"ริชาร์ดคะ" เสียงของลิลลี่สั่นเครือ แต่ก็เต็มไปด้วยความชัดเจน "ฉัน...ฉันนึกออกแล้วบางอย่าง" ริชาร์ดแทบจะกระโดดลอยขึ้นจากเตียง "คุณนึกออกอะไรนะครับ ลิลลี่ บอกผมที" ความตื่นเต้นฉายชัดในน้ำเสียงของเขา "คือ...คืนนั้น คืนที่ฝนตกหนักมาก... ฉันจำได้ว่าเราอยู่ด้วยกันที่บ้านหลังเก่าของเรา" เสียงของเธอยังคงสั่น แต่คราวนี้มีความหนักแน่นมากขึ้น ราวกับกำลังรวบรวมสติสัมปชัญญะทั้งหมด "มีบางอย่างเกิดขึ้น... ฉันจำไม่ได้ทั้งหมด แต่ฉันจำได้ว่าเราทะเลาะกัน... แล้วคุณก็... คุณก็พูดบางอย่างกับฉัน" "เราทะเลาะกันเรื่องอะไรครับลินดา" ริชาร์ดถามอย่างรวดเร็ว เขาพยายามควบคุมความตื่นเต้นของตัวเองไม่ให้มากเกินไป "คุณจำได้ไหมว่าเราทะเลาะกันเรื่องอะไร" "ฉัน...มันเหมือนมีหมอกบางๆ บังอยู่ค่ะ" ลิลลี่ถอนหายใจแผ่วเบา "ฉันจำใบหน้าของคุณได้ จำสัมผัสของคุณได้ แต่มันเหมือนกับภาพวาดที่สีซีดจางลงไปทุกที ฉันจำได้ว่าคุณดูเสียใจมาก... และฉันก็... ฉันก็กลัว" "คุณกลัวอะไรครับ" ริชาร์ดเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน เขาเดินไปมาในห้องนอนอย่างกระสับกระส่าย ความหวังที่ริบหรี่กลับมาสว่างวาบอีกครั้ง "ฉันไม่รู้ค่ะ" เสียงของเธอเต็มไปด้วยความสับสน "แต่ฉันจำได้ว่าคุณพยายามจะบอกอะไรบางอย่างกับฉัน... บางสิ่งที่สำคัญมาก... แล้วฉันก็... ฉันก็วิ่งหนีไป" "วิ่งหนีไปไหนครับ" ริชาร์ดถามต่อ เขาพยายามนึกย้อนไปในคืนนั้น ภาพเหตุการณ์เริ่มปรากฏขึ้นในหัวของเขาอย่างเลือนราง แต่พอลิลลี่พูดถึง เขาก็รู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าไปใกล้ความจริงมากขึ้นเรื่อยๆ "ฉัน...ฉันไปที่บ้านของคุณปู่ค่ะ" ลิลลี่พูดเสียงแผ่วเบา "ฉันอยากจะ... ฉันอยากจะอยู่คนเดียวสักพัก ฉันจำได้ว่าฉันนั่งอยู่ตรงระเบียง... มองออกไปนอกหน้าต่าง... แล้วฝนก็ยังคงตกอยู่" "บ้านคุณปู่..." ริชาร์ดย้ำเสียงเบาๆ เขาจำได้ว่าคืนนั้นเขาตามลิลลี่ไปที่นั่น เขาเห็นเธออยู่บนระเบียงบ้านคุณปู่จริง แต่เขาไม่ได้เข้าไปหา เธอเหมือนกำลังหลบซ่อนตัวจากเขา เขาไม่อยากจะกดดันเธอในตอนนั้น เขาคิดว่าเธอต้องการเวลาอยู่กับตัวเอง "แล้วคุณปู่..." ลิลลี่หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลความทรงจำที่กำลังผุดขึ้นมา "คุณปู่... คุณปู่เข้ามาหาฉัน" "คุณปู่เข้ามาหาคุณ?" ริชาร์ดถามอย่างแปลกใจ เขารู้ว่าคุณปู่ของเขาเป็นคนที่มีอารมณ์อ่อนไหว แต่เขาไม่เคยคิดว่าคุณปู่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของเขากับลิลลี่ในคืนนั้น "ใช่ค่ะ" ลิลลี่ตอบ "ท่านนั่งลงข้างๆ ฉัน แล้วท่านก็... ท่านก็หยิบกล่องไม้เล็กๆ ขึ้นมา" "กล่องไม้เล็กๆ?" ริชาร์ดเริ่มรู้สึกถึงความเชื่อมโยงบางอย่าง เขาจำได้ว่ามีกล่องไม้ใบนั้น คุณปู่ของเขาเคยใช้มันเก็บของสำคัญ "ใช่ค่ะ" ลิลลี่กล่าวต่อ "ท่านบอกว่า... ท่านบอกว่ามันเป็นของที่ระลึก... ของที่ระลึกจากใครบางคน" "ใครบางคน?" ริชาร์ดถามอย่างกระวนกระวาย เขารู้สึกว่าความจริงกำลังจะถูกเปิดเผย "ท่านบอกว่า... ท่านบอกว่ามันเป็นของที่ระลึกจากแม่ของฉัน" ลิลลี่พูดเสียงขาดห้วง ความทรงจำที่ถูกปิดกั้นมานานกำลังทะลักทลายเข้ามา "แล้วท่านก็... ท่านก็เปิดกล่องนั้นออก" "ข้างในมีอะไรครับลินดา" ริชาร์ดถามอย่างใจจดใจจ่อ เขารู้สึกได้ถึงความสำคัญของสิ่งที่กำลังจะถูกเปิดเผย "มี...มีรูปถ่ายค่ะ" ลิลลี่กล่าว "รูปถ่ายของคุณกับผู้หญิงคนหนึ่ง... ซึ่งฉันเดาว่าน่าจะเป็นแม่ของฉัน... แล้วก็... มีสร้อยคอเส้นเล็กๆ" "สร้อยคอ?" ริชาร์ดทวนคำ เขาจำได้ว่าคุณปู่เคยมีสร้อยคอเส้นหนึ่ง เขาไม่แน่ใจว่ามันเป็นของใคร "ใช่ค่ะ... เป็นสร้อยคอที่เหมือนกับที่ฉันใส่ตอนนี้เลย" ลิลลี่เอ่ยออกมาอย่างตื่นเต้น "แล้วคุณปู่ก็บอกฉันว่า... ท่านบอกว่า... ผู้หญิงในรูปนั่น... คือแม่ของฉัน... และผู้ชายในรูปนั่น... คือ... คือคุณ" ริชาร์ดแทบยืนไม่อยู่ เขาอ้าปากค้าง ความทรงจำที่เลือนรางราวกับหมอกหนาพลันกระจ่างขึ้นมาอย่างฉับพลัน เขานึกถึงคืนนั้น คืนที่เขาพยายามจะบอกความจริงกับลิลลี่ คืนที่เขาพยายามจะบอกเธอว่าเธอคือคนที่เขารัก แต่เธอกลับวิ่งหนีไป เขามัวแต่โทษตัวเองว่าทำอะไรไม่ถูก ทำให้เธอเสียใจ จนเขาเองก็หลงลืมความจริงบางอย่างไป "คุณปู่... คุณปู่โกหกคุณหรือเปล่าครับลินดา" ริชาร์ดถามอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง "โกหก?" ลิลลี่ถามกลับด้วยความสับสน "ทำไมท่านต้องโกหกคะ" "เพราะ...เพราะสิ่งที่คุณปู่บอกคุณ... มันไม่ถูกต้องทั้งหมด" ริชาร์ดพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ผู้หญิงในรูป... เป็นแม่ของคุณ... ใช่" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง กลั้นใจพูดต่อ "แต่ผู้ชายในรูป... ไม่ใช่ผม" "แต่...แต่คุณปู่บอกว่า..." ลิลลี่เสียงสั่น "ผมรู้ครับ" ริชาร์ดแทรกขึ้น "แต่คุณปู่... คุณปู่กำลังพยายามปกป้องคุณ... ปกป้องครอบครัวของเรา... และ... และเขาอาจจะรู้สึกผิด" "คุณหมายความว่ายังไงคะ" ลิลลี่ถามอย่างไม่เข้าใจ "คืนนั้น... คืนที่เราทะเลาะกัน... คุณจำได้ใช่ไหมว่าเราทะเลาะกันเรื่องอะไร" ริชาร์ดถาม "เราทะเลาะกันเรื่อง... เรื่องที่คุณจะย้ายไปต่างประเทศ... เรื่องที่ฉันไม่อยากให้คุณไป..." ลิลลี่ตอบอย่างสั่นๆ "ใช่ครับ" ริชาร์ดพยักหน้า "ผมอยากจะบอกคุณว่าผมจะไม่ไปไหน... ผมอยากจะบอกคุณว่าผมรักคุณ... แต่ก่อนที่ผมจะได้พูดอะไร... คุณปู่ก็เข้ามา" "คุณปู่เข้ามา... แล้วท่านก็... ท่านก็พูดบางอย่างกับฉัน" ริชาร์ดนึกย้อนไป "ท่านบอกว่า... ท่านบอกว่าผมมีคู่หมั้นแล้ว... แล้วผมกำลังจะแต่งงาน... แล้วผมก็กำลังจะไปอยู่กับคู่หมั้นที่ต่างประเทศ" ลิลลี่เงียบไป เธอพยายามประมวลผลคำพูดของริชาร์ด สมองของเธอเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวที่เคยขาดหายไป "นั่นเป็นเรื่องโกหกครับลินดา" ริชาร์ดกล่าวเสียงหนักแน่น "ผมไม่เคยมีคู่หมั้น... ผมไม่เคยคิดจะแต่งงานกับใคร... นอกจากคุณ" "แล้ว...แล้วทำไมคุณปู่ถึง..." ลิลลี่ถามอย่างสับสน "ผมคิดว่า... คุณปู่ของผม... ท่านคงจะเสียใจมาก" ริชาร์ดพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้า "ท่านคงจะรู้สึกผิด... กับเรื่องในอดีต... กับสิ่งที่ท่านทำกับแม่ของคุณ... และกับครอบครัวของเรา... ท่านเลยเลือกที่จะ... ปกป้องคุณ... ด้วยการโกหก" "ปกป้องฉัน... จากอะไรคะ" ลิลลี่ถาม "จากความจริง... ที่เจ็บปวด" ริชาร์ดตอบ "ท่านคงไม่อยากให้คุณต้องเจ็บปวดอีก... เหมือนที่ท่านเคยทำกับแม่ของคุณ" "แม่ของฉัน... คุณปู่... ท่านรู้จักแม่ของฉันเหรอคะ" ลิลลี่ถามด้วยความประหลาดใจ "ใช่ครับ" ริชาร์ดถอนหายใจ "ท่านรู้จักแม่ของคุณ... และท่าน... ท่านก็... มีความสัมพันธ์บางอย่างกับแม่ของคุณ" ริชาร์ดตัดสินใจแล้วว่าถึงเวลาที่ต้องบอกความจริงทั้งหมด "ท่าน...ท่านเป็นพ่อของฉันจริงๆ หรือคะ" ลิลลี่ถามอย่างแผ่วเบา น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ "ใช่ครับลินดา" ริชาร์ดตอบ "คุณปู่ของผม... คือพ่อของคุณ"