ลิลลี่ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งในห้องพักฟื้นอันเงียบสงบ แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายส่องลอดม่านเข้ามา ทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นขึ้นกว่าตอนเช้า เธอรู้สึกดีขึ้นมาก ร่างกายไม่ปวดเมื่อยเท่าเมื่อคืน แต่ก็ยังคงมีความรู้สึกมึนงงเล็กน้อย พยาบาลสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับถาดอาหาร "คุณลิลลี่คะ ถึงเวลารับประทานอาหารแล้วค่ะ" "ขอบคุณค่ะ" ลิลลี่ตอบรับเสียงเบา เธอเริ่มรู้สึกหิว แต่ก็ยังคงมีความคิดบางอย่างวนเวียนอยู่ในหัว ขณะที่เธอกำลังนั่งทานอาหารเช้า พยาบาลก็แจ้งข่าว "คุณลิลลี่คะ คุณริชาร์ดมาค่ะ เขาบอกว่าอยากจะมาเยี่ยมคุณ" "คุณริชาร์ด?" ลิลลี่อุทานด้วยความประหลาดใจ เธอเพิ่งคิดถึงเขาอยู่พอดี "มาเลยค่ะ" ไม่นานนัก ริชาร์ดก็เดินเข้ามาในห้อง เขาดูดีในชุดสูทสีเข้มที่สวมใส่ ใบหน้าหล่อเหลาของเขายังคงฉายแววอ่อนโยนเมื่อมองมาที่เธอ "สวัสดีครับ คุณลิลลี่" เขาทักทายด้วยรอยยิ้ม "เป็นอย่างไรบ้างครับ รู้สึกดีขึ้นหรือยัง" "สวัสดีค่ะคุณริชาร์ด" ลิลลี่ตอบ "ฉันรู้สึกดีขึ้นมากแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะที่คุณแวะมา" "ผมยินดีเสมอครับ" ริชาร์ดกล่าว "ผมเป็นห่วงคุณ" เขากวาดสายตาสำรวจเธออย่างรวดเร็ว "ดูเหมือนว่าคุณจะพักผ่อนเพียงพอแล้ว" "ค่ะ" ลิลลี่พยักหน้า "ฉันคิดว่าอีกไม่นานคงจะกลับบ้านได้แล้ว" "ดีเลยครับ" ริชาร์ดตอบ "แต่ผมอยากให้คุณแน่ใจว่าคุณแข็งแรงพอที่จะเดินทางนะครับ" "ฉันแน่ใจค่ะ" ลิลลี่ยิ้ม "คุณไม่ต้องห่วงนะคะ" ทั้งสองคนเงียบไปครู่หนึ่ง บรรยากาศในห้องดูอบอุ่นและเป็นกันเองมากขึ้น ลิลลี่รู้สึกสบายใจเมื่อได้คุยกับเขา เธอเริ่มสงสัยเกี่ยวกับชีวิตของเขามากขึ้น "คุณริชาร์ดคะ" ลิลลี่เอ่ยขึ้น "คุณ… เป็นเจ้าของโรงพยาบาลแห่งนี้ทั้งหมดเลยเหรอคะ" ริชาร์ดยิ้ม "ครับ ผมเป็นเจ้าของ และยังมีธุรกิจอีกหลายอย่างครับ" "โอ้โห…" ลิลลี่อุทานด้วยความชื่นชม "คุณเก่งจังเลยค่ะ" "ผมแค่ทำในสิ่งที่ผมถนัดครับ" ริชาร์ดตอบอย่างถ่อมตัว "แล้วคุณล่ะครับ คุณลิลลี่ คุณเรียนเกี่ยวกับอะไรครับ" "ฉันเรียนศิลปะค่ะ" ลิลลี่ตอบ "เป็นนักศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยศิลปะ" "ศิลปะเหรอครับ" ริชาร์ดทวนคำ "น่าสนใจมากครับ ผมเองก็ชื่นชอบงานศิลปะเหมือนกัน" "จริงเหรอคะ" ลิลลี่ตาเป็นประกาย "คุณชอบศิลปะแนวไหนคะ" "ผมชอบศิลปะยุคอิมเพรสชันนิสม์ครับ" ริชาร์ดตอบ "โดยเฉพาะผลงานของโมเน่" "ฉันก็ชอบค่ะ!" ลิลลี่ดีใจ "ฉันชอบสีสันและการใช้แสงของเขามาก" ทั้งสองคนคุยกันเรื่องศิลปะอย่างออกรสออกชาติ ลิลลี่รู้สึกประหลาดใจที่พบว่าตัวเองสามารถคุยกับริชาร์ดได้อย่างออกรสออกชาติ เขาดูเป็นคนที่มีความรู้และมีรสนิยม "ฉันไม่เคยคิดเลยว่าคนที่รวยและมีอำนาจอย่างคุณจะสนใจงานศิลปะเหมือนกัน" ลิลลี่กล่าวอย่างตรงไปตรงมา ริชาร์ดหัวเราะเบาๆ "คนเราก็มีหลายด้านนะครับ คุณลิลลี่" เขาตอบ "ไม่ใช่ทุกคนที่จะมองเห็นแค่เปลือกนอก" "ใช่ค่ะ" ลิลลี่เห็นด้วย "เหมือนกับฉัน… บางคนอาจจะมองว่าฉันเป็นแค่เด็กสาวธรรมดาๆ แต่จริงๆ แล้ว… ฉันมีความฝันและความตั้งใจหลายอย่าง" "ผมเชื่ออย่างนั้นครับ" ริชาร์ดกล่าว "คุณมีแววตาที่มุ่งมั่น" ลิลลี่รู้สึกเขินเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำชมจากเขา "คุณลิลลี่ครับ" ริชาร์ดเปลี่ยนเรื่อง "เมื่อคืนนี้… คุณจำอะไรได้บ้างครับ" ลิลลี่นิ่งไปครู่หนึ่ง เธอพยายามนึกย้อนกลับไป แต่ภาพสุดท้ายที่ชัดเจนที่สุดคือเสียงแตรรถที่ดังสนั่น และแสงไฟหน้ารถที่สาดสว่างเข้ามา "ฉัน… ฉันจำได้แค่ว่ามีอุบัติเหตุค่ะ" เธอกล่าว "ภาพอื่นมันพร่ามัวไปหมดเลยค่ะ" "คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ" ริชาร์ดถามด้วยความเป็นห่วง "ค่ะ ฉันไม่เป็นไร" ลิลลี่ยิ้ม "แต่… ฉันรู้สึกเสียใจกับรถของฉันมากเลยค่ะ มันเป็นรถคันแรกของฉัน" "ไม่ต้องเสียใจนะครับ" ริชาร์ดปลอบ "เดี๋ยวผมจะให้คนจัดการเรื่องรถให้" "จริงเหรอคะ!" ลิลลี่ตาโต "ขอบคุณมากเลยค่ะคุณริชาร์ด" "ไม่เป็นไรครับ" ริชาร์ดตอบ "ถือว่าเป็นการตอบแทนที่… เอ่อ… ช่วยให้ผมได้พบคุณ" หลังจากนั้น ริชาร์ดก็ขอตัวกลับไปจัดการธุระของเขา ทิ้งให้ลิลลี่อยู่กับความคิดที่ค้างคาใจ เรื่องราวของเขาดูน่าสนใจและมีปริศนาบางอย่างซ่อนอยู่ เธอรู้สึกเหมือนกำลังตกอยู่ในวังวนของความรู้สึกที่ซับซ้อน เมื่อริชาร์ดเดินออกจากห้องพักฟื้นของลิลลี่ เขาก็กลับไปยังห้องทำงานของเขาอีกครั้ง เขาหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ออกมาจากลิ้นชัก มันเป็นสมุดบันทึกที่เขาใช้มาตั้งแต่สมัยวัยรุ่น เขาเปิดหน้าแรกออก และค่อยๆ ไล่อ่านบันทึกของตัวเอง ภาพความทรงจำเก่าๆ ไหลย้อนกลับมา เขาเห็นลายมือของตัวเองที่ยังเด็กกว่านี้มาก "วันที่… พฤษภาคม… คืนนี้ฉันได้พบเธอ… หญิงสาวในสายฝน… ลิลลิธ… ชื่อของเธอช่างงดงาม… ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร… แต่ฉันรู้ว่าเธอคือคนที่ฉันตามหามาตลอด… ดวงตาของเธอ… รอยยิ้มของเธอ… ทุกอย่างมันตราตรึงใจฉันเหลือเกิน… ฉันสัญญาว่าฉันจะกลับมาหาเธอ… รอฉันด้วยนะ… ลิลลิธ…" ริชาร์ดถอนหายใจยาว เขาอ่านบันทึกที่เต็มไปด้วยความหวังและคำมั่นสัญญาของตัวเองเมื่อสิบปีก่อน "ลิลลิธ…" เขาพึมพำชื่อนั้นอีกครั้ง "ฉันตามหาเธอมาตลอด… แต่ทำไม… ใบหน้าของลิลลี่ถึงได้ทำให้ฉันหวั่นไหวได้ขนาดนี้" เขารู้สึกสับสนในหัวใจของตัวเอง ระหว่างความผูกพันที่เกิดขึ้นกับลิลลี่ในปัจจุบัน กับความทรงจำอันแสนหวานที่เขามีต่อลิลลิธเมื่อสิบปีก่อน "หรือว่า… โชคชะตาจะเล่นตลกกับฉันอีกครั้ง" เขาคิดในใจ เขาหลับตาลง พยายามนึกถึงใบหน้าของลิลลิธให้ชัดเจนขึ้น แต่ภาพของเธอกลับเลือนรางลงทุกที ในขณะที่ใบหน้าของลิลลี่กลับชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ "ฉันควรจะทำอย่างไรดี" เขาถามตัวเอง