หลายวันผ่านไป ลิลลี่ได้รับอนุญาตให้กลับบ้านได้ เธอรู้สึกขอบคุณริชาร์ดและทีมแพทย์เป็นอย่างมาก การได้กลับมาใช้ชีวิตตามปกติเป็นสิ่งที่เธอโหยหามาตลอด ริชาร์ดมาส่งเธอที่บ้านเช่าเล็กๆ ของเธอ เขาค่อนข้างกังวลเรื่องสภาพร่างกายของเธอ แต่เมื่อเห็นว่าเธอแข็งแรงดี เขาจึงค่อยสบายใจขึ้น "คุณลิลลี่ครับ" ริชาร์ดกล่าวขณะที่ทั้งสองคนยืนอยู่หน้าประตูบ้าน "คุณแน่ใจนะครับว่าต้องการอยู่ที่นี่คนเดียว" "ค่ะ ฉันแน่ใจค่ะ" ลิลลี่ตอบ "ฉันอยากจะกลับมาพักผ่อนที่บ้านของตัวเอง" "ถ้าต้องการอะไร… อย่าลังเลที่จะบอกผมนะครับ" ริชาร์ดกล่าว "ผมจะส่งคนมาดูแลคุณ หรือถ้าคุณต้องการอะไร ผมก็จะมาหาเอง" "ขอบคุณมากค่ะคุณริชาร์ด" ลิลลี่กล่าวด้วยความซาบซึ้ง "ฉันเป็นหนี้คุณมากจริงๆ" ริชาร์ดยิ้ม "ไม่ต้องคิดมากครับ" เขาตอบ "ถือว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย" ทั้งสองมองหน้ากันครู่หนึ่ง ก่อนที่ริชาร์ดจะหมุนตัวขึ้นรถ และขับออกไป ทิ้งให้ลิลลี่อยู่กับความรู้สึกหลากหลาย เมื่อเข้ามาในบ้าน ลิลลี่ก็เริ่มเก็บกวาดข้าวของที่กระจัดกระจายจากการจากไปอย่างกะทันหันของเธอ เธอหยิบรูปถ่ายครอบครัวที่วางอยู่บนชั้นหนังสือขึ้นมาดู ภาพของพ่อแม่ที่จากไปนานแล้วทำให้เธอรู้สึกโหยหา ขณะที่เธอกำลังจัดระเบียบข้าวของ เธอก็พบกล่องกระดาษเก่าๆ กล่องหนึ่งอยู่ใต้เตียง เธอไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร จึงลองเปิดดู ภายในกล่องเต็มไปด้วยรูปถ่ายเก่าๆ และจดหมายที่เขียนด้วยลายมือที่คุ้นเคย ลิลลี่ค่อยๆ หยิบรูปถ่ายออกมาดู รูปส่วนใหญ่เป็นรูปของเธอเองในวัยเด็ก แต่ก็มีรูปของเธอในวัยรุ่น และรูปของผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูคล้ายกับเธอมาก "ใครกันนะ" ลิลลี่พึมพำ เธอเริ่มรู้สึกสงสัย เธอหยิบจดหมายออกมาฉบับหนึ่ง เปิดอ่านอย่างช้าๆ ลายมือที่เห็นในจดหมายนั้น… ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน "ถึงลิลลี่ ลูกรัก" จดหมายเริ่มต้นขึ้น ลิลลี่ชะงักไป เมื่อเห็นคำว่า "ลูกรัก" เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าเธอมีใครอื่นอีกนอกจากพ่อแม่ที่จากไป "แม่รู้ว่าลูกคงจะประหลาดใจที่ได้รับจดหมายฉบับนี้" จดหมายเขียนต่อไป "แม่… อาจจะไม่ได้บอกลูกในตอนที่แม่ยังมีชีวิตอยู่ แต่แม่คือลิลลิธ… แม่ของลูก" ลิลลี่ตัวแข็งทื่อ เธออ่านข้อความในจดหมายซ้ำๆ อย่างไม่เชื่อสายตา "แม่… พบรักกับผู้ชายคนหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน… และเรามีลูกด้วยกัน… คือลูก… ลิลลี่" "แต่… ความสัมพันธ์ของเราไม่เป็นอย่างที่คาดหวัง… ผู้ชายคนนั้น… เขาไม่สามารถอยู่กับแม่ได้… เขาจากไป… ก่อนที่แม่จะรู้ว่าแม่ตั้งท้อง" "แม่… พยายามตามหาเขา… แต่ก็ไม่พบ… แม่ได้แต่หวังว่าสักวันหนึ่ง… เขาจะกลับมา… และได้พบกับลูก" "แม่… ได้แต่เก็บความลับนี้ไว้… จนกระทั่งแม่ป่วยหนัก… แม่กลัวว่าถ้าแม่ตายไป… ลูกจะไม่มีใคร… แม่จึงตัดสินใจ… ฝากลูกไว้กับครอบครัวที่ไว้ใจได้… ให้พวกเขาดูแลลูกแทนแม่" "แม่… ขอโทษนะลิลลี่… ที่แม่ต้องทำแบบนี้… แม่รักลูกนะ… ลูกคือทุกสิ่งทุกอย่างของแม่…" น้ำตาของลิลลี่ไหลอาบแก้ม เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าชีวิตของเธอซับซ้อนถึงเพียงนี้ "ลิลลิธ… แม่ของฉัน" เธอพึมพำ ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดรับสาย "สวัสดีค่ะ" ลิลลี่กล่าวเสียงสั่น "สวัสดีครับ คุณลิลลี่" เสียงทุ้มคุ้นเคยดังมาจากปลายสาย "ผมริชาร์ดครับ" "คุณริชาร์ด" ลิลลี่อุทาน "มีอะไรเหรอคะ" "ผม… อยากจะขอโทษที่รบกวนนะครับ" ริชาร์ดกล่าว "แต่ผม… ผมมีเรื่องสำคัญบางอย่างที่อยากจะบอกคุณ" "เรื่องสำคัญอะไรเหรอคะ" ลิลลี่ถามด้วยความสงสัย "ผม… เพิ่งจะรู้เรื่องบางอย่างครับ" ริชาร์ดพูดเสียงเคร่งเครียด "เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับ… คุณ" "เกี่ยวกับฉัน?" ลิลลี่ถามด้วยความประหลาดใจ "เรื่องอะไรคะ" "ผม… ผมเพิ่งจะได้รับข้อมูลบางอย่าง ที่ทำให้ผมเชื่อว่า… ผู้หญิงที่ผมตามหามาตลอดสิบปี… อาจจะเป็น… แม่ของคุณ" ลิลลี่อึ้งไปทันที เธอมองไปที่จดหมายในมือ สลับกับมองไปที่โทรศัพท์ "คุณ… คุณกำลังพูดถึงใครคะ" ลิลลี่ถามเสียงสั่น "ผมกำลังพูดถึง… ลิลลิธ ครับ" ริชาร์ดตอบ "ผู้หญิงที่ผมพบในคืนฝนตกเมื่อสิบปีก่อน" ลิลลี่แทบทรุดลงกับพื้น เธอไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ความจริงที่เพิ่งปรากฏออกมานั้น ช่างน่าเหลือเชื่อและน่าตกใจเกินกว่าที่เธอจะรับได้ "คุณ… คุณแน่ใจเหรอคะ" ลิลลี่ถามเสียงแผ่ว "ผม… ผมคิดว่าผมแน่ใจครับ" ริชาร์ดตอบ "และผม… อยากจะเจอคุณ เพื่อที่จะอธิบายเรื่องราวทั้งหมด" ลิลลี่หลับตาลง สูดหายใจลึกๆ "ฉัน… ฉันก็อยากจะเจอคุณเหมือนกันค่ะคุณริชาร์ด" เธอตอบ "เรา… มาคุยกันเรื่องนี้ให้ชัดเจนกันดีกว่า" เธอวางโทรศัพท์ลง มือยังคงสั่นเทา เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เธอรู้เพียงว่าชีวิตของเธอได้เปลี่ยนไปตลอดกาล นับตั้งแต่วันที่เธอพบกับริชาร์ด และบัดนี้… ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นมานาน ก็กำลังจะถูกเปิดเผยออกมา