ว!" รามตะโกน "รีบไป!" --- การต่อสู้ปะทุขึ้นอีกครั้งภายในโรงงานร้าง ทหารอีกสองนายหันมาทางที่รามอยู่ และยิงตอบโต้ เขตเห็นโอกาส เขากระตุ้นเครื่องยนต์ และขับรถทะยานออกจากที่ซ่อน พุ่งเข้าใส่ทหารอีกสองนาย "ราม! รีบขึ้นรถ!" เขตตะโกน รามวิ่งกลับมาที่รถอย่างรวดเร็ว เขากระโดดขึ้นรถไป เขตเหยียบคันเร่งเต็มกำลัง รถยนต์ของเขาทะยานออกไปจากโรงงานร้าง ทิ้งให้ทหารสองนายที่เพิ่งจะล้มลงไปนอนกองกับพื้น "เราหนีออกมาได้แล้ว" รามพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ "แต่เรายังไม่ปลอดภัย" เขตกล่าว "พวกมันคงไม่ยอมแพ้ง่ายๆ" "ตอนนี้เราต้องหาที่ปลอดภัย และวิเคราะห์ข้อมูลพวกนี้" รสาบอก เธอหยิบแผ่นดิสก์ออกมา "ฉันคิดว่าฉันพอจะเดาได้ว่ามันคืออะไร" "อะไร?" เขตถาม "มันคือแผนการบางอย่างของพลเอก มานพ" รสาตอบ "ที่เกี่ยวข้องกับโครงการ 'โอเมก้า' และ... มันน่าจะเชื่อมโยงกับแม่ของแกด้วย" "แม่ของผม?" เขตพูดเสียงเบา "แล้วแผนการนั้นคืออะไร?" "ฉันยังไม่แน่ใจ" รสาตอบ "แต่เท่าที่ดูจากข้อมูลเบื้องต้น... มันเป็นแผนการที่อันตรายมาก" ขณะที่ทั้งสามคนกำลังพยายามทำความเข้าใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์ของเขตก็สว่างขึ้น ปรากฏข้อความจากเบอร์นิรนาม "พวกแกหนีไม่พ้นหรอก... ฉันรู้ว่าพวกแกอยู่ที่ไหน... และฉันกำลังจะไปหา... จาก 'ผู้ที่ควบคุมทุกสิ่ง'" เขตมองข้อความนั้นด้วยความรู้สึกเย็นยะเยือกไปทั่วร่าง "ใครกันแน่... ที่กำลังควบคุมทุกสิ่ง?" --- ---