ฉันนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับจะค้นหาคำตอบจากความมืดมิดเบื้องนอก ความสับสนในใจถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน การปรากฏตัวของภัทรอีกครั้งในชีวิตมันเหมือนกับพายุลูกใหญ่ที่พัดเข้ามาทำลายความสงบที่ฉันอุตส่าห์สร้างขึ้นมาตลอดหลายปี การที่เขาอ้างว่าถูกบังคับให้จากไปเพราะเรื่องฐานะทางสังคมและแรงกดดันจากครอบครัว มันฟังดูเหมือนข้อแก้ตัวที่งี่เง่าและไม่น่าเชื่อถือในสายตาของฉัน แต่ในขณะเดียวกัน แววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความเจ็บปวดของเขาก็ทำให้ฉันอดที่จะใจอ่อนไม่ได้ "แก! คิดดีๆ นะแพรวา" เสียงของแก้ว เพื่อนสนิทดังขึ้นในโทรศัพท์ที่ยังวางอยู่บนโต๊ะข้างๆ "ความรักมันสวยงามนะ แต่ความจริงมันโหดร้ายกว่าเยอะ" "ฉันรู้แก" ฉันตอบเสียงเบา "แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันจะทำยังไงดี ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายที่บางเฉียบ ข้างหนึ่งคือความเจ็บปวดในอดีตที่ฉันไม่อยากจะย้อนกลับไปเจอ อีกข้างหนึ่งคือความรู้สึกที่มันยังคงมีอยู่ลึกๆ ในใจ" "แล้วถ้าเขาขอโอกาสเราจะให้ไหม?" แก้วถามตรงๆ ฉันเงียบไปครู่หนึ่ง พยายามรวบรวมความคิด "ถ้าเขาพิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าเขารักฉันจริงๆ และพร้อมที่จะสู้เพื่อเราจริงๆ ฉันอาจจะลองให้โอกาสเขาก็ได้ แต่... ฉันคงต้องใช้เวลานะแก ฉันกลัว" "เข้าใจเลยแก" แก้วถอนหายใจ "ใครเจอเรื่องแบบนี้ก็ต้องกลัวทั้งนั้นแหละ แต่ที่แน่ๆ คืนนี้ไปกินเหล้ากันนะ! ฉันจะไปเป็นเพื่อนแกเอง" "ขอบคุณนะแก" ฉันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อยที่มีเพื่อนคอยอยู่เคียงข้าง คืนนั้น ฉันกับแก้วไปนั่งดื่มกันที่ร้านประจำของเรา บรรยากาศสบายๆ เสียงเพลงคลอเบาๆ และเครื่องดื่มเย็นๆ ช่วยให้ฉันผ่อนคลายลงได้บ้าง แต่ถึงอย่างนั้น ความคิดถึงภัทรก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว "แล้วเขาบอกว่าจะมาหาแกอีกไหม?" แก้วถามพลางยกแก้วชนกับฉัน "ไม่นะ" ฉันตอบ "เขาบอกว่าอยากให้ฉันใช้เวลาคิดทบทวน และเขาจะรอคำตอบจากฉัน" "แล้วแกจะให้คำตอบเขาเมื่อไหร่?" "ไม่รู้สิแก" ฉันส่ายหน้า "ฉันขอเวลาอีกสักหน่อยนะ" ฉันกลับมาถึงห้องพักราวๆ เที่ยงคืน ความรู้สึกเหนื่อยล้าจากการดื่มและจากความคิดที่ฟุ้งซ่าน ฉันเดินตรงไปที่เตียงและล้มตัวลงนอนทันที ภาพใบหน้าของภัทรที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดยังคงติดตา ฉันหลับตาลง พยายามจะผลักไสความคิดเหล่านั้นออกไป แต่แล้ว… เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นปลุกฉันให้ตื่นขึ้นมากลางดึก ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย ฉันกดรับสายอย่างงงๆ "สวัสดีครับ" เสียงทุ้มๆ ดังมาจากปลายสาย "นี่ใครคะ" ฉันถามอย่างระแวง "ผม... ภัทรครับ" ฉันนิ่งอึ้งไป รู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ "คุณ... มาได้ยังไงคะ" "ผมขอโทษที่โทรมาดึกนะครับ" เขาพูดเสียงเบา "ผมแค่อยากจะ... อยากจะขอโทษคุณอีกครั้ง" "คุณโทรมาเพื่อจะขอโทษแค่นั้นเหรอคะ" น้ำเสียงของฉันแฝงความประชดประชัน "ไม่ครับ" เขาตอบทันควัน "ผมอยากจะบอกคุณว่า... ผมพร้อมที่จะพิสูจน์ตัวเอง" ฉันหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน "พิสูจน์ตัวเอง? คุณเคยพูดอย่างนั้นมาแล้วครั้งหนึ่ง และสุดท้ายคุณก็เลือกที่จะหายไป" "ผมรู้ครับ" เขาเสียงเครือ "และผมก็เสียใจกับเรื่องนั้นมากจริงๆ แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว ผม... ผมจะไม่ยอมให้คุณหายไปจากชีวิตผมอีกแล้ว" "แล้วคุณจะทำยังไงคะ" ฉันถามอย่างไม่เชื่อ "คุณจะสู้กับครอบครัวของคุณได้จริงๆ เหรอ" "ผมจะทำทุกอย่างครับ" เขาตอบหนักแน่น "ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าความรักของเรามันสำคัญกว่าทุกสิ่ง ผมจะทำให้คุณเชื่อใจผมอีกครั้ง" ฉันนิ่งฟังเขาพูด ความรู้สึกสับสนเริ่มกลับมาอีกครั้ง คำพูดของเขาดูจริงจังมาก แต่ประสบการณ์ในอดีตก็ทำให้ฉันไม่กล้าที่จะเชื่อใจเขาเต็มร้อย "ผมขอโอกาสอีกครั้งนะครับแพรวา" เขาพูดต่อ "ขอโอกาสให้ผมได้แก้ไขทุกอย่าง" ฉันไม่ตอบอะไร เธอเงียบไปครู่หนึ่ง "ถ้าคุณต้องการเวลา ฉันจะรอ" เขาพูด "แต่ได้โปรด... อย่าปิดประตูใส่ผมนะครับ" ฉันวางสายโทรศัพท์ลง หัวใจเต้นระรัว ฉันไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจกับการตัดสินใจของเขา การที่เขาโทรมาหาฉันอีกครั้ง มันทำให้ความหวังเล็กๆ ที่เคยถูกปิดตายในใจเริ่มกลับมามีชีวิตอีกครั้ง แต่ในขณะเดียวกัน ความกลัวและความไม่แน่ใจก็ยังคงเกาะกุมหัวใจของฉันอยู่ ฉันจะทำอย่างไรกับความรู้สึกที่ซับซ้อนนี้ดี ฉันลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างอีกครั้ง มองออกไปข้างนอก แต่คราวนี้ ไม่ใช่ความมืดที่ฉันเห็นอีกแล้ว แต่เป็นแสงไฟสลัวๆ ของเมืองที่ค่อยๆ สว่างขึ้น เป็นสัญญาณของการเริ่มต้นวันใหม่ และบางที... อาจจะเป็นการเริ่มต้นบทใหม่ในชีวิตของฉันด้วย ฉันถอนหายใจยาว พยายามรวบรวมความกล้าที่เหลืออยู่ ฉันรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะเป็นตัวกำหนดอนาคตของฉัน และฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าฉันพร้อมที่จะก้าวต่อไปข้างหน้าอีกครั้งแล้วหรือยัง