หัวใจของลิลลี่เต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก มือที่ถือจดหมายสั่นเทาจนแทบจะร่วงหล่น เธอพยายามหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ แต่ภาพและความรู้สึกสับสนตีวนเวียนอยู่ในหัว "แม่… คือลิลลิธ… แม่ของลูก" ถ้อยคำเหล่านั้นยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท ราวกับเสียงกระซิบจากอดีตที่ถูกฝังกลบมานาน "เป็นไปไม่ได้…" เธอพึมพำกับตัวเอง "ฉันมีพ่อกับแม่… แค่สองคน…" แต่ในขณะเดียวกัน ส่วนลึกในใจกลับมีเสียงเล็กๆ กระซิบว่า "อาจจะเป็นไปได้…" ลายมือในจดหมายนั้นคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ราวกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่ก็นึกไม่ออก เธอหยิบรูปถ่ายที่อยู่ในกล่องขึ้นมาอีกครั้ง รูปของผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูคล้ายกับเธอมาก ดวงตาคู่นั้น ใบหน้าที่มีเค้าโครงคล้ายกัน… เธอคือใคร? หรือว่าเธอคือ… แม่? แต่แม่ของเธอเสียชีวิตไปนานแล้วตั้งแต่เธอยังเด็ก "แม่… รู้ว่าลูกคงจะประหลาดใจที่ได้รับจดหมายฉบับนี้…" ลิลลี่อ่านจดหมายต่ออย่างใจจดใจจ่อ ทุกตัวอักษรที่ปรากฏต่อสายตา ราวกับกำลังเปิดประตูสู่ความลับที่ถูกซ่อนเร้นมาตลอดชีวิตของเธอ "แม่… อาจจะไม่ได้บอกลูกในตอนที่แม่ยังมีชีวิตอยู่ แต่แม่คือลิลลิธ… แม่ของลูก" "ถ้าแม่คือลิลลิธ… แล้วพ่อของฉันล่ะ?" คำถามผุดขึ้นมาในความคิดของเธอ "ผู้ชายคนนั้น… เขาไม่สามารถอยู่กับแม่ได้…" ข้อความที่ขาดหายไปยิ่งทำให้ลิลลี่รู้สึกสับสนมากขึ้น เธอพยายามนึกย้อนไปถึงวัยเด็ก ความทรงจำเกี่ยวกับพ่อแม่เลือนรางมากนัก เธอจำได้เพียงใบหน้าอันอบอุ่นของแม่ และอ้อมกอดที่แข็งแรงของพ่อ แต่รายละเอียดปลีกย่อยกลับล่องลอยเหมือนหมอก "แม่… ได้ตัดสินใจบางอย่าง… เพื่อความปลอดภัยของลูก…" ลิลลี่อ่านต่อ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "แม่… จำเป็นต้อง… ฝากลูกไว้กับครอบครัวอื่น… เพื่อให้ลูกได้มีชีวิตที่ดี… ปลอดภัย… และ… ลืมเรื่องราวทั้งหมด… แม่เชื่อว่า… วันหนึ่ง… ลูกจะเข้าใจ…" "ฝากไว้กับครอบครัวอื่น?" ลิลลี่พึมพำ "หมายความว่า… พ่อแม่ที่เลี้ยงฉันมา… ไม่ใช่พ่อแม่จริงๆ ของฉันเหรอ?" ความคิดนี้ทำให้เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา เธอวิ่งไปที่ชั้นหนังสือ หยิบรูปครอบครัวที่เธอเคยภาคภูมิใจขึ้นมาดู พ่อ แม่ ของเธอ… หน้าที่คุ้นเคย… ใบหน้าที่เธอรัก… มันจะเป็นความจริงได้ยังไง? "แม่… หวังว่าลูกจะมีความสุข… และใช้ชีวิตอย่างเต็มที่…" จดหมายยังคงดำเนินต่อไป "แม่… อยากจะบอกลูกว่า… แม่รักลูกมากแค่ไหน… ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น… แม่ก็รักลูกเสมอ…" "แม่รักลูกเสมอ…" คำพูดสุดท้ายของจดหมายยิ่งทำให้ลิลลี่สะเทือนใจ เธอค่อยๆ วางจดหมายลง น้ำตาที่กลั้นไว้ก็ไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามา ทั้งความเศร้า ความสับสน ความโกรธ และความรู้สึกที่เหมือนถูกทรยศ เธอหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาอีกครั้ง เป็นรูปของผู้หญิงที่เธอเชื่อว่าเป็นแม่ของเธอ รูปนี้ถ่ายในสวนดอกไม้ที่เต็มไปด้วยดอกลิลลี่สีขาว ดอกไม้ที่เธอชื่นชอบ ดอกไม้ที่เป็นชื่อของเธอ… ลิลลี่ "ลิลลิธ…" เธอเอ่ยชื่อนั้นเบาๆ "ทำไมแม่ถึงทำแบบนี้…" ในขณะนั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ทำลายความเงียบสงัดของห้อง ลิลลี่สะดุ้งเล็กน้อย เธอเช็ดน้ำตาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ เป็นเบอร์ของริชาร์ด "ฮัลโหลค่ะ" เธอตอบเสียงสั่น "คุณลิลลี่ครับ ผมหวังว่าจะไม่รบกวนนะครับ" เสียงทุ้มนุ่มของริชาร์ดดังมาตามสาย "ผมแค่อยากจะโทรมาถามว่าคุณเป็นอย่างไรบ้างครับ" ลิลลี่พยายามปรับเสียงให้เป็นปกติ "ฉัน… ฉันสบายดีค่ะคุณริชาร์ด ขอบคุณนะคะ" "คุณดูเสียงไม่ค่อยดีเลยนะครับ" ริชาร์ดถามด้วยความเป็นห่วง "มีอะไรหรือเปล่าครับ" ลิลลี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอควรจะบอกเรื่องนี้กับเขาไหม? เขาเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เป็นคนที่แสดงความห่วงใยเธออย่างจริงใจ "ฉัน… ฉันเจออะไรบางอย่างค่ะ" ลิลลี่ตัดสินใจที่จะเล่า "ฉันเจอ… กล่องความทรงจำของใครบางคนค่ะ" "กล่องความทรงจำ?" ริชาร์ดทวนคำ "มันคืออะไรครับ" "ในนั้นมีรูปถ่ายเก่าๆ แล้วก็จดหมายค่ะ" ลิลลี่อธิบาย "จดหมายจาก… ผู้หญิงคนหนึ่งที่บอกว่าเป็นแม่ของฉันค่ะ" ริชาร์ดเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลข้อมูล "แม่ของคุณ… ครับ" "ใช่ค่ะ" ลิลลี่ตอบ "แต่… ฉันไม่เข้าใจเลยค่ะ คุณริชาร์ด… ฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไง" เสียงของเธอเริ่มสั่นเครืออีกครั้ง "คุณลิลลี่ครับ ใจเย็นๆ นะครับ" ริชาร์ดพูดอย่างปลอบโยน "ค่อยๆ เล่าให้ผมฟังนะครับ ผมอยู่ตรงนี้แล้ว" ลิลลี่สูดหายใจเข้าลึกๆ "ฉัน… อ่านจดหมายแล้วค่ะ ผู้หญิงคนนั้นชื่อ ลิลลิธ… เขาบอกว่าเป็นแม่แท้ๆ ของฉัน… เขาบอกว่า… เขาจำเป็นต้องฝากฉันไว้กับครอบครัวอื่น… เพื่อความปลอดภัยของฉัน…" "ลิลลิธ…" ริชาร์ดทวนคำ ชื่อนี้ทำให้เขานึกถึงอะไรบางอย่าง แต่ก็ยังนึกไม่ออก "ผมเข้าใจว่าคุณคงรู้สึกสับสนมากนะครับ" "สับสน… มันน้อยไปด้วยซ้ำค่ะ" ลิลลี่พูด "ฉันไม่รู้ว่าใครคือพ่อของฉัน… ไม่รู้ว่าทำไมแม่ถึงทิ้งฉันไป… หรือจริงๆ แล้ว… พ่อแม่ที่เลี้ยงฉันมา… ไม่ใช่พ่อแม่จริงๆ ของฉันเลย…" "คุณลิลลี่ครับ" ริชาร์ดกล่าวเสียงหนักแน่น "ผมอยากให้คุณเชื่อใจผมนะครับ ผมจะช่วยคุณเอง" "ช่วยฉันยังไงคะ" ลิลลี่ถามเสียงแผ่ว "ผมจะช่วยคุณสืบหาความจริงครับ" ริชาร์ดตอบ "คุณมีรูปถ่าย แล้วก็จดหมายใช่ไหมครับ ผมอยากจะขอไปดูหน่อยได้ไหมครับ" ลิลลี่ลังเล "คุณ… จะมาตอนนี้เลยเหรอคะ" "ถ้าไม่เป็นการรบกวน ผมอยากจะไปตอนนี้เลยครับ" ริชาร์ดกล่าว "คุณจะได้ไม่ต้องเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียว" หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ลิลลี่ก็พยักหน้า "ก็ได้ค่ะ… คุณมาได้เลย" หลังจากวางสายจากริชาร์ด ลิลลี่ก็ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา เธอยังคงจับจดหมายและรูปถ่ายไว้ในมือ ความรู้สึกที่เคยสงบกลับปั่นป่วนอีกครั้ง แต่ก็มีความหวังเล็กๆ เกิดขึ้นในใจ อย่างน้อย เธอก็ไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป