พิมพ์ชนกยังคงโอบกอดภาคย์ไว้แน่น เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นจากอ้อมกอดของเขา แต่ในใจของเธอยังคงเต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด คำพูดของพ่อ และความพยายามของภาคย์ กำลังทำให้เธอต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง "คุณภาคย์คะ" พิมพ์ชนกเอ่ยขึ้นเบาๆ "หนู... หนูไม่รู้ว่าหนูจะทำอย่างไรต่อไป" ภาคย์กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น "คุณไม่ต้องคิดมากนะพิมพ์ชนก" เขาปลอบโยน "ตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือคุณต้องเข้มแข็ง" "แต่หนู... หนูเสียใจที่พ่อหนูเป็นแบบนี้" พิมพ์ชนกกล่าว "หนูไม่เคยรู้เลยว่าท่านเป็นหนี้มากขนาดนี้" "ผมเข้าใจ" ภาคย์ตอบ "และผมก็เสียใจกับคุณด้วย" ทั้งสองคนยืนกอดกันอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานาน ราวกับว่าเวลาได้หยุดนิ่งไปชั่วขณะ หลังจากนั้น พิมพ์ชนกก็ถอนตัวออกจากอ้อมกอดของภาคย์ เธอเช็ดน้ำตาที่ยังคงไหลอาบแก้ม "หนู... หนูอยากจะไปเยี่ยมพ่อค่ะ" "ผมจะไปกับคุณ" ภาคย์กล่าว พิมพ์ชนกพยักหน้า เธอรู้สึกว่าอย่างน้อยที่สุด การมีภาคย์อยู่ข้างๆ ในเวลานี้ ก็อาจจะทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นบ้าง เมื่อทั้งสองคนมาถึงโรงพยาบาล พิมพ์ชนกก็รีบตรงไปที่ห้องของพ่อทันที ภาคย์เดินตามเธอไปอย่างเงียบๆ เมื่อพิมพ์ชนกเห็นสภาพของพ่อ เธอก็แทบจะทรุดลงไปอีกครั้ง พ่อของเธอดูผ่ายผอมและอ่อนแรงมาก "พ่อคะ" พิมพ์ชนกเข้าไปจับมือพ่อไว้ "พ่อคะ หนูมาแล้วค่ะ" พ่อของพิมพ์ชนกค่อยๆ ลืมตาขึ้น เขามองลูกสาวด้วยแววตาที่อ่อนโยน "พิมพ์... พิมพ์ชนก..." เสียงของเขาแหบพร่า "หนูอยู่นี่ค่ะพ่อ" พิมพ์ชนกกล่าว "พ่อไม่ต้องห่วงนะคะ" "พ่อ... ขอโทษนะลูก" พ่อของพิมพ์ชนกกล่าว "พ่อทำให้ลูกลำบาก" "ไม่เป็นไรค่ะพ่อ" พิมพ์ชนกส่ายหน้า "ตอนนี้พ่อต้องพักผ่อนนะคะ" ภาคย์ยืนมองดูภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาเห็นความรักที่พ่อมีต่อลูกสาว และเห็นความเจ็บปวดที่พิมพ์ชนกต้องแบกรับ "คุณภาคย์..." พ่อของพิมพ์ชนกเอ่ยเรียกภาคย์ "ขอบคุณนะ... ที่ดูแลลูกสาวพ่อ" "ผมจะดูแลเธอให้ดีที่สุดครับ" ภาคย์ตอบอย่างหนักแน่น เมื่อได้ยินคำพูดของภาคย์ พิมพ์ชนกก็หันไปมองเขา เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา ที่แม้ว่าเธอจะเคยเสียใจจากการกระทำของเขา แต่ในเวลานี้ เธอก็อดที่จะรู้สึกซาบซึ้งในความรับผิดชอบของเขาไม่ได้ วันเวลาผ่านไปอีกหลายวัน อาการของคุณพ่อพิมพ์ชนกก็เริ่มคงที่ แต่ก็ยังคงอ่อนแออยู่ พิมพ์ชนกใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่โรงพยาบาล ภาคย์ก็คอยอยู่เคียงข้างเธอเสมอ เขาไปรับไปส่งเธอ พาอาหารไปให้ และคอยรับฟังเวลาที่เธออยากจะพูด "คุณภาคย์คะ" พิมพ์ชนกกล่าวในวันหนึ่ง ขณะที่ทั้งคู่นั่งอยู่ข้างเตียงพ่อของเธอ "หนู... หนูขอโทษที่เคยทำตัวไม่ดีกับคุณนะคะ" ภาคย์หันมายิ้มให้เธอ "ไม่เป็นไรครับ" เขาตอบ "ผมเข้าใจ" "หนู... หนูรู้ว่าคุณพยายามจะอธิบาย" พิมพ์ชนกกล่าว "และหนูก็... หนูเริ่มจะเข้าใจแล้ว" "ผมดีใจนะ" ภาคย์กล่าว "หนู... หนูอาจจะยังให้อภัยคุณไม่ได้ทั้งหมด" พิมพ์ชนกกล่าว "แต่หนู... หนูอยากจะลองอีกครั้งค่ะ" เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ภาคย์ก็รู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก เขาโอบกอดพิมพ์ชนกไว้เบาๆ "ขอบคุณนะ พิมพ์ชนก" เขาพูด "ผมสัญญา ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวังอีก" "หนู... หนูเชื่อค่ะ" พิมพ์ชนกกล่าว "หนูอยากจะเชื่อใจคุณอีกครั้ง" การกลับมาของพิมพ์ชนกสู่ความสัมพันธ์กับภาคย์ ไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมโดยทันที รอยร้าวที่เกิดขึ้นมันลึกเกินกว่าจะลบเลือนได้ง่ายๆ แต่การที่ทั้งคู่เลือกที่จะให้โอกาสกันและกันอีกครั้ง แสดงให้เห็นถึงความเข้มแข็งของความรู้สึกที่พวกเขามีให้กัน เมื่อคุณพ่อของพิมพ์ชนกอาการดีขึ้นจนสามารถกลับบ้านได้ ภาคย์ก็ช่วยดูแลอย่างเต็มที่ เขาจัดการเรื่องการรักษาพยาบาล และจัดหาคนมาช่วยดูแลที่บ้าน ทำให้ครอบครัวของพิมพ์ชนกคลายความกังวลไปได้มาก "คุณภาคย์" พิมพ์ชนกกล่าวในเย็นวันหนึ่ง ขณะที่ทั้งคู่นั่งอยู่ริมระเบียงมองดูวิวทิวทัศน์ของเมือง "หนู... หนูอยากจะบอกอะไรคุณบางอย่าง" "ว่ามาเลยครับ" ภาคย์ตอบ "หนู... หนูรักคุณค่ะ" พิมพ์ชนกกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "แม้ว่าที่ผ่านมาจะมีเรื่องราวมากมาย... แต่หนูรู้ว่าความรู้สึกของหนูที่มีต่อคุณ... มันคือความรักจริงๆ" ภาคย์ยิ้มกว้าง เขากุมมือพิมพ์ชนกไว้แน่น "ผมก็รักคุณนะ พิมพ์ชนก" เขาตอบ "ผมรักคุณมาตลอด และผมก็จะรักคุณตลอดไป" ทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและความเข้าใจ แม้ว่าเส้นทางความรักของพวกเขาจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่การที่พวกเขาผ่านพ้นอุปสรรคต่างๆ มาได้ และสามารถกลับมายืนเคียงข้างกันอีกครั้ง ก็เป็นเครื่องพิสูจน์ถึงสัจจะวาจาของหัวใจที่เลือกที่จะรักและให้อภัย