ฟ้ายังคงสาดน้ำฝนลงมาไม่ขาดสาย ลมพายุพัดกรรโชกแรงจนต้นไม้ใหญ่หน้าคฤหาสน์สั่นไหว เปลวไฟในเตาผิงยังคงลุกโชนให้ความอบอุ่น แต่บรรยากาศภายในห้องทำงานของริชาร์ดยังคงเต็มไปด้วยความเงียบงันที่หนักอึ้ง มาร์การิต้าถอนหายใจเฮือกใหญ่ "พี่จะคิดแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่คะ" เธอวางแก้วบรั่นดีลงบนโต๊ะ "ผู้หญิงคนนั้นน่ะ เขาก็คงมีชีวิตของเขาไปแล้ว อย่าจมอยู่กับอดีตเลยค่ะ" "เธอไม่เข้าใจ" ริชาร์ดพูดเสียงหงุดหงิด "เธอไม่มีวันเข้าใจว่าความรู้สึกของฉันเป็นยังไง" "ฉันเข้าใจค่ะ" มาร์การิต้าตอบกลับทันควัน "ฉันเข้าใจว่าพี่กำลังเสียเวลาอันมีค่าไปกับภาพลวงตา" "ภาพลวงตา?" ริชาร์ดหันมามองน้องสาว ดวงตาฉายแววไม่พอใจ "เธอไม่เคยเจอเธอคนนั้น เธอไม่รู้ว่าเธอเป็นคนยังไง" "ก็ใช่ค่ะ" มาร์การิต้ายอมรับ "แต่พี่ก็เหมือนกัน พี่รู้จักเขาแค่คืนเดียว! คืนเดียวเท่านั้น! แล้วพี่ก็บอกว่ารักเขาจนรอเขามาสิบปี พี่ว่ามันไม่ไร้สาระไปหน่อยหรือคะ?" "มันไม่ไร้สาระ" ริชาร์ดสวนกลับทันควัน "คืนนั้น… เธอเปลี่ยนชีวิตฉันไปตลอดกาล" "เปลี่ยนไปยังไงคะ?" มาร์การิต้าถามอย่างไม่เชื่อ "พี่ดูสิ พี่กลายเป็นคนเย็นชา ไม่สนใจใคร มัวแต่จมปลักอยู่กับอดีตแบบนี้ แล้วบอกว่าชีวิตดีขึ้น?" "ฉันมีเป้าหมาย" ริชาร์ดพูดเสียงเรียบ "เป้าหมายคือการได้พบเธออีกครั้ง" "แล้วถ้าพี่ไม่เจอเขาอีกเลยล่ะ?" มาร์การิต้าถามย้ำ "พี่จะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ยังไง? จะให้พี่แก่ตายไปเลยหรือไง?" ริชาร์ดไม่ตอบ เขาเพียงแต่หันกลับไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง สายฝนยังคงตกหนักไม่ลดละ ราวกับจะสยบทุกความหวังในใจเขา "ฉันจะไปดูเรื่องเอกสารที่ห้องสมุด" มาร์การิต้าพูดขึ้น "ไปก่อนนะคะพี่" เธอเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ริชาร์ดอยู่กับความเงียบและความคิดของตัวเองอีกครั้ง ริชาร์ดลุกขึ้นเดินไปที่ชั้นหนังสือ หยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาเปิดอ่านอย่างไม่ใส่ใจนัก นิ้วเรียวยาวลูบไล้ไปตามตัวอักษรอย่างเหม่อลอย จิตใจของเขายังคงล่องลอยไปในอดีต เขาจำได้ว่าคืนนั้นหลังจากการพบกัน เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบเปลี่ยนไป เขามีแรงบันดาลใจ มีเป้าหมาย มีความหวัง เขาเริ่มทำงานอย่างจริงจัง พัฒนาธุรกิจของครอบครัวให้ก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว เขาเชื่อมั่นว่าสักวันหนึ่ง เขาจะแข็งแกร่งพอที่จะปกป้องเธอได้ แต่แล้ว… เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จนครบสิบปี เขาก็ยังไม่พบเธอ เขาเริ่มรู้สึกท้อแท้ แต่ก็ไม่เคยยอมแพ้ พลัน! เสียงแตรรถที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องและโหยหวนจากภายนอก ทำลายความเงียบสงบในคฤหาสน์ ริชาร์ดเงยหน้าขึ้น เขาขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ใครกันจะมาในคืนฝนตกหนักแบบนี้? เขาเดินไปที่หน้าต่างอีกครั้ง พยายามเพ่งมองออกไปท่ามกลางม่านฝนที่บดบังทัศนียวิสัย แล้วเขาก็เห็น… รถยนต์คันหรูคันหนึ่งกำลังพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วในระยะกระชั้นชิด ราวกับจะเสียหลัก "แย่แล้ว!" ริชาร์ดอุทานออกมา เสียงโครมดังสนั่นหวั่นไหว รถยนต์คันนั้นพุ่งเสียหลักหมุนคว้าง ก่อนจะพุ่งเข้าชนต้นไม้ใหญ่ข้างทางอย่างจัง เศษกระจกแตกกระจาย แสงไฟหน้าของรถกระเด็นวูบวาบไปมา หัวใจของริชาร์ดเต้นรัว เขารีบวิ่งออกจากห้องทำงาน ตรงไปยังประตูหน้าอย่างรวดเร็ว "คุณริชาร์ด! เกิดอะไรขึ้นครับ!" เสียงบัตเลอร์ตะโกนถามอย่างตกใจ "รถชน!" ริชาร์ดตะโกนตอบ "ไปดูหน่อย!" เขาไม่รอช้า วิ่งฝ่าสายฝนที่กำลังเทกระหน่ำออกไป มุ่งหน้าไปยังจุดที่รถชน สภาพรถยับเยินจนแทบไม่เหลือชิ้นดี ริชาร์ดพยายามเปิดประตูรถที่บิดเบี้ยว แต่ก็เปิดไม่ออก เขาใช้ไหล่กระแทกอย่างแรงจนประตูเผยอออก เขาเห็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่บนเบาะคนขับ ใบหน้าซีดเผือด มีเลือดไหลซึมออกมาจากขมับ "คุณ! คุณเป็นอะไรไหมครับ!" ริชาร์ดถามเสียงร้อนรน หญิงสาวลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความเจ็บปวด แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาของริชาร์ด เธอก็ชะงักไปเล็กน้อย "ใคร… คุณเป็นใครคะ" เสียงของเธอแหบพร่า ริชาร์ดรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า ร่างกายของเขาสั่นเทา เขาจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ใบหน้าที่ซีดเซียว ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือดที่ไหลซึมออกมา แต่… ดวงตาคู่นั้น… แววตาคู่นั้น… มันคือดวงตาของเธอ! ดวงตาของหญิงสาวในคืนฝนตก! "คุณ…" ริชาร์ดเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก "คุณ… ใช่คุณจริงๆ หรือครับ" หญิงสาวพยายามจะยิ้ม แต่ก็ทำได้เพียงแค่เบ้ปากด้วยความเจ็บปวด "ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดถึงใครค่ะ" "ไม่จริงน่า!" ริชาร์ดร้องออกมาด้วยความผิดหวัง "คุณ… คุณไม่ใช่เธอคนนั้นจริงๆ หรือครับ" เขาปล่อยมือจากประตูรถ ยืนตะลึงอยู่ตรงนั้น หัวใจของเขารู้สึกเหมือนถูกบีบอัดจนแทบจะแตกสลาย "คุณ… ไม่เป็นไรนะครับ" หญิงสาวพูดเสียงแผ่วเบา "คุณช่วย… ช่วยเรียกโรงพยาบาลให้ฉันทีได้ไหมคะ" คำพูดของเธอทำให้ริชาร์ดได้สติ เขาจำได้ว่านี่คืออุบัติเหตุ เขาต้องรีบช่วยเหลือเธอ "ครับ! ครับ!" ริชาร์ดรีบตอบ "ผมจะรีบไปแจ้งให้คนของเราจัดการ" เขาหันไปโบกมือเรียกบัตเลอร์ที่ยืนรออยู่ไม่ห่าง "โทรเรียกรถพยาบาล! เร็วที่สุด!" จากนั้น ริชาร์ดก็หันกลับมามองหญิงสาวอีกครั้งในขณะที่สายฝนยังคงโปรยปรายลงมาอย่างไม่หยุดยั้ง ใบหน้าของเธอ ซีดเผือดราวกับกระดาษ ผมสีดำยาวสยายไปตามแรงลม ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ฉายแววเจ็บปวด… ทำไม… ทำไมเขาถึงคิดว่าเธอคือคนคนนั้น? ความหวังที่เขาเฝ้ารอมาตลอดสิบปี… มันช่างโหดร้ายเหลือเกิน แต่… ท่าทางของเธอ… ความรู้สึกบางอย่างที่เขามีต่อเธอ… มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ ริชาร์ดก้าวเข้าไปใกล้หญิงสาวอีกครั้ง "คุณ… คุณชื่ออะไรครับ" เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงแผ่วเบา "ฉัน… ฉันชื่อ… ลิลลี่ ค่ะ" ลิลลี่… ชื่อที่ไม่คุ้นหู แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ความหวังที่ริชาร์ดกำลังจะดับมอดไปฟื้นคืนมาได้เลย…