เสียงโทรศัพท์ของริชาร์ดดังขึ้นกลางดึก เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความงุนงง เมื่อเห็นว่าเป็นสายของลิลลี่ เขาก็รู้สึกใจเต้นแรงผิดปกติ "สวัสดีครับ คุณลิลลี่" เขาตอบรับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ "มีอะไรหรือเปล่าครับ ดึกขนาดนี้" "ริชาร์ดคะ" เสียงของลิลลี่สั่นเครือ แต่ก็เต็มไปด้วยความชัดเจน "ฉัน... ฉันจำได้แล้วค่ะ" ริชาร์ดแทบจะทำโทรศัพท์ร่วงจากมือ "จริงหรือครับ ลิลลี่! คุณจำได้แล้วจริงๆ หรือ" "ค่ะ" ลิลลี่ยืนยัน "ฉันเจอสมุดบันทึกของฉัน แล้วก็... แล้วก็รูปแต่งงานของเรา" น้ำตาของริชาร์ดไหลอาบแก้ม เขาไม่คิดว่าจะมีวันนี้อีกแล้ว "ลิลลี่... ผม... ผมดีใจเหลือเกิน" "ฉันขอโทษนะคะริชาร์ด" ลิลลี่กล่าวเสียงเศร้า "ที่ทำให้คุณต้องรอคอยนานขนาดนี้ ฉันขอโทษที่ฉันจำอะไรไม่ได้เลย" "ไม่เป็นไรครับ ลิลลี่" ริชาร์ดพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ผมเข้าใจ ผมแค่อยากให้คุณกลับมาหาผม ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม" "ฉันก็คิดถึงคุณนะคะริชาร์ด" ลิลลี่สารภาพ "คิดถึงคุณเหลือเกิน" "ผมก็คิดถึงคุณเหมือนกัน ลิลลี่" ริชาร์ดกล่าว "เราเจอกันพรุ่งนี้นะครับ ผมอยากจะเจอคุณใจจะขาดแล้ว" "ค่ะ" ลิลลี่ตอบรับ "ฉันจะไปหาคุณ" เช้าวันรุ่งขึ้น ลิลลี่ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่แตกต่างออกไปจากทุกวัน ความสับสนที่เคยมีหายไปหมดสิ้น แทนที่ด้วยความรู้สึกที่ชัดเจนและมั่นคง เธอรู้สึกเหมือนได้กลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง เธอแต่งตัวด้วยชุดเดรสสีขาวเรียบๆ ที่เธอชอบ สวมจี้หัวใจที่ริชาร์ดให้มาไว้ที่คอ ลายมือที่สลักอยู่บนจี้เป็นเหมือนเครื่องเตือนใจถึงความรักที่เคยมี เมื่อเธอไปถึงคาเฟ่ริมทะเลสาบ ริชาร์ดก็รอเธออยู่ที่โต๊ะมุมเดิม เขามีรอยยิ้มที่อบอุ่นและแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก เมื่อเขาเห็นลิลลี่ เขาก็รีบเดินเข้ามาหาเธอ "ลิลลี่" เขากล่าวเรียกชื่อเธออย่างอ่อนโยน "ริชาร์ด" ลิลลี่ตอบรับ พร้อมกับรอยยิ้มที่กว้างขึ้น ทั้งคู่สบตากัน ราวกับจะสื่อสารกันด้วยหัวใจ โดยไม่ต้องมีคำพูดใดๆ "คุณจำผมได้แล้วใช่ไหมครับ" ริชาร์ดถาม ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง "จำได้ค่ะ" ลิลลี่ตอบ "ฉันจำคุณได้ทุกอย่าง ริชาร์ด" คำตอบนั้นทำให้ริชาร์ดแทบจะกอดเธอไว้ตรงนั้น เขาโอบกอดเธอไว้แน่น สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเส้นผมของเธอ "ผมรักคุณนะ ลิลลี่" ริชาร์ดกระซิบข้างหูเธอ "ฉันก็รักคุณค่ะ ริชาร์ด" ลิลลี่ตอบรับ น้ำตาแห่งความสุขไหลรินลงมา ทั้งคู่ใช้เวลาส่วนใหญ่ในวันนั้นพูดคุยกัน รื้อฟื้นความทรงจำเก่าๆ เล่าเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้น และวางแผนอนาคตของพวกเขา ลิลลี่เล่าถึงความรู้สึกของเธอในช่วงเวลาที่เธอสูญเสียความทรงจำ และริชาร์ดก็เล่าถึงความเจ็บปวดและความหวังของเขาในช่วงเวลาที่รอคอย "ฉันเสียใจจริงๆ นะคะที่ฉันไม่สามารถจำวันแต่งงานของเราได้" ลิลลี่กล่าว "ผมรู้ครับ" ริชาร์ดยิ้ม "แต่ไม่เป็นไร เราจะแต่งงานกันอีกครั้ง" ลิลลี่มองริชาร์ดด้วยความประหลาดใจ "จริงเหรอคะ" "จริงสิครับ" ริชาร์ดพยักหน้า "ผมอยากจะให้คุณมีวันแต่งงานที่สมบูรณ์แบบอีกครั้ง วันที่คุณจำได้ทุกอย่าง" ลิลลี่ซบหน้าลงกับอกของริชาร์ด เธอรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตของเธอจะกลับมาสมบูรณ์ได้อีกครั้ง "ขอบคุณนะคะริชาร์ด" เธอพูด "ขอบคุณที่รักฉันเสมอ" "ผมจะรักคุณตลอดไป ลิลลี่" ริชาร์ดกล่าว เขาจูบที่หน้าผากของเธอเบาๆ หลังจากนั้น วันเวลาของลิลลี่ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอไม่ได้รู้สึกเหมือนเป็นคนแปลกหน้าในชีวิตของตัวเองอีกต่อไป เธอได้พบกับความรักที่หายไป และได้พบกับความทรงจำที่ถูกลืม เธอและริชาร์ดตัดสินใจที่จะจัดงานแต่งงานอีกครั้ง ท่ามกลางเพื่อนและครอบครัวที่รักของพวกเขา ลิลลี่เลือกชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ และสวมจี้หัวใจที่เธอรักไว้เสมอ ในวันแต่งงาน ภายใต้แสงแดดอ่อนๆ ริมทะเลสาบ ลิลลี่เดินเข้าไปหาริชาร์ดด้วยรอยยิ้มที่สดใสที่สุดเท่าที่เคยมีมา "ริชาร์ด" เธอเอ่ยชื่อเขา ขณะที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา "ฉันจำได้ทุกอย่างแล้ว" ริชาร์ดยิ้มตอบ "ผมรู้ครับ ลิลลี่" ทั้งคู่สบตากันอีกครั้ง หนึ่งในความทรงจำที่สวยงามที่สุดของพวกเขากำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ฝนที่เคยตกหนักในคืนนั้น ได้ชะล้างความเศร้าหมองในอดีต และนำพาความรักที่แท้จริงกลับคืนมา ลิลลี่รู้ดีว่าชีวิตของเธอได้เปลี่ยนแปลงไปตลอดกาลในคืนวันฝนตกวันนั้น และเธอพร้อมที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับริชาร์ด ด้วยความรักที่สมบูรณ์และยั่งยืนตลอดไป เธอเอื้อมมือไปจับมือของริชาร์ด สัมผัสที่คุ้นเคยแต่ก็กลับมาอบอุ่นและมั่นคงกว่าเดิม "ฉันรักคุณค่ะ ริชาร์ด" "ผมรักคุณมากกว่านั้น ลิลลี่" ริชาร์ดตอบรับ "ตลอดไป"