เช้าวันรุ่งขึ้น ลิลลี่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่หนักอึ้งในใจ เธอแทบจะไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน ภาพใบหน้าของคุณปู่ของริชาร์ดปรากฏขึ้นมาในหัวอย่างชัดเจน พร้อมกับคำพูดที่ว่า "ท่านคือพ่อของคุณ" คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหูของเธอราวกับเสียงกระซิบจากอดีต เธอตัดสินใจที่จะไปพบริชาร์ดที่คฤหาสน์ของเขา เธอต้องการคำตอบเพิ่มเติม และเธอต้องการความมั่นใจว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเป็นเรื่องจริง เมื่อไปถึง ริชาร์ดก็รอเธออยู่ที่โถงทางเดินใหญ่ เขามีสีหน้าเคร่งเครียด แต่เมื่อเห็นลิลลี่ เขาก็ยิ้มออกมาบางๆ "คุณมาแล้ว" ริชาร์ดกล่าว "ผมเตรียมชาไว้ให้คุณแล้ว" "ขอบคุณค่ะ" ลิลลี่ตอบ "ฉัน...ฉันอยากจะคุยกับคุณเรื่องเมื่อคืน" "ผมรู้ครับ" ริชาร์ดพาเธอเข้าไปยังห้องนั่งเล่นที่อบอุ่น "ผมคุยกับคุณปู่แล้ว" "แล้วท่านว่ายังไงบ้างคะ" ลิลลี่ถามอย่างใจจดใจจ่อ "ท่าน...ท่านเสียใจมากครับ" ริชาร์ดกล่าว "ท่านบอกว่า... ท่านเสียใจที่ต้องปิดบังความจริงจากคุณมาตลอด... และท่านก็อยากจะขอโทษคุณ" "ท่านจะ...ท่านจะพบฉันไหมคะ" ลิลลี่ถาม "ใช่ครับ" ริชาร์ดพยักหน้า "ท่านนัดจะพบคุณที่บ้านของคุณปู่... พรุ่งนี้ตอนบ่าย" "ฉัน...ฉันกลัวค่ะ" ลิลลี่สารภาพ "ฉันไม่รู้ว่าฉันจะรับมือกับเรื่องนี้ได้ยังไง" "ผมจะอยู่ที่นี่กับคุณครับ" ริชาร์ดกล่าว พร้อมกับจับมือของเธอไว้ "คุณไม่ต้องกลัว" "แล้ว...แล้วเรื่องของคุณปู่... พ่อของฉัน... เขา...เขาอยากจะบอกอะไรฉันเป็นพิเศษไหมคะ" ลิลลี่ถาม "ท่านบอกว่า... ท่านอยากจะขอโทษคุณ... สำหรับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น... และท่านก็... ท่านก็อยากจะเริ่มต้นความสัมพันธ์กับคุณใหม่" ริชาร์ดตอบ "ท่านบอกว่า... ท่านอยากจะทำทุกอย่าง... เพื่อชดเชยเวลาที่เสียไป" "ชดเชย...เวลาที่เสียไป..." ลิลลี่ทวนคำ เธอพยายามจินตนาการถึงบิดาที่เธอไม่เคยรู้จัก ไม่เคยเจอหน้า ภาพในหัวของเธอมีแต่ความว่างเปล่า "ผมรู้ว่ามันเป็นเรื่องยากครับ" ริชาร์ดกล่าว "แต่ผมเชื่อว่า... ท่านรักคุณ... และท่านก็อยากจะดูแลคุณ" "แล้ว...แล้วแม่ของฉัน... ท่านเคยบอกอะไรคุณปู่บ้างไหมคะ" ลิลลี่ถาม "ผมไม่แน่ใจครับ" ริชาร์ดตอบ "แต่ผมรู้ว่า... แม่ของคุณ... เป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งมาก... และท่านก็... ท่านก็รักคุณมาก" "แล้ว...แล้วคุณ... คุณคิดว่าฉันควรจะทำยังไงคะ" ลิลลี่ถาม "ผมคิดว่า... คุณควรจะรับฟังสิ่งที่ท่านจะพูด... และตัดสินใจด้วยตัวเองครับ" ริชาร์ดกล่าว "ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจยังไง... ผมก็จะอยู่ข้างคุณเสมอ" ลิลลี่มองเข้าไปในดวงตาของริชาร์ด เธอเห็นความจริงใจ ความห่วงใย และความรักที่เขามีให้เธอ ความรู้สึกเหล่านั้นช่วยปลอบประโลมหัวใจที่กำลังสับสนของเธอ "ขอบคุณนะคะริชาร์ด" ลิลลี่กล่าว "ที่อยู่ข้างฉันเสมอ" "ผมจะอยู่ข้างคุณเสมอ... ลินดา" ริชาร์ดตอบ พร้อมกับบีบมือเธอเบาๆ วันรุ่งขึ้น ลิลลี่เดินทางไปที่บ้านของคุณปู่ของริชาร์ด หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความประหม่าและตื่นเต้น เธอเดินเข้าไปในบ้านที่คุ้นเคย แต่ครั้งนี้มันให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป เมื่อเข้าไปในห้องนั่งเล่น เธอเห็นชายสูงวัยร่างผอมบางนั่งรออยู่บนโซฟา ใบหน้าของเขาดูอ่อนโยน แต่ก็เต็มไปด้วยความเศร้าหมอง ดวงตาของเขาทอประกายแห่งความหวังเมื่อเห็นเธอ "คุณลิลลี่" เสียงของชายคนนั้นสั่นเครือ "ยินดีที่ได้พบคุณครับ" ลิลลี่เดินเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ เธอเห็นความคล้ายคลึงบางอย่างระหว่างใบหน้าของเขา กับใบหน้าของเธอในกระจก "สวัสดีค่ะ... คุณ...คุณพ่อ" ลิลลี่กล่าวออกมาอย่างแผ่วเบา คำว่า "พ่อ" หลุดออกมาจากปากของเธออย่างไม่คาดคิด แต่เมื่อพูดออกไปแล้ว เธอก็รู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างในอกที่ถูกปลดปล่อยออกไป ชายคนนั้นน้ำตาไหลริน เขายื่นมือออกมาประคองใบหน้าของลิลลี่อย่างแผ่วเบา "ผม...ผมขอโทษนะลูก" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ที่ผม... ที่ผมไม่เคย... ไม่เคยอยู่ตรงนั้นเพื่อคุณ" ลิลลี่มองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นความเจ็บปวด ความเสียใจ และความรักที่ท่วมท้น เธอไม่รู้ว่าเธอจะให้อภัยเขาได้ทั้งหมดหรือไม่ แต่เธอรู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการเดินทางครั้งใหม่ "ฉัน...ฉันก็ไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกันค่ะ" ลิลลี่กล่าว "แต่...แต่ฉันอยู่ที่นี่แล้ว" ชายคนนั้นยิ้มออกมาอย่างอ่อนแรง เขากอดลิลลี่ไว้แน่น ราวกับว่ากำลังโอบกอดทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเคยสูญเสียไป ลิลลี่เองก็โอบกอดเขาตอบ เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ความอบอุ่นของครอบครัวที่เธอเพิ่งจะค้นพบ ริชาร์ดยืนมองภาพนั้นอยู่ห่างๆ ด้วยรอยยิ้มแห่งความยินดี เขาเห็นลิลลี่ค่อยๆ เปิดใจรับความจริง และเขาก็รู้ว่าการเดินทางของพวกเขายังคงดำเนินต่อไป แต่ครั้งนี้ พวกเขามีกันและกัน เป็นพลังที่แข็งแกร่งกว่าที่เคย