ลิลลี่รู้สึกใจหายวาบเมื่อได้ยินชื่อริชาร์ดจากปากของธิดา เธอรีบถามกลับไปทันที "เรื่องริชาร์ด? มีอะไรรึเปล่า?" "คือ... ฉันได้ยินมาว่าริชาร์ดกลับมาแล้ว แล้วก็พยายามจะกลับไปหาเธอ" ธิดาพูดเสียงอ่อยลง "ฉันเลยอยากจะเตือนเธอ ลิลลี่" "เตือนเรื่องอะไรคะ?" ลิลลี่ถามด้วยความกังวล "บอกฉันมาเถอะค่ะ ฉันพร้อมจะรับฟัง" ธิดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "คือ... เรื่องของริชาร์ดมันซับซ้อนน่ะสิ... เขาไม่ได้กลับมาแค่คนเดียว" ลิลลี่ขมวดคิ้ว "หมายความว่ายังไงคะ? ใครอีก?" "คนที่ทำให้เขามีปัญหา... คนที่ทำให้เขาต้องจากไป" ธิดาเอ่ยเสียงเบา "เธอจำได้ไหม ผู้หญิงที่ชื่อ... วาริสา" ชื่อนั้นแวบเข้ามาในความคิดของลิลลี่ เธอเคยได้ยินชื่อนี้จากปากของริชาร์ดครั้งหนึ่ง สมัยที่พวกเขายังรักกันดี ริชาร์ดเคยเล่าให้ฟังว่าวาริสาเป็นเพื่อนสมัยเด็กของเขา เป็นคนที่เขาเคยเกือบจะแต่งงานด้วย แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะเดินออกมา เพราะรู้ดีว่าหัวใจของเขาอยู่ที่ไหน "วาริสา..." ลิลลี่พึมพำ "ฉันจำได้ เขาเคยพูดถึงเธอ..." "ตอนนี้วาริสาอยู่ที่นี่แล้ว" ธิดากล่าวต่อ "และเธอก็พยายามจะกลับมาหาเขาอีกครั้ง... ลิลลี่ ฉันกลัวว่าเธอจะเสียใจ..." น้ำตาคลอหน่วยในดวงตาของลิลลี่ ความหวังที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นมาเมื่อครู่เหมือนจะถูกบดขยี้ลงไปอีกครั้ง เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมโชคชะตาถึงได้เล่นตลกกับเธอแบบนี้ "ทำไม... ทำไมเขาถึงยังกลับไปหาผู้หญิงคนนั้นอีก" ลิลลี่ถามเสียงสั่นเครือ "หรือว่า... ความรู้สึกของเขามันไม่เคยเปลี่ยนไปเลยจริงๆ?" "ฉันไม่แน่ใจ" ธิดาตอบตามตรง "แต่ที่แน่ๆ คือ วาริสาเป็นคนที่มีอิทธิพลต่อริชาร์ดมาก เขาเคยรักเธอมาก่อน และฉันก็กลัวว่า... ความรู้สึกเก่าๆ มันอาจจะหวนกลับมาได้อีกครั้ง" ลิลลี่ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง ภาพของริชาร์ดที่ยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยนเมื่อวันก่อนยังคงติดตา แต่ตอนนี้มันถูกบดบังด้วยเงาของวาริสา "ฉันควรทำยังไงดีคะ ธิดา?" เธอถามเสียงแผ่วเบา "ฉันไม่อยากเสียเขาไปอีกแล้ว..." ธิดาเดินเข้าไปกอดปลอบลิลลี่ "ฉันไม่รู้จะแนะนำยังไงเหมือนกันค่ะ แต่ขอให้รู้ไว้ว่าฉันอยู่ตรงนี้เสมอ" สองวันต่อมา ลิลลี่ตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับความจริง เธอไม่สามารถปล่อยให้ความกลัวและความไม่แน่นอนมาครอบงำเธอได้อีกต่อไป เธอโทรศัพท์นัดพบกับริชาร์ดที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นที่ที่พวกเขาเคยมาบ่อยๆ สมัยที่ยังคบกัน เมื่อริชาร์ดมาถึง ลิลลี่ก็สัมผัสได้ถึงความอึดอัดระหว่างกัน เขามีท่าทีที่เปลี่ยนไป ดูเหมือนมีเรื่องกังวลมากมายในใจ "คุณดูไม่สบายใจนะ มีอะไรหรือเปล่า?" ลิลลี่เอ่ยถาม พยายามทำเสียงให้เป็นปกติที่สุด ริชาร์ดยิ้มอย่างเหนื่อยอ่อน "เปล่าครับ ผมก็แค่... คิดถึงเรื่องบางอย่าง" "เรื่องของวาริสา ใช่ไหมคะ?" ลิลลี่ถามตรงๆ เธอไม่ต้องการที่จะอ้อมค้อมอีกต่อไป ริชาร์ดสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ "คุณรู้เรื่องแล้วสินะ" "ธิดาบอกฉัน" ลิลลี่ตอบ "เธอเป็นห่วงฉัน" "ผมเข้าใจ" ริชาร์ดถอนหายใจยาว "ผมควรจะบอกคุณเรื่องนี้ก่อน แต่ผม... ไม่รู้จะเริ่มยังไง" "คุณเคยรักเธอมากแค่ไหนคะ ริชาร์ด?" ลิลลี่ถาม คำถามนี้เหมือนจะออกมาจากส่วนลึกของหัวใจ ริชาร์ดเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขามองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังรำลึกถึงอดีต "เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมรักจริงๆ" เขากล่าวเสียงแผ่ว "เราโตมาด้วยกัน รู้จักกันทุกซอกทุกมุมของกันและกัน ผมคิดว่า... ผมจะไม่มีวันรักใครได้อีกแล้ว" ลิลลี่รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างบีบรัดหัวใจของเธอ เธอพยายามกลั้นน้ำตาไว้ "แต่แล้ว... อะไรที่ทำให้คุณเปลี่ยนใจ?" "หัวใจของผมมันพาผมไปหาคุณต่างหาก" ริชาร์ดหันกลับมาสบตาลิลลี่ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่จริงจัง "ตอนแรกผมก็สับสน ผมไม่เข้าใจว่าทำไมผมถึงรู้สึกกับคุณแบบนี้ ทั้งๆ ที่ผมก็เคยรักวาริสามาก แต่ยิ่งรู้จักคุณ ผมก็ยิ่งรู้ว่า... ความรักที่ผมมีให้คุณ มันต่างออกไป มันลึกซึ้งและมั่นคงกว่า" "แล้วทำไมคุณถึงยังปล่อยให้เธอเข้ามาในชีวิตอีก?" ลิลลี่ถาม เสียงของเธอสั่นเครือ "ผมไม่ได้ตั้งใจ" ริชาร์ดรีบอธิบาย "วาริสาเธอ... เธอป่วยหนัก เป็นมะเร็งระยะสุดท้าย เธออยากเจอผมก่อนที่จะ... ก่อนที่จะจากไป ผมสงสารเธอ ผมเลยไปหาเธอ" ลิลลี่อึ้งไป "ป่วย? แล้ว... แล้วเธออยู่ที่ไหนตอนนี้?" "เธอเสียชีวิตไปแล้วเมื่อสองสัปดาห์ก่อน" ริชาร์ดตอบ "การไปเจอเธอครั้งนั้น... มันทำให้ผมตระหนักอะไรหลายอย่าง ผมได้บอกลาเธออย่างเป็นทางการ และได้ยืนยันกับตัวเองอีกครั้งว่า... หัวใจของผมอยู่ที่ใคร" ริชาร์ดเอื้อมมือมาจับมือของลิลลี่ไว้แน่น "ลิลลี่ ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องกังวล ผมรักคุณ และมีแต่คุณเท่านั้นที่จะอยู่ในหัวใจของผมตลอดไป" คำพูดของริชาร์ดเหมือนน้ำทิพย์ที่หล่อเลี้ยงหัวใจที่แห้งผากของลิลลี่ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลอาบแก้ม "ฉัน... ฉันดีใจที่คุณบอกความจริงกับฉัน" เธอพูดเสียงสั่น "ผมไม่เคยคิดจะโกหกคุณเลย" ริชาร์ดบีบมือเธอเบาๆ "ผมแค่... กลัวที่จะเสียคุณไปอีกครั้ง" ลิลลี่สบตาเขานิ่ง เธอเห็นความจริงใจและความรักที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้น ความหวังที่เคยริบหรี่กลับมาส่องสว่างอีกครั้ง "ฉันก็กลัวเหมือนกัน" เธอสารภาพ "กลัวว่าจะต้องเสียคุณไปอีกครั้ง" "เราจะไม่เสียกันไปไหนอีกแล้ว" ริชาร์ดกล่าวอย่างมั่นใจ "ผมจะอยู่ตรงนี้กับคุณเสมอ" บทสนทนาของทั้งคู่จบลงด้วยรอยยิ้มและความเข้าใจที่กลับคืนมา ลิลลี่รู้สึกได้ว่ากำแพงที่เคยขวางกั้นระหว่างเธอกับริชาร์ดได้ถูกทำลายลงไปแล้ว ความจริงที่ถูกเปิดเผยอาจจะเจ็บปวดในตอนแรก แต่มันก็เป็นสิ่งที่จำเป็น เพื่อให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาสามารถก้าวต่อไปข้างหน้าได้อย่างมั่นคง