วันเวลาหลังจากวันนั้นผ่านไปอย่างเชื่องช้าและเต็มไปด้วยความอึดอัด พิมพ์ชนกเก็บตัวเงียบอยู่ในห้องนอนของเธอ เธอพยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับภาคย์เท่าที่จะทำได้ ทุกครั้งที่เขาพยายามเข้ามาพูดคุย เธอจะหาข้ออ้างเพื่อหลีกหนีเสมอ ภาคย์เองก็รู้สึกได้ถึงกำแพงที่พิมพ์ชนกสร้างขึ้น เขาพยายามที่จะอธิบาย ยอมรับความผิดพลาด และขอโทษเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่พิมพ์ชนกก็ยังคงปิดใจ เธอเสียใจที่ถูกหลอกลวง และยิ่งเสียใจที่ความรักที่เธอคิดว่าบริสุทธิ์ กลับมีเงื่อนไขและผลประโยชน์แอบแฝงอยู่ "พิมพ์ชนก... ผมขอโทษจริงๆ" ภาคย์เอ่ยขึ้นอีกครั้ง ในยามที่เขาบังเอิญเจอเธอเข้าในห้องนั่งเล่น "ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไป ผมไม่ควรจะปิดบังคุณเรื่องหนี้สินของพ่อคุณ" พิมพ์ชนกหันมามองเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่า "แล้วคุณคิดว่าคำขอโทษของคุณ จะทำให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้เหรอคะ" "ผมรู้ว่ามันยาก" ภาคย์ตอบ "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณ... มันคือเรื่องจริงทั้งหมด ผมรักคุณจริงๆ" "หนูก็เคยคิดว่าหนูรักคุณค่ะ" พิมพ์ชนกพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "แต่ตอนนี้... หนูไม่รู้แล้วว่าความรู้สึกไหนเป็นเรื่องจริงบ้าง" "พิมพ์ชนก..." ภาคย์เรียกชื่อเธอเบาๆ "ผมไม่ได้บังคับให้คุณแต่งงานกับผม ผมเพียงแต่... ใช้โอกาสที่พ่อคุณมากู้เงินจากผม ในการทำให้คุณมาอยู่ข้างๆ ผม" "นั่นแหละค่ะ คือสิ่งที่หนูรับไม่ได้" พิมพ์ชนกกล่าว "คุณรู้ว่าพ่อหนูอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบาก และคุณก็ใช้มันเป็นข้อต่อรอง" "ผมไม่ได้มองว่ามันเป็นข้อต่อรอง" ภาคย์พยายามอธิบาย "ผมมองว่ามันเป็นโอกาส ที่จะได้ใกล้ชิดกับคุณ" "แต่สำหรับหนู... มันคือการถูกหลอกลวง" พิมพ์ชนกกล่าว "หนูไม่คิดว่าคนที่หนูรัก จะทำแบบนี้กับหนูได้" "ผมผิดไปแล้วจริงๆ" ภาคย์ยอมรับ "แต่ผมอยากให้คุณให้โอกาสผมอีกครั้ง ให้ผมได้พิสูจน์ตัวเอง" พิมพ์ชนกส่ายหน้า "หนู... หนูต้องการเวลาค่ะ" เธอกล่าว "หนูต้องการคิดทบทวนทุกอย่าง" หลังจากนั้น พิมพ์ชนกก็เดินหนีไปอีกครั้ง ทิ้งให้ภาคย์ยืนอยู่เพียงลำพัง เขาถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ความสัมพันธ์ที่เคยดูเหมือนจะสวยงาม บัดนี้กลับมีรอยร้าวที่ใหญ่เกินกว่าจะประสานได้ง่ายๆ วันต่อมา ปรานต์เข้ามาหาภาคย์ที่คฤหาสน์ "คุณภาคย์ครับ" เขาเอ่ยขึ้น "ผมได้รับข่าวจากทางโรงพยาบาล... อาการของคุณพ่อคุณพิมพ์ชนก... แย่ลงมากครับ" ภาคย์เงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ "แย่ลง? แย่ลงแค่ไหนครับ" "คุณหมอบอกว่า... ท่านอาจจะอยู่ได้อีกไม่นานครับ" ปรานต์ตอบด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อย "และท่านก็ฝากข้อความสุดท้ายมาถึงคุณพิมพ์ชนกครับ" "ข้อความอะไรครับ" ภาคย์ถาม "ท่านอยากจะขอโทษคุณพิมพ์ชนกครับ" ปรานต์กล่าว "และท่านก็บอกว่า... ถ้าคุณพิมพ์ชนกยังรักคุณภาคย์อยู่... ก็อยากจะให้คุณพิมพ์ชนกดูแลคุณภาคย์ให้ดี" ภาคย์ยืนนิ่งไป เขาไม่เคยคิดว่าพ่อของพิมพ์ชนกจะพูดเช่นนี้ "ผม... ผมจะไปหาเธอ" เขาตัดสินใจ ภาคย์เดินเข้าไปในห้องของพิมพ์ชนก เขาเห็นเธอนั่งอยู่ที่ริมหน้าต่าง มองออกไปข้างนอกด้วยสายตาเหม่อลอย "พิมพ์ชนก" เขาเรียกเบาๆ พิมพ์ชนกหันมามองเขา "มีอะไรคะ" "พ่อคุณ... ท่านฝากข้อความมาถึงคุณ" ภาคย์กล่าว "ท่านขอโทษคุณ และท่านก็บอกว่า... ถ้าคุณยังรักผมอยู่... ก็อยากให้คุณดูแลผมให้ดี" พิมพ์ชนกได้ยินเช่นนั้น น้ำตาก็ไหลออกมาอีกครั้ง "พ่อของหนู..." เธอพึมพำ "ผมรู้ว่าคุณเสียใจ" ภาคย์เดินเข้าไปใกล้เธอ "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า... ผมก็เสียใจเหมือนกัน ที่ทำให้คุณต้องเจ็บปวด" "คุณเคยบอกว่าคุณรักหนู" พิมพ์ชนกเงยหน้ามองเขา "แล้วความรักของคุณ... มันจะหายไปเมื่อไหร่คะ" "ความรักของผม... จะไม่หายไปไหน" ภาคย์ตอบอย่างหนักแน่น "ผมรักคุณจริงๆ พิมพ์ชนก" "แต่หนู... หนูไม่แน่ใจแล้วค่ะ" พิมพ์ชนกกล่าว "ความเชื่อใจของหนู... มันหายไปแล้ว" "ผมรู้" ภาคย์ตอบ "และผมจะพยายามทำให้คุณเชื่อใจผมอีกครั้ง" "หนู... หนูไม่รู้ว่าจะทำได้ไหม" พิมพ์ชนกกล่าว "ความเจ็บปวดมัน... มันลึกเกินไป" "ผมเข้าใจ" ภาคย์กล่าว "แต่ผมจะไม่ยอมแพ้" เขาค่อยๆ เดินเข้าไปหาเธอ และโอบกอดเธอไว้ พิมพ์ชนกไม่ปฏิเสธ เธอซบหน้าลงกับอกของเขา ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่อั้น "ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ" ภาคย์กระซิบข้างหูเธอ "ผมจะไม่ไปไหน" พิมพ์ชนกไม่ตอบ เธอเพียงแต่โอบกอดเขาไว้แน่น พลางคิดถึงคำพูดของพ่อ... "ถ้าคุณยังรักคุณภาคย์อยู่ ก็อยากจะให้คุณดูแลคุณภาคย์ให้ดี" คำพูดของพ่อ ทำให้เธอสับสนยิ่งกว่าเดิม เธอรักภาคย์หรือไม่? หรือความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขา มันเป็นเพียงแค่ความผูกพันจากการแต่งงาน และการที่เขาเข้ามาช่วยพ่อของเธอในช่วงเวลาวิกฤต? ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ยังคงแขวนอยู่บนเส้นด้ายบางๆ รอยร้าวที่เกิดขึ้นจากความลับของภาคย์ อาจจะยากเกินกว่าที่พิมพ์ชนกจะมองข้ามไปได้ แต่ในขณะเดียวกัน คำพูดสุดท้ายของพ่อ และความพยายามของภาคย์ ก็อาจจะเป็นสิ่งที่จะช่วยเชื่อมความสัมพันธ์ที่กำลังจะขาดสะบั้นนี้ไว้ได้