พิมพ์ชนกยืนนิ่งราวกับถูกสาป ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของปรานต์ "หมายความว่ายังไงคะคุณปรานต์ พ่อของหนู... พ่อจัดการเรื่องอะไรเรียบร้อยแล้วคะ" เสียงของเธอแหบพร่า เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจและความหวาดหวั่น ภาคย์ประคองพิมพ์ชนกไว้แน่น เขาเห็นแววตาของเธอที่เต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด "ใจเย็นๆ นะพิมพ์ชนก" เขาปลอบโยน "ปรานต์ เขาอาจจะมีความหมายอย่างอื่น" ปรานต์มองดูทั้งสองคนด้วยแววตาที่เศร้าสร้อย "ผมเข้าใจว่าคุณพิมพ์ชนกคงจะตกใจ" เขาเริ่มอธิบาย "แต่คุณพ่อของคุณฝากผมมาบอกว่า ท่านได้เตรียมทุกอย่างไว้แล้ว เพื่อที่จะไม่ให้คุณต้องลำบากอีกต่อไป ท่านได้จัดการเรื่องธุรกิจที่กำลังจะล้มละลาย และที่สำคัญที่สุดคือ หนี้สินจำนวนมหาศาลที่ท่านก่อไว้..." "หนี้สิน?" พิมพ์ชนกผงะ "หนี้สินอะไรคะ พ่อไม่เคยบอกหนูเรื่องนี้เลย" "ท่านไม่ต้องการให้คุณรู้ เพราะท่านอยากให้คุณมีชีวิตที่ดี" ปรานต์กล่าว "แต่เมื่ออาการท่านทรุดลง ท่านก็คิดว่าถึงเวลาแล้วที่จะต้องบอกความจริงกับคุณ ท่านอยากให้คุณรู้ว่า การแต่งงานของคุณกับคุณภาคย์... มันไม่ได้เป็นเพียงแค่การช่วยเหลือธุรกิจของครอบครัวเท่านั้น แต่ยังเป็นการปลดหนี้สินทั้งหมดของท่านด้วย" พิมพ์ชนกยิ่งสับสนมากขึ้น "หมายความว่า... ที่หนูต้องแต่งงานกับคุณภาคย์... มันไม่ใช่แค่เพราะธุรกิจล้มละลายเท่านั้นเหรอคะ" ภาคย์เองก็มองปรานต์ด้วยความฉงน "หมายความว่ายังไง ปรานต์? ฉันคิดว่าเราเข้าใจตรงกันแล้วนะว่าการแต่งงานครั้งนี้มีเหตุผลเพื่อธุรกิจ" "ผมขอโทษครับคุณภาคย์" ปรานต์โค้งศีรษะเล็กน้อย "ผมรู้ว่าคุณภาคย์อาจจะไม่พอใจ แต่ผมมีหน้าที่ต้องบอกความจริงทั้งหมดที่คุณพิมพ์ชนกควรจะรู้" เขาหันไปทางพิมพ์ชนกอีกครั้ง "คุณพ่อของคุณได้จัดการกู้เงินจำนวนมากจากนายทุนรายหนึ่ง ซึ่งเป็นคนที่คุณภาคย์เคยมีปัญหาด้วยในอดีต และเพื่อเป็นหลักประกัน เขาได้ยกร่างโฉนดที่ดินจำนวนหนึ่ง ซึ่งเป็นที่ดินของครอบครัวคุณ ให้แก่นายทุนคนนั้นไปเป็นจำนวนมาก" พิมพ์ชนกตาเบิกกว้าง "แล้ว... แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการแต่งงานของหนูกับคุณภาคย์คะ" "นายทุนคนนั้น... คือคุณภาคย์ครับ" ปรานต์เอ่ยออกมาเบาๆ แต่คำพูดนั้นกลับหนักอึ้งราวกับค้อนทุบลงกลางใจของพิมพ์ชนก บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัด มีเพียงเสียงหัวใจของพิมพ์ชนกที่เต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก เธอหันไปมองหน้าภาคย์ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก แต่แววตาที่เขามองมานั้น... มันไม่ใช่แววตาของคนที่รักเธออย่างที่เธอเข้าใจ "คุณภาคย์... นี่มันเรื่องจริงเหรอคะ" พิมพ์ชนกถาม เสียงสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด ภาคย์ถอนหายใจยาว เขาปลดมือที่ประคองพิมพ์ชนกอยู่ออกช้าๆ "ใช่ พิมพ์ชนก" เขาตอบเสียงเรียบ "เรื่องจริง" "แต่... แต่คุณเคยบอกว่า..." พิมพ์ชนกพยายามรวบรวมสติ "คุณบอกว่าคุณช่วยพ่อหนู... เพราะคุณรักหนู..." "ผมรักคุณ" ภาคย์พูดขึ้นทันที "และผมก็ช่วยพ่อคุณจริงๆ แต่เรื่องหนี้สิน... มันเป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลงที่ผมต้องทำกับคุณพ่อคุณ" "ข้อตกลงอะไรคะ" พิมพ์ชนกถามอย่างไม่เข้าใจ "ทำไมพ่อหนูถึงไม่เคยบอกหนูเลย" "เพราะพ่อคุณเข้มแข็งมาตลอด เขาอยากปกป้องคุณ" ปรานต์อธิบาย "แต่พออาการท่านแย่ลง ท่านก็รู้ว่าท่านไม่สามารถปิดบังความจริงไปได้มากกว่านี้อีกแล้ว ท่านอยากให้คุณรู้ว่าคุณแต่งงานกับคุณภาคย์ ไม่ใช่แค่เพราะคุณรักเขา หรือเพราะธุรกิจล่มสลาย แต่เพราะมันเป็นทางเดียวที่จะช่วยให้ครอบครัวของคุณพ้นจากวิกฤตหนี้สินครั้งใหญ่" พิมพ์ชนกทรุดตัวลงนั่งบนพื้น เธอไม่สามารถยืนได้อีกต่อไป ภาพความทรงจำต่างๆ ที่ผ่านมาผุดขึ้นมาในหัว การแต่งงานที่ดูเหมือนจะเป็นความรักที่เพิ่งค้นพบ บัดนี้กลับกลายเป็นเหมือนกรงขังที่สร้างขึ้นจากความลับและการหลอกลวง "แล้ว... ที่คุณบอกว่าคุณรักหนู... มันคือเรื่องจริงใช่ไหมคะ" พิมพ์ชนกถามภาคย์อย่างมีความหวังริบหรี่ ภาคย์เดินเข้ามาหาเธอ ย่อตัวลงมองเธอ "พิมพ์ชนก ฟังผมนะ" เขาจับมือเธอไว้ "ความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณ... มันคือเรื่องจริงทั้งหมด ผมรักคุณจริงๆ" "แต่... แต่ทำไมคุณถึงไม่บอกความจริงทั้งหมดกับหนูล่ะคะ" พิมพ์ชนกถาม น้ำตาไหลอาบแก้ม "ทำไมต้องปล่อยให้หนูเข้าใจผิดมาตลอด" "ผม... ผมมีเหตุผลของผม" ภาคย์ตอบ "ผมไม่อยากให้คุณรู้เรื่องราวในอดีตของผม ที่มันไม่ดีนัก" "เรื่องราวในอดีตของคุณ?" พิมพ์ชนกเงยหน้ามองเขา "คุณหมายถึงเรื่องอะไรคะ" "เรื่องที่ผมเคยมีปัญหากับนายทุนที่พ่อคุณไปกู้เงินมา" ภาคย์อธิบาย "นายทุนคนนั้น... เขาเป็นคนที่ผมไม่ชอบหน้าที่สุดในโลกคนหนึ่ง และผมก็ไม่อยากให้คุณต้องเข้าไปพัวพันกับเรื่องราววุ่นวายพวกนั้น" "แล้ว... แล้วนายทุนคนนั้นคือใครคะ" พิมพ์ชนกถาม "ผมเอง" ภาคย์ตอบอย่างตรงไปตรงมา "ผมคือคนที่พ่อคุณไปกู้เงินมา และผมก็คือคนที่กำหนดเงื่อนไขในการแต่งงานครั้งนี้" พิมพ์ชนกถึงกับอึ้งไป เธอไม่รู้จะพูดอะไร เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า ความรักที่เธอเพิ่งจะค้นพบ บัดนี้กลับถูกเคลือบคลุมด้วยความไม่ไว้วางใจและความเจ็บปวด "คุณ... คุณกำลังบอกว่า... คุณใช้หนี้สินของพ่อหนู... เป็นเครื่องมือในการบังคับให้หนูแต่งงานกับคุณเหรอคะ" พิมพ์ชนกถามด้วยเสียงที่แทบจะกระซิบ "ไม่! ไม่ใช่แบบนั้น" ภาคย์รีบปฏิเสธ "ผมรักคุณ ผมถึงอยากให้คุณมาอยู่กับผม แต่การแต่งงานครั้งนี้... มันเป็นข้อตกลงที่ผมต้องทำกับพ่อคุณ เพื่อให้ท่านพ้นจากวิกฤต" "แต่คุณก็รู้ว่าพ่อหนูไม่มีทางเลือก" พิมพ์ชนกกล่าว "และคุณก็ฉวยโอกาสจากตรงนั้น..." "ผมไม่ได้ฉวยโอกาส" ภาคย์สวนกลับ "ผมรักคุณ ผมถึงทำแบบนี้" "แต่การกระทำของคุณ มันทำให้หนูไม่ไว้ใจคุณอีกต่อไปแล้วค่ะ" พิมพ์ชนกพูดพลางลุกขึ้นยืน "หนู... หนูต้องการเวลาค่ะ" เธอเดินหนีออกจากห้องไป ทิ้งให้ภาคย์และปรานต์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ภาคย์มองตามหลังพิมพ์ชนกไปด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและเสียใจ เขาไม่เคยคิดว่าความจริงที่เขาพยายามจะปกปิด จะกลายเป็นสิ่งที่ทำลายความสัมพันธ์ของเขากับพิมพ์ชนกไปได้ถึงเพียงนี้