หลังจากวันที่เผชิญหน้ากับริชาร์ด ลิลลี่ก็ใช้เวลาอยู่กับตัวเอง เธอเก็บตัวเงียบ ไม่พบปะผู้คน และพยายามทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น มันเหมือนกับว่าชีวิตของเธอถูกพลิกผันไปในชั่วข้ามคืน ความจริงที่เธอเคยยึดถือมาตลอดชีวิตกลับกลายเป็นสิ่งที่ไม่จริง และความจริงใหม่ที่ปรากฏขึ้นก็หนักหน่วงเกินกว่าที่เธอจะรับไหว เธอตัดสินใจที่จะกลับไปที่บ้านหลังเก่าของแม่ เพื่อค้นหาเบาะแสเพิ่มเติม เธอเชื่อว่าในห้องรกๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่นนั้น อาจจะมีสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่สามารถไขความลับทั้งหมดได้ ลิลลี่ขับรถไปยังบ้านหลังนั้น บรรยากาศภายในบ้านยังคงเหมือนเดิม ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะหยุดนิ่งอยู่กับที่เมื่อหลายปีก่อน ลิลลี่เดินสำรวจไปรอบๆ ห้องนอนของแม่ เฟอร์นิเจอร์ไม้สีเข้มดูเก่าแก่ แต่ยังคงความสง่างาม ภาพถ่ายของแม่ในวัยสาวที่ติดอยู่บนผนัง ยังคงเป็นรอยยิ้มที่สดใส ลิลลี่มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ปะปนกัน ทั้งความรัก ความผูกพัน และความเสียใจ "แม่คะ" ลิลลี่พึมพำ "ทำไมแม่ถึงทิ้งหนูไปคะ" เธอเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้งของแม่ ซึ่งมีของใช้ส่วนตัววางเรียงรายอยู่ ลิลลี่หยิบกล่องเครื่องประดับเก่าๆ ขึ้นมาเปิดดู ข้างในเต็มไปด้วยสร้อยคอ แหวน และต่างหูที่ดูสวยงาม แต่ไม่มีชิ้นไหนที่เธอเคยเห็นแม่ใส่ ขณะที่เธอกำลังจะปิดกล่อง เธอก็สังเกตเห็นช่องลับเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ด้านล่าง ลิลลี่ค่อยๆ แงะมันออก และพบกับสมุดบันทึกเล่มเล็กที่ทำจากหนังสีน้ำตาลเก่าๆ "นี่มันอะไรกันนะ" ลิลลี่พึมพำกับตัวเอง หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เธอหยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมาอย่างเบามือ ฝุ่นเกาะหนาเตอะ แสดงให้เห็นว่ามันถูกทิ้งไว้นานมากแล้ว ลิลลี่ค่อยๆ เปิดสมุดบันทึก หน้ากระดาษเหลืองกรอบ แต่ตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือของแม่ยังคงชัดเจน เธอเริ่มอ่านข้อความในหน้าแรก "22 มีนาคม 1998 วันนี้เป็นวันที่ฉันรู้สึกมีความสุขที่สุดในชีวิต ฉันได้พบกับคนที่ใช่ คนที่ทำให้หัวใจของฉันเต้นแรง เขาเป็นคนดี อบอุ่น และเข้าใจฉัน ฉันหวังว่าความสัมพันธ์ของเราจะยืนยาวตลอดไป" ลิลลี่อ่านต่อไปเรื่อยๆ ข้อความในบันทึกเต็มไปด้วยความรู้สึกของความรัก ความสุข และความหวัง เธอเห็นภาพของผู้หญิงอีกคนในนั้น ผู้หญิงที่กำลังมีความรักสดใส แต่แล้ว... น้ำเสียงของข้อความก็เริ่มเปลี่ยนไป "15 กรกฎาคม 1999 ฉันเสียใจเหลือเกินที่ต้องเขียนเรื่องนี้ลงไป ฉันกำลังจะกลายเป็นแม่ แต่... เขาไม่ต้องการฉัน เขาบอกว่าเขาไม่พร้อม และเขาไม่อยากให้ฉันทำลายอนาคตของเขา ฉันผิดเองที่หลงเชื่อเขามากเกินไป" ลิลลี่อ่านด้วยหัวใจที่บีบรัด ความเจ็บปวดของแม่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นในตัวอักษรเหล่านั้น "10 กันยายน 1999 ฉันกำลังจะคลอดลูกแล้ว ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะเลี้ยงลูกของฉันให้ดีที่สุด ฉันจะมอบความรักทั้งหมดที่มีให้กับเขา ฉันจะไม่ให้ใครมาพรากความสุขของฉันไป" ลิลลี่สะอื้นเบาๆ เธอหลับตาลง พยายามจินตนาการถึงภาพของแม่ที่กำลังเผชิญกับความยากลำบากเพียงลำพัง "12 ธันวาคม 1999 วันนี้ฉันต้องตัดสินใจเรื่องที่ยากที่สุดในชีวิต ฉันต้องทิ้งลูกของฉันไป ฉันไม่สามารถเลี้ยงเขาได้เพียงลำพัง ฉันไม่มีเงิน ไม่มีที่พึ่ง ไม่มีใครเลย ฉันได้พูดคุยกับคุณ... คุณพ่อของเขาแล้ว เขาบอกว่าจะส่งเสียให้ลูกของเราเอง แต่ฉันก็ไม่แน่ใจว่าเขาจะทำตามสัญญาหรือไม่ ฉันหวังเพียงว่าลูกของฉันจะมีความสุข และมีชีวิตที่ดีกว่าฉัน" น้ำตาของลิลลี่ไหลอาบแก้ม เธอจินตนาการถึงแม่ของเธอที่กำลังนั่งเขียนบันทึกเล่มนี้ด้วยน้ำตาที่ไหลริน ความเจ็บปวดของแม่มันเหมือนจะส่งผ่านมาถึงเธอได้ "18 ธันวาคม 1999 ฉันได้พาลูกชายของฉันไปส่งให้... กับครอบครัวของเขาแล้ว ฉันเสียใจเหลือเกิน ฉันไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้พบเขาอีกหรือไม่ ฉันขอให้ลูกของฉันมีความสุขตลอดไป" "ลูกชาย...?" ลิลลี่อุทานออกมาด้วยความตกใจ "เมื่อกี้... แม่เขียนว่าลูกชายเหรอคะ" ลิลลี่รีบพลิกหน้าต่อไปอย่างรวดเร็ว เธอพบว่าหลังจากวันที่ 18 ธันวาคม 1999 บันทึกก็ขาดหายไปหลายเดือน "15 พฤษภาคม 2000 ฉันกลับมาที่บ้านหลังนี้อีกครั้ง ฉันรู้สึกว่างเปล่าเหลือเกิน ฉันได้แต่หวังว่าลูกของฉันจะปลอดภัย ฉันได้ยินข่าวมาว่า... ครอบครัวของพ่อเขาใจดีมาก และเขาก็ได้รับการดูแลอย่างดี" "แต่... แล้วหนูล่ะคะ" ลิลลี่ถามทั้งน้ำตา "แล้วฉันล่ะคะ" เธอพลิกหน้ากระดาษต่อไป เธอพบข้อความที่เขียนด้วยลายมือที่แตกต่างออกไป เล็กกว่า อ่อนโยนกว่า และดูเหมือนจะถูกเขียนขึ้นในภายหลัง "ถึงลูกสาวที่รักของแม่ หากลูกได้มาอ่านบันทึกของแม่ แม่หวังว่าลูกจะเข้าใจ แม่ไม่ได้ทอดทิ้งลูก แม่รักลูกที่สุดในชีวิต แม่ต้องทำแบบนี้เพื่อปกป้องลูก แม่ได้พบกับคุณ... พ่อของลูกอีกครั้ง และเขาได้ขอโทษทุกสิ่งทุกอย่าง เขาอยากจะดูแลลูก แต่ฉันไม่ไว้ใจเขา ฉันจึงตัดสินใจที่จะให้ลูกไปอยู่กับครอบครัวอื่นที่ดีกว่า" ลิลลี่ตัวสั่นเทา เธออ่านต่อไป "แม่ได้ฝากฝังลูกไว้กับครอบครัวที่แสนดี แม่แน่ใจว่าพวกเขาจะรักและดูแลลูกอย่างดีที่สุด แม่ได้ขอให้พวกเขาสอนให้ลูกรู้จักคุณ... พ่อของลูก ในภายภาคหน้า เมื่อลูกพร้อม แม่เสียใจที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างลูกในวันที่ลูกเติบโต แม่ขอโทษที่แม่เป็นแม่ที่ไม่ดีพอ แต่แม่ก็รักลูกสุดหัวใจ รักเสมอ แม่" ลิลลี่กอดสมุดบันทึกไว้แนบอก เธอร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้ ความจริงที่เพิ่งได้รับรู้นั้นช่างเจ็บปวดเหลือเกิน เธอไม่ใช่ลูกที่ถูกทอดทิ้ง แต่เธอคือลูกที่แม่รักและพยายามปกป้องด้วยชีวิต "แล้ว... แล้วใครคือพ่อของฉันกันแน่" ลิลลี่พึมพำ "ทำไมบันทึกถึงพูดถึงลูกชาย... แล้วก็... แล้วก็ฉัน" เธอหยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมาดูอีกครั้ง เธอพบว่ามันมีสองส่วน ส่วนแรกเขียนโดยแม่ของเธอ และส่วนที่สอง... เป็นลายมือของใครบางคน เธอพลิกไปดูหน้าสุดท้ายของส่วนที่สอง "ถึงลิลลี่ แม่ของเธอได้ขอให้ฉันเก็บสมุดเล่มนี้ไว้ และมอบให้เธอในวันที่เหมาะสม ฉันคือ... ลุงของเธอ ฉันเป็นน้องชายของแม่ของเธอ ฉันรู้เรื่องราวทั้งหมด ฉันรู้ว่าแม่ของเธอรักเธอมากเพียงใด และฉันก็รู้ว่าพ่อของเธอคือใคร พ่อของเธอคือ... คุณปู่ของริชาร์ด" ลิลลี่ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอเงยหน้าขึ้นมองภาพถ่ายของแม่บนผนัง ใบหน้าของแม่ที่เคยดูเศร้าหมองในภาพถ่าย ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม "คุณปู่ของริชาร์ด..." ลิลลี่พึมพำ "ท่านคือพ่อของฉันจริงๆ อย่างนั้นเหรอคะ" เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อใครอีกต่อไป ความจริงที่ได้รับรู้นั้นซับซ้อนและบิดเบี้ยวเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจได้ ลิลลี่ตัดสินใจว่าเธอต้องกลับไปเผชิญหน้ากับริชาร์ดอีกครั้ง เธอต้องถามคำถามทุกอย่างที่ค้างคาอยู่ในใจของเธอ