ลิลลี่ก้าวลงจากรถอย่างเชื่องช้า หัวใจเต้นระส่ำราวกับจะหลุดออกมานอกอก เธอสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมสติให้กลับคืนมา คฤหาสน์หลังงามตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เงียบสงบราวกับกำลังรอคอยการมาถึงของเธอ แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมากระทบกับผิวกระจก ทำให้คฤหาสน์ดูสว่างไสว แต่ในใจของลิลลี่กลับมีแต่ความมืดมิด เธอไม่แน่ใจว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะถูกต้องหรือไม่ แต่ความจริงที่เธอได้รับรู้มานั้นมันหนักหนาสาหัสเกินกว่าจะเก็บงำไว้คนเดียวได้อีกต่อไป "คุณลิลลี่ครับ" เสียงทักทายที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของริชาร์ดที่เดินออกมาต้อนรับ เขาสวมชุดลำลองดูสบายๆ แต่แววตาของเขากลับฉายแววเหนื่อยล้าและความกังวล ลิลลี่มองเขาด้วยความรู้สึกที่ปะปนกัน ทั้งความโกรธ ความเสียใจ และความสับสน "คุณริชาร์ด" ลิลลี่เอ่ยเรียกชื่อเขา เสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อย "ฉัน... ฉันมาเพื่อคุยกับคุณ" ริชาร์ดยิ้มบางๆ "ผมรู้ คุณคงมีเรื่องอยากจะถาม ผมเตรียมชาไว้แล้ว เชิญด้านในก่อนครับ" เขาผายมือเชิญให้เธอเดินเข้าไปในบ้าน บรรยากาศภายในคฤหาสน์ยังคงหรูหราและโอ่อ่า แต่สำหรับลิลลี่ในตอนนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะถูกบดบังด้วยเงาของอดีตที่กำลังจะถูกเปิดเผย ทั้งสองเดินเข้าไปนั่งในห้องรับแขกที่ตกแต่งอย่างหรูหรา เฟอร์นิเจอร์วินเทจดูมีราคาบ่งบอกถึงรสนิยมของเจ้าของบ้าน หญิงรับใช้ยกถาดชามาเสิร์ฟ ก่อนจะขอตัวออกไป เหลือเพียงลิลลี่และริชาร์ดท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุม "คุณปู่ของคุณ... ท่านบอกความจริงกับฉัน" ลิลลี่เริ่มต้นด้วยเสียงที่สั่นเครือ ริชาร์ดนั่งนิ่ง สายตามองตรงมาที่เธอ "ท่านบอกว่า... ท่านคือพ่อของฉัน" ริชาร์ดพยักหน้าช้าๆ "ผมรู้ครับ ผมเสียใจที่คุณต้องมารับรู้เรื่องนี้ในสภาพที่... ทุกอย่างมันกำลังจะเปิดเผย" "ทำไมคะ ทำไมท่านถึงไม่บอกฉันมาก่อน" น้ำเสียงของลิลลี่เริ่มมีแววตัดพ้อ "ทำไมต้องปล่อยให้ฉันเข้าใจผิดมาตลอดชีวิต" "ผมเชื่อว่าคุณปู่ของผมมีเหตุผลของท่าน" ริชาร์ดตอบอย่างนุ่มนวล "ท่านอาจจะกลัวว่ามันจะส่งผลกระทบต่อคุณ หรืออาจจะมีเรื่องบางอย่างที่ท่านยังไม่พร้อมจะเปิดเผย แต่ตอนนี้... ความจริงก็ปรากฏแล้ว" "แล้วเรื่องของคุณล่ะคะ" ลิลลี่ถาม สายตาจับจ้องใบหน้าของริชาร์ดอย่างไม่วางตา "คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดเลยใช่ไหม" ริชาร์ดถอนหายใจเบาๆ "ผมรู้มานานแล้วครับ แต่ผมไม่เคยแน่ใจว่าควรจะบอกคุณเมื่อไหร่ หรือควรจะบอกคุณดีไหม ผมเห็นคุณมีความสุขกับครอบครัวของคุณ ผมไม่อยากจะทำลายสิ่งนั้น" "ครอบครัวที่ฉันคิดว่าเป็นครอบครัวมาตลอด" ลิลลี่พูดแทรกขึ้นมา เสียงของเธอแข็งกร้าวขึ้นเล็กน้อย "แต่จริงๆ แล้ว... ฉันเป็นแค่เด็กที่ถูกทอดทิ้ง" "อย่าพูดแบบนั้นนะครับ" ริชาร์ดรีบปฏิเสธ "คุณไม่ใช่เด็กที่ถูกทอดทิ้ง คุณเป็นลูกสาวของคุณปู่ ท่านรักคุณมาก เพียงแต่... ท่านอาจจะแสดงออกไม่ถูก หรือมีข้อจำกัดบางอย่าง" "ข้อจำกัดอะไรคะ" ลิลลี่ถามอย่างไม่เข้าใจ "หรือว่าเพราะฉันเป็นลูกนอกสมรสอย่างนั้นเหรอคะ" "เรื่องนั้น... มันซับซ้อนกว่านั้นครับ" ริชาร์ดอธิบาย "คุณปู่ของผมแต่งงานกับคุณย่าของคุณในภายหลัง คุณแม่ของคุณ... ท่านไม่ได้แต่งงานกับคุณปู่" ลิลลี่นิ่งอึ้งไป เธอพยายามประมวลผลคำพูดของริชาร์ด ภาพความทรงจำต่างๆ ที่เคยเลือนรางเริ่มกลับมาชัดเจนขึ้น ใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งที่เธอเคยเห็นในรูปถ่ายเก่าๆ ของแม่... ใบหน้าที่มีรอยยิ้มที่อ่อนโยน แต่แฝงไปด้วยความเศร้า "แม่ของฉัน..." ลิลลี่เอ่ยชื่อแม่ของเธอเบาๆ "ฉันจำท่านได้แค่ลางๆ ค่ะ คุณปู่... ท่านเคยพูดถึงแม่ของฉันบ้างไหมคะ" "คุณปู่เคยเล่าให้ผมฟังบ้างครับ" ริชาร์ดตอบ "ท่านบอกว่าคุณแม่ของคุณเป็นผู้หญิงที่สวยงาม อ่อนหวาน และรักการอ่านมาก ท่านเสียชีวิตตั้งแต่คุณยังเด็กมาก" "แล้วทำไมท่านถึงไม่พยายามตามหาฉัน" ลิลลี่ถามอีกครั้ง น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ถ้าท่านรักฉันจริง ทำไมท่านถึงทิ้งฉันไป" "ผมคิดว่า... มันมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้ท่านทำแบบนั้น" ริชาร์ดพยายามปลอบประโลม "บางที... ท่านอาจจะอยากให้คุณได้เติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่ดีกว่า หรืออาจจะมีเรื่องบางอย่างที่ท่านต้องปกป้องคุณ" "แต่สิ่งที่ท่านทำ... มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีตัวตน" ลิลลี่พูด น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร มาจากไหน และชีวิตของฉันมีความหมายอะไร" ริชาร์ดเอื้อมมือไปวางบนมือของลิลลี่เบาๆ "ลิลลี่... คุณมีความหมายกับผมมากนะครับ" คำพูดของเขาทำเอาลิลลี่สะดุ้งเล็กน้อย "ผมรู้ว่าตอนนี้มันอาจจะยากที่จะยอมรับ แต่คุณไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้ว" "คุณริชาร์ด..." ลิลลี่มองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นความจริงใจและความห่วงใยในนั้น แต่เธอยังไม่พร้อมที่จะให้อภัย หรือยอมรับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจได้ในตอนนี้ "ผมขอโทษที่เรื่องมันซับซ้อนขนาดนี้" ริชาร์ดพูดต่อ "ผมรู้ว่าคุณคงรู้สึกสับสน และอาจจะโกรธ ผมอยากจะขอโอกาสให้คุณได้รู้จักผม และรู้จักครอบครัวของผมให้มากขึ้น" "ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร" ลิลลี่ตอบเสียงเบา "ฉันต้องการเวลา" "แน่นอนครับ" ริชาร์ดพยักหน้า "ผมจะรอ คุณอยากจะทำอะไร หรืออยากจะไปไหน บอกผมได้เลยนะครับ" ลิลลี่พยักหน้ารับ เธอรู้สึกอ่อนล้าเกินกว่าจะพูดอะไรได้อีก เธอรู้ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการค้นหาความจริง และการเยียวยาบาดแผลในใจของเธอ เธอลุกขึ้นยืน "ฉันขอตัวก่อนนะคะ" "เดี๋ยวผมไปส่งนะครับ" ริชาร์ดเสนอ "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันขับรถมาเอง" ลิลลี่ปฏิเสธ เธอเดินออกจากห้องรับแขกไป โดยไม่หันกลับมามองริชาร์ดอีกเลย ขณะที่เธอเดินออกไปนอกคฤหาสน์ สายฝนที่เคยโปรยปรายเมื่อคืนก่อน ได้จางหายไปแล้ว เหลือเพียงท้องฟ้าที่เริ่มสดใสขึ้น แต่ในใจของลิลลี่ยังคงมีม่านหมอกแห่งความไม่แน่นอนปกคลุมอยู่