เสียงเครื่องบินที่ค่อยๆ ลดระดับลงสู่สนามบินนานาชาติเชียงใหม่ เป็นสัญญาณว่าพิมพ์ชนกได้เดินทางมาถึงจุดหมายปลายทางตามคำสั่งของภาคย์แล้ว เธอลงจากเครื่องบินด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ก้าวแรกที่เหยียบลงบนแผ่นดินเชียงใหม่ ราวกับว่าเธอได้ก้าวเข้าสู่กรงขังแห่งใหม่ ภาคย์ไม่ได้มาส่งเธอด้วยตนเอง เขาให้เพียงเลขาฯ ส่วนตัวของเขา คือคุณสุชาติ มารับเธอที่สนามบิน พร้อมด้วยคนขับรถและรถยนต์คันหรูอีกคัน "สวัสดีครับ คุณพิมพ์ชนก" สุชาติโค้งศีรษะให้เธอเล็กน้อย "ผมสุชาติครับ คุณภาคย์ให้ผมมาดูแลเรื่องการเดินทางของคุณ" "สวัสดีค่ะ คุณสุชาติ" พิมพ์ชนกตอบรับอย่างสุภาพ พยายามเก็บอาการประหม่าเอาไว้ "คุณภาคย์ฝากบอกมาว่า… บ้านพักของคุณเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วครับ" สุชาติกล่าวขณะเดินนำทางเธอไปยังรถ "เป็นคฤหาสน์หลังเล็กที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากโครงการของเรา" "คฤหาสน์… เล็กๆ" พิมพ์ชนกทวนคำด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความประชดประชัน เธอไม่เคยคิดว่าภาคย์จะใจดีขนาดนี้ แต่เมื่อนึกถึงข้อตกลงที่เธอได้อ่าน เธอก็รู้ว่านี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของการควบคุมของเขา การเดินทางไปยังคฤหาสน์เป็นไปอย่างเงียบๆ สุชาติเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับโครงการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ที่ภาคย์กำลังลงทุนอย่างมหาศาลในเชียงใหม่ ซึ่งเป็นโครงการที่ต้องการการดูแลอย่างใกล้ชิด "คุณภาคย์เขาคาดหวังกับโครงการนี้มากครับ" สุชาติกล่าว "เขาเลยอยากให้คุณมาช่วยดูแลในส่วนของการประสานงานกับชุมชนและหน่วยงานท้องถิ่น" "หนู… ไม่มีความรู้เรื่องพวกนี้เลยนะคะ" พิมพ์ชนกกล่าว "ไม่ต้องห่วงครับ" สุชาติยิ้ม "ผมจะคอยช่วยเหลือคุณเอง" เมื่อมาถึงคฤหาสน์ พิมพ์ชนกก็ต้องทึ่งกับความสวยงามของมัน ตัวบ้านสร้างด้วยสถาปัตยกรรมแบบล้านนาประยุกต์ ตั้งอยู่ท่ามกลางสวนสวยร่มรื่น มีสระว่ายน้ำส่วนตัว และวิวภูเขาที่สวยงาม "สวยมากเลยค่ะ" พิมพ์ชนกเอ่ยชมอย่างจริงใจ "เชิญคุณพิมพ์ชนกสำรวจบ้านได้ตามสบายเลยครับ" สุชาติกล่าว "ผมจะรออยู่ที่ห้องทำงานของคุณ" พิมพ์ชนกเดินสำรวจไปทั่วบ้าน เธอรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังอยู่ในฝัน แต่ก็เป็นฝันร้ายที่เธอไม่อาจหลีกหนีได้ เธอเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานที่สุชาติบอกไว้ ภายในห้องตกแต่งอย่างหรูหรา มีโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ คอมพิวเตอร์ และเอกสารจำนวนมาก "นี่คือเอกสารเบื้องต้นเกี่ยวกับโครงการครับ" สุชาติยื่นแฟ้มเอกสารให้กับเธอ "ผมจะอธิบายรายละเอียดให้คุณฟังอีกครั้ง" ตลอดทั้งบ่าย พิมพ์ชนกต้องนั่งฟังสุชาติอธิบายเรื่องราวต่างๆ ที่ดูจะซับซ้อนและยากเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจได้ เธอพยายามตั้งใจฟัง แต่ในใจก็อดคิดถึงแผนการหลบหนีไม่ได้ "คุณสุชาติคะ" พิมพ์ชนกถามขึ้นขณะสุชาติกำลังจะลุกออกไป "แถวนี้… มีที่ไหนที่หนูพอจะเดินเล่นได้บ้างคะ" สุชาติมองเธออย่างพิจารณา "คุณต้องการจะออกไปข้างนอกเหรอครับ" "ค่ะ… หนูอยากจะสูดอากาศบริสุทธิ์บ้าง" พิมพ์ชนกตอบ "ได้ครับ" สุชาติพยักหน้า "แต่ขอให้คุณบอกผมก่อนนะครับ ถ้าจะออกไปไหนไกลๆ" "ค่ะ หนูจะบอกค่ะ" พิมพ์ชนกตอบรับ เมื่อสุชาติออกไปแล้ว พิมพ์ชนกก็เดินออกไปที่ระเบียง มองออกไปยังวิวทิวทัศน์เบื้องหน้า เธอเห็นหมู่บ้านเล็กๆ ตั้งอยู่ไม่ไกลจากคฤหาสน์ 'ที่นี่… คือจุดเริ่มต้นของการหนีของฉัน' พิมพ์ชนกคิดในใจ วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พิมพ์ชนกพยายามปรับตัวให้เข้ากับชีวิตใหม่ เธอทำตามคำสั่งของภาคย์อย่างเคร่งครัด ออกไปพบปะผู้คนในท้องถิ่น พยายามทำความเข้าใจกับโครงการที่เธอได้รับมอบหมาย เธอได้พบกับชาวบ้านจำนวนมาก หลายคนเป็นมิตรและอบอุ่น แต่ก็มีบางคนที่มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย "คุณภาคย์… เขาเป็นคนใจดีมากเลยนะ" คุณป้าคนหนึ่งกล่าวกับเธอขณะที่พวกเขากำลังช่วยกันจัดเตรียมงานประเพณีของหมู่บ้าน "เขาช่วยเหลือพวกเรามาตลอด" "ค่ะ… เขาเป็นคนดีค่ะ" พิมพ์ชนกตอบอย่างเลี่ยงบาลี เธอไม่รู้จะพูดอะไร เธอรู้ความจริงอีกด้านหนึ่งของภาคย์ คืนหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังนั่งอ่านเอกสารเกี่ยวกับโครงการอยู่ในห้องทำงาน จู่ๆ โทรศัพท์ของเธอก็มีข้อความเข้ามา เป็นข้อความจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "ผมรู้ว่าคุณกำลังลำบาก" พิมพ์ชนกใจเต้นแรง เธอรีบพิมพ์ตอบกลับไป "คุณเป็นใคร" ไม่นานนัก ข้อความก็ตอบกลับมา "คนที่พร้อมจะช่วยคุณ… ถ้าคุณพร้อมที่จะหนี" พิมพ์ชนกมองข้อความนั้นด้วยความหวังที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ เธอไม่รู้ว่าใครคือคนส่งข้อความนี้มา แต่เธอรู้เพียงว่า นี่อาจจะเป็นโอกาสเดียวของเธอ เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังความมืดมิดของท้องฟ้ายามค่ำคืน 'ฉันพร้อมแล้ว… ฉันพร้อมที่จะหนี' พิมพ์ชนกกล่าวกับตัวเองอย่างแน่วแน่