ฉันกลับมาถึงห้องพักด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ กระดาษโน้ตในมือของภัทรถูกกำแน่นจนยับยู่ยี่ ฉันนั่งลงบนโซฟาอย่างหมดแรง ภาพและบทสนทนาเมื่อครู่ยังคงฉายซ้ำไปมาในหัว "ผมเองก็ไม่เคยลืมคุณได้เลยเหมือนกัน" คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหู ฉันพยายามจะเชื่อเขา แต่ในขณะเดียวกันก็มีความหวาดระแวงและความเจ็บปวดในอดีตที่คอยฉุดรั้งเอาไว้ ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความหาเพื่อนสนิท "แก! วันนี้ฉันเจอภัทร" ไม่นานนัก เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้น "อะไรนะ! จริงเหรอ! ที่ร้านกาแฟเดิมนั่นอ่ะนะ" "ใช่แก" "แล้วเป็นไงบ้าง? เขาทำอะไร? เขาพูดอะไร?" ฉันค่อยๆ พิมพ์เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เพื่อนฟัง ทุกคำพูด ทุกความรู้สึก ทุกข้อสงสัย "แก! เขาบอกว่าเขาถูกบังคับ! แล้วก็ยังรักแกอยู่!" "ใช่แก! แล้วเขาก็ขอโอกาสอีกครั้งด้วย!" "โอ้โห! นี่มันละครชัดๆ! แล้วแกจะทำไงต่อ? จะให้โอกาสเขาไหม?" ฉันลังเล ฉันไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ความรู้สึกของฉันมันซับซ้อนเกินไป "ฉันไม่รู้สิแก" ฉันพิมพ์ตอบ "ฉันสับสนไปหมด" "เข้าใจเลยแก" เพื่อนตอบ "แต่แกต้องคิดให้ดีนะ ความเจ็บปวดในอดีตมันไม่ใช่เรื่องที่จะลืมกันง่ายๆ" "ฉันรู้" "เอาล่ะ! คืนนี้ไปกินเหล้ากัน! ฉลองที่แกเจอเขา! แล้วค่อยๆ คิดก็ได้!" "ก็ได้แก" ฉันวางโทรศัพท์ลง มองออกไปนอกหน้าต่าง ความมืดเริ่มคืบคลานเข้ามา หลายปีที่ผ่านมา ฉันพยายามสร้างชีวิตใหม่ พยายามลืมเขาให้ได้ ฉันทำงานหนัก เรียนรู้ที่จะอยู่คนเดียว และปิดกั้นตัวเองจากความรู้สึกที่เคยมี แต่การเจอภัทรในวันนี้ มันเหมือนกับเป็นการเปิดประตูบานเก่าที่ถูกปิดตายมานาน ฉันยังจำวันสุดท้ายที่เราเจอกันได้ดี เขาบอกว่าจะไปทำธุระต่างจังหวัด และจะกลับมาหาฉันหลังจากนั้นไม่นาน แต่เขาไม่เคยกลับมา เขาหายไปโดยไม่มีการติดต่อใดๆ ทิ้งไว้เพียงความเจ็บปวดและความสับสน ฉันพยายามติดต่อเขา แต่เบอร์โทรของเขาก็ติดต่อไม่ได้ ฉันถามเพื่อนๆ ของเขา แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน จนกระทั่งฉันตัดสินใจที่จะลืมเขาอย่างแท้จริง แต่สิ่งที่ฉันลืมไม่ได้ คือความรู้สึกที่เขามีต่อฉัน และความรู้สึกที่ฉันมีต่อเขา เมื่อคืนก่อน ฉันฝันถึงเขาอีกครั้ง ฝันว่าเรากำลังเดินเล่นริมทะเล จับมือกันและหัวเราะอย่างมีความสุข แต่ในฝันนั้น ฉันก็รู้สึกได้ถึงเงาของความเศร้าที่กำลังคืบคลานเข้ามา วันนี้ การเจอภัทร ทำให้ความฝันนั้นดูเหมือนจะเป็นจริงได้อีกครั้ง แต่ฉันก็ยังคงกลัว กลัวว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย ฉันเดินไปที่โต๊ะทำงาน เปิดลิ้นชัก แล้วหยิบรูปถ่ายเก่าๆ ออกมา เป็นรูปของฉันกับภัทร ในวันที่เราไปเที่ยวทะเลด้วยกัน เรายิ้มอย่างมีความสุข แสงแดดสาดส่อง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ฉันคิดถึง ฉันลูบไปที่ใบหน้าของเขาเบาๆ "ทำไมคุณถึงกลับมา" ฉันถามตัวเอง "ทำไมคุณถึงกลับมาตอนที่ฉันเกือบจะลืมคุณได้แล้ว" ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดแอปพลิเคชันค้นหารูปภาพ แล้วพิมพ์ชื่อ "ภัทร" ลงไป รูปถ่ายของเขาปรากฏขึ้นมามากมาย ตั้งแต่รูปสมัยเรียน จนถึงรูปที่เขาทำงาน เขายังคงดูดีเหมือนเดิม แต่แววตาของเขาก็ดูจริงจังมากขึ้น ฉันเลื่อนดูรูปไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเจอรูปหนึ่ง ที่เป็นรูปของเขาคู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นดูสวย สง่า และมีฐานะ ฉันจำได้ว่าเคยเห็นรูปนี้ในโซเชียลมีเดียของเพื่อนๆ สมัยก่อน เธอคือลูกสาวของนักธุรกิจใหญ่ ที่เป็นข่าวว่าภัทรถูกจับคู่ด้วย ความทรงจำที่เขาบอกว่าถูกบังคับ มันเริ่มชัดเจนขึ้น เขาอาจจะไม่ได้โกหกจริงๆ แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังคงรู้สึกเจ็บปวด การกลับมาของเขา มันเหมือนกับการรื้อฟื้นรอยร้าวในวันวาน ฉันไม่รู้ว่าฉันควรจะเชื่อเขาหรือไม่ ฉันไม่รู้ว่าฉันควรจะให้โอกาสเขาอีกครั้งหรือไม่ แต่สิ่งที่ฉันรู้แน่ๆ คือ ฉันไม่สามารถกลับไปเป็นคนเดิมได้อีกต่อไป เงาของอดีตได้ไล่ตามฉันมาถึงที่นี่แล้ว และฉันก็ไม่แน่ใจว่า ฉันจะสามารถหนีมันพ้นไปได้ตลอดรอดฝั่งหรือไม่ ฉันนั่งนิ่งอยู่กับรูปถ่ายในมือ ความคิดมากมายวิ่งวนอยู่ในหัว จะยอมรับเขาอีกครั้ง เพื่อเริ่มต้นใหม่ หรือจะปฏิเสธเขา เพื่อปกป้องหัวใจตัวเอง คำตอบนั้น…ยังคงล่องลอยอยู่ในอากาศที่เต็มไปด้วยความสับสน